Ειδήσεις ΤΖΟΚΕΡ· ΣΕΙΣΜΟΣ· ΟΑΕΔ· ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ 2017 7 Αθήνα Αναλυτικά

Έμποροι της απελπισίας

Διαδώστε αυτό το άρθρο

 

Επιλογή κατηγορίας

Τελευταία ενημέρωση: 10.09.2012 | 13:51

Ότι και να γράφουμε, την πραγματικότητα του άφραγκου δεν την ζούμε. Του πατέρα που στήριξε το οικογενειακό όνειρο στο ρόλο του ως προστάτη. Άνεργος και προστάτης γίνεται;

Του νέου που συμμορφώθηκε, σπούδασε και δεν βρίσκει δουλειά.
Νέος χωρίς όνειρα γίνεται;

Της οικογένειας που ενάμισης δουλεύει για τέσσερα στόματα.
Να ζεις σαν βάρος γίνεται;

Αυτές είναι οι πραγματικότητες. Τα γεγονότα που δεν αλλάζουν. Δεν αφορούν έναν και δύο, αλλά εκατοντάδες χιλιάδες τουλάχιστον. Ελπίδα έχουν; Ναι από συνήθειο γιατί πεθαίνει τελευταία. Όλοι λυγίζουν στην απελπισία. Αλλά όλοι δεν σπάνε.

Οι άνθρωποι ξεχωρίζουμε όχι τόσο από το τι μας συμβαίνει, αλλά από το πως χειριζόμαστε ό,τι μας συμβαίνει, από τους τρόπους.

Μπορείς να θυμώσεις με την κοινωνία που είναι άδικη. Αυτονόητα δίκαιο. Και το σύστημα που είναι αυταπόδεικτα άχρηστο. Και τους κυβερνήσαντες και κυβερνώντες. Και μετά;
Θα κάνεις το θυμό δύναμη ροπάλου στους πάγκους μικροπωλητών αλλόχρωμων στις λαικές;
Θα βάλεις τη μαύρη μπλούζα του εκδικητή που θα αποκαταστήσει τη δική του δικαιοσύνη στους υπόλοιπους; Το μίσος δεν γιατρεύει.
Θα χαθείς σε χίμαιρες αυτοδικίας, επανάστασης, ανατροπής των πάντων, στο τεντωμένο μιας καθολικής άρνησης; Ανακουφίζει, αλλά ούτε δουλειά ούτε ζωή χαρίζει.

Μέσα στους μύθους που στήριξαν τη χρεοκοπία ήταν κι αυτός της κοινωνικής αλλαγής.
Όχι γιατί πολλοί, ευγενικά και δίκαια δεν τον αποζητούν.
Αλλά γιατί τάζοντας παραδείσους πολλοί εμπορεύθηκαν τις ελπίδες.

Αυτό το εμπόριο , τώρα τις μέρες της κρίσης το παραλαμβάνουν άλλα χέρια, δήθεν αμόλυντα.
Στις άκρες, του κοινωνικού φάσματος δήθεν ριζοσπαστικά.
Οι χρυσαυγίτες και οι ακροαριστεροί.
Οι μεν κυνηγούν τους μετανάστες, οι δε κλειδώνουν πανεπιστήμια, σιτίζουν συντεχνίες και γυρίζουν τη σκέψη σαράντα χρόνια πίσω. Καταγγέλλουν ανέξοδα, ονομάζουν το μίσος αγώνα και τάζουν
Είναι οι έμποροι της απελπισίας. Οι άλλοι ήταν οι έμποροι της ελπίδας.

Είναι πολύ δύσκολο να μην ανήκεις. Να είσαι, να προσπαθείς, όχι εγωιστικά μόνος, αλλά συνειδητά αυτόνομος, να λυγίζεις αλλά να μην σπας, να συνυπάρχεις αλλά να μην ταυτίζεσαι, να είσαι μαζί, όχι αγέλη.
Πολίτης, όχι συμμορίτης.
Η χώρα μας δεν έχει κράτος σε εκτίμηση, δικαιοσύνη σε λειτουργία, ηγεσίες σε υπόληψη.
Τίποτε μαγικό, τίποτε γρήγορο δεν θα τα αποκαταστήσει. Θα αργήσουμε πολύ και πολλοί θα υποφέρουν για πολλά χρόνια.
Όμως έχουμε κάτι κοινό να πιαστούμε, να μην μείνουμε κι άλλο πίσω σε αναζητήσεις αόρατων η άσχετων εχθρών.
Την τέχνη του Οδυσσέα, την καπατσοσύνη του φτωχού, την εργατικότητα των παλιών.
Μας αρέσει ή όχι, ηττημένοι είμαστε. Ας μη γίνουμε και συνένοχοι των πλιατσικολόγων της δυστυχίας.


Τάσος Γιαλίδης

Διαβάστε ακόμη

  1. Τι κρύβεται πίσω από τις εξαγγελίες Τσίπρα – Έρχονται εκλογές;
  2. Κάποιοι μας δουλεύουν ψιλό γαζί...
  3. Ανακοίνωση της ΕΙΤΗΣΕΕ για «αεροπειρατές»
  4. Αλέξη, ιδού πως θα πετύχουμε ανάπτυξη - Τόλμησε την υπέρβαση
  5. Τα άθλια παιχνίδια του ΔΝΤ και του Σόιμπλε




   Διαδώστε αυτό το άρθρο
close button

Κάντε Like: Newsit.gr στο Facebook