Ειδήσεις ΤΖΟΚΕΡ· ΣΕΙΣΜΟΣ· ΟΑΕΔ· ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ 2017 Λίγα Σύννεφα 7 Αθήνα Αναλυτικά

Από το ευρώ στη δραχμή ή στο μάρκο;

Από το ευρώ στη δραχμή ή στο μάρκο;
Διαδώστε αυτό το άρθρο

 

Επιλογή κατηγορίας

Τελευταία ενημέρωση: 28.06.2012 | 09:55
Πρώτη δημοσίευση: 28.06.2012 | 08:58

Οι Financial Times ''τοποθετούν'' χρονικά το τεράστιο ευρωπαικό βήμα όταν χρεοκοπήσει η Ελλάδα και φύγει από το ευρώ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα όλοι στην Ευρώπη γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει για να διορθωθεί η ευρωζώνη αλλά δεν υπάρχει η απαιτούμενη πολιτική βούληση.

Για αυτό και οι Financial Times  εκτιμούν πως ''αν οι πολιτικές διαφορές σχετικά με το «τεράστιο βήμα» δεν κλείσουν, τότε είτε το ευρω-σύστημα θα διαλυθεί καθώς θα αναδυθεί ξανά το πανίσχυρο γερμανικό μάρκο, είτε θα κερματιστεί καθώς η Ελλάδα, και ίσως άλλοι, φύγουν και μια περιορισμένη ενοποίηση θα δημιουργηθεί για τους υπόλοιπους με τευτονικές μεθόδους, ενώ η πίστωση και ο συναλλαγματικός κίνδυνος θα ξυπνούν. Τα γερμανικά ομόλογα θα παραμείνουν ελκυστικά, τότε, για μεγάλο χρονικό διάστημα''.

Διαβάστε όλο το άρθρο με τίτλο : Αξίζει σορτάρισμα η Γερμανία;

''Oι αποδόσεις των γερμανικών ομολόγων αποδείχθηκαν πολύ πιο ευαίσθητος δείκτης του φόβου στο ευρω-σύστημα απ’όσο το ίδιο το ευρώ. Καθώς η Ευρώπη σέρνεται σε μια ακόμη σύνοδο κορυφής που μάλιστα χαρακτηρίζεται «επιτακτική», ο πυρήνας της αγοράς ομολόγων της ευρωζώνης μπορεί να μας δείξει περισσότερα για το κατά πόσον οι πολιτικοί αποκτούν τον έλεγχο της κρίσης, απ’όσο οποιοδήποτε κοινό ανακοινωθέν.

Αν πράγματι αποκτούν τον έλεγχο, η αγορά θα πρέπει να πέσει σαν πέτρα, καθώς θα ανατρέπεται η έξοδος κεφαλαίων και θα επιστρέφει το χρήμα σε άλλες αγορές της ευρωζώνης. Λέγεται ότι πολλά μεγάλα hedge funds θεωρούν τον πυρήνα της ευρωπαϊκής αγοράς ομολόγων «σίγουρο ατύχημα».

Όμως αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί. Αν τα γερμανικά ομόλογα αξίζουν το «μεγάλο σορτάρισμα», θα πρέπει να πιστεύετε τα εξής δύο πράγματα.

Πρώτον ότι η γερμανική αγορά ομολόγων δεν θα ακολουθήσει τον δρόμο της Ιαπωνίας. Το μεγάλο σορτάρισμα στα ιαπωνικά κρατικά ομόλογα είναι επαναλαμβανόμενο μοτίβο για τους επενδυτές επί μια δεκαετία και πλέον και αρνείται να εξαφανιστεί. Κάποια μέρα ίσως, αλλά οι αδύναμες επενδύσεις, οι υψηλές ροές καταθέσεων, το δυνατό γεν και η αποφυγή του κινδύνου από τους Ιάπωνες επενδυτές, είναι αρκετά για να καθυστερήσουν πολύ εκείνη την ημέρα.

Η Γερμανία, που είναι επίσης έθνος – πιστωτής με εξωτερικό πλεόνασμα και απομοχλευόμενο τραπεζικό σύστημα, ίσως να μην διαφέρει. Από κάποιες πλευρές τα γερμανικά ομόλογα δείχνουν καλύτερο ρίσκο από τα ιαπωνικά κρατικά ομόλογα (JGBs). Δεν έχει, βέβαια, το δικό της νόμισμα και οι ξένοι κρατούν πάνω από το 50% του χρέους της γενικής κυβέρνησης σε κυκλοφορία, σε σχέση με το 8% της Ιαπωνίας. Όμως το χρέος της γερμανικης γενικής κυβέρνησης ειναι το ένα τρίτο από της ιαπωνικής σε μικτή βάση και το μισό σε καθαρή βάση.

Η ασταμάτητη πτώση στα γερμανικά yields από το ζενίθ του 1990-91 στο 9% μετά την ενοποίηση, ίσως έχει λήξει. Όμως οι εξάρσεις που εκδηλώθηκαν στην ανάκαμψη του 2009-2010 και το 2010-11 όταν συμφωνούνταν τα πακέτα διάσωσης της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, δεν ήταν βιώσιμες.

Δεύτερον, χωρίς ένα δυνατό σοκ στις διεθνείς αγορές ομολόγων, τα γερμανικά yields το πιθανότερο είναι ότι θα παραμείνουν σε σταθερή ή ανοδική πορεία, αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες πραγματοποιήσουν το «τεράστιο βήμα» -κατά πάσα πιθανότητα όταν χρεοκοπήσει η Ελλάδα και φύγει από το ευρώ.

Πρώτα θα συμφωνήσουν ότι η ΕΚΤ πρέπει να κάνει το «κατάλληλο» QE δανείζοντας στον μηχανισμό European Stability Mechanism, του οποίου το χρέος θα γίνει αμοιβαίο. Ευρεία αναδιοργάνωση χρέους ή απαλοιφή χρεών, κίνητρα οικονομικής ανάπτυξης και μια ατζέντα ταχείας ενοποίησης προϋπολογισμών και τραπεζών, θα ακούγονται συνέχεια.

Μέχρι σήμερα όμως, γνωρίζουμε πολύ καλά το πώς θα διορθωθεί η ευρωζώνη, όμως δεν υπάρχει η πολιτική θέληση για να γίνει. Ακόμη κι αν προωθηθεί το δημοσιονομικό σύμφωνο, η Ευρώπη χρειάζεται άμεση αλλαγή συμπεριφοράς και λειτουργίας της ΕΚΤ και του ESM, για να μην πούμε για e-bonds ή αναδιάρθρωση χρεών. Επιπλέον, είναι αμφίβολο ότι θα γίνει ποτέ η τραπεζική ενοποίηση, εκτός από κάποιες αλλαγές ίσως προς μεγαλύτερη πανευρωπαϊκή εποπτεία και ορθή διαχείριση.

Τα μεγάλα πολιτικά συμφέροντα σε εθνικό επίπεδο δύσκολα θα επιστρέψουν να παραχωρηθούν εξουσίας εκκαθάρισης και αναδιοργάνωσης σε ευρωπαϊκές αρχές. Και όπως έδειξε η ισπανική τραπεζική διάσωση, στις ευρωπαικές κυβερνήσεις δεν αρέσει να λένε τι να κάνουν με τις τράπεζές τους και δεν αντιλαμβάνονται οτι το θέμα είναι να ξαναμπεί το ιδιωτικό κεφάλαιο στο χρηματοπιστωτικό παιχνίδι, όχι να τους διώχνουν παραπάνω.

Αν οι πολιτικές διαφορές σχετικά με το «τεράστιο βήμα» δεν κλείσουν, τότε είτε το ευρω-σύστημα θα διαλυθεί καθώς θα αναδυθεί ξανά το πανίσχυρο γερμανικό μάρκο, είτε θα κερματιστεί καθώς η Ελλάδα, και ίσως άλλοι, φύγουν και μια περιορισμένη ενοποίηση θα δημιουργηθεί για τους υπόλοιπους με τευτονικές μεθόδους, ενώ η πίστωση και ο συναλλαγματικός κίνδυνος θα ξυπνούν. Τα γερμανικά ομόλογα θα παραμείνουν ελκυστικά, τότε, για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τα yields στα γερμανικά ομόλογα θα ανέβουν μόνο αν γίνει σύντομα μια δυναμική επίδειξη πολιτικής θέλησης και ειδικά γερμανικής πολιτικής θέλησης, απλά επειδή η Γερμανία κρατάει στο χέρι τους πιο σημαντικούς συμβιβασμούς που πρέπει να γίνουν για να αποδώσει η υπάρχουσα νομισματική ενοποίηση.

Νοιώθουμε κατανόηση για τα διλήμματα που αντιμετωπίζει η Angela Merkel αλλά, για όποιον δεν πιστεύει ότι η Γερμανίδα καγκελάριος μπλοφάρει και κερδίζει χρόνο πριν υποχωρήσει, τα γερμανικά ομόλογα δεν είναι το «μεγάλο σορτάρισμα»''.

Πηγή Euro2day

Διαβάστε επίσης :





   Διαδώστε αυτό το άρθρο
close button

Κάντε Like: Newsit.gr στο Facebook