Μπορεί αυτό που ζούμε να είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Δημιουργούνται νέα κόμματα. Ξέρουμε τους πολιτικούς αρχηγούς. Έκαναν γνωστή την διακήρυξή τους η οποία σε γενικές γραμμές είναι μία έκθεση ιδεών. Άρχισαν τις ομιλίες και τις περιοδείες. Προγράμματα όμως και λύσεις κοστολογημένες δεν είδαμε. Μας λένε προσεχώς. Δεν είναι πολύ κανονικό αυτό.
Το κάρο
Βάζουν το κάρο μπροστά από το άλογο. Συνήθως ένα κόμμα ξεκινάει ως ανάγκη για μια μήτρα ιδεών που απαντάει σε προβλήματα και στη συνέχεια βγαίνει μπροστά ο αρχηγός. Σήμερα γίνεται το αντίθετο. Πρώτα παρουσιάζεται ο αρχηγός και μετά όλα τα άλλα. Στις δημοσκοπήσεις «ψηφίζουν» τα πρόσωπα και όχι τις πολιτικές. Τις αγνοούν. Τότε όμως θα μιλάμε για ψήφο διαμαρτυρίας και όχι πολιτικής επιλογής.
Πανσπερμία
Ο Αλέξης Τσίπρας εδώ και 2-3 μήνες μας παρουσιάζει στρατούς επιστημόνων και ομάδων εργασίας που φτιάχνουν το πρόγραμμα. Όσα σημεία βγήκαν μέχρι τώρα, με εξαίρεση τη νέα διαύγεια, είναι γενικόλογα και χωρίς να αποτυπώνουν το δημοσιονομικό κόστος που τυχόν έχουν. Δηλαδή, πόσο στοιχίζει ένα μέτρο. Για παράδειγμα όλοι θα ήθελαν δωρεάν συγκοινωνίες, ή την 13η σύνταξη και τον 13ο μισθό, αλλά όταν τα έσοδα από τα εισιτήρια φτάνουν τα 250 εκατομμύρια € το χρόνο, κι άλλα 4 δις είναι το κόστος για έναν επιπλέον μισθό και σύνταξη, δημιουργείται μία τεράστια τρύπα στον προϋπολογισμό. Ένα κόμμα που θέλει να γίνει κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει την απάντηση από που θα τα βρει. Και για την ακρίβεια ποιοι θα φορολογηθούν περισσότερο μια και δεν υπάρχουν σε κάποια υπόγεια μηχανές να κόβουν χρήμα.
Οι πλούσιοι
Ευτυχώς που η Ελλάδα δεν έχει πολλούς πλούσιους. Αν είχε θα είχαν φύγει στο εξωτερικό. Άλλο στέλεχος του Τσίπρα φορολογεί τα γρήγορα γιοτ, λες και είναι φθηνά τα γιοτ τον 40 – 50 – 60 μέτρων που δεν τρέχουν όπως τα ιστιοφόρα. (Χώρια που τα περισσότερα δεν έχουν τη σημαία τους εδώ αλλά σε χώρες του εξωτερικού) Άλλο στέλεχος ψάχνει τους πισινάτους. Προφανώς με το μέτρο. Διότι άλλος είναι αυτός με μια γούβα – τζακούζι κι άλλος με την πισίνα των ολυμπιακών διαστάσεων. Αλίμονο αν η τελευταία δεν έχει ήδη φορολογηθεί. Άλλο στέλεχος απείλησε το «Τhe Ilisian» πρώην Χίλτον, άλλος καλοβλέπει τα μερίσματα, άλλος υπόσχεται 4 δις με το καλημέρα σας από 1.500 ΑΦΜ πλουσίων και πάει λέγοντας.
Black χιούμορ
Θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι μας κάνουν πλάκα. Ότι είναι απλώς ένα σκετς σε μια επιθεώρηση. Αυτό όμως δεν συνάδει σε ένα νέο κόμμα που θέλει να κυβερνήσει. Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο ή ΕΛ.Α.Σ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση και μέσα σε λίγους μήνες θα γίνει κυβέρνηση. Αν θέλει να βάλει φόρους ο πρώην πρωθυπουργός με την επιστροφή του, είναι δικαίωμά του. Εκείνος έχει την πολιτική διαχείριση του προσωπικού του κεφαλαίου και του νέου κόμματος που δημιούργησε. Θα όφειλε όμως και στον ίδιο τον εαυτό του, καθώς κυβέρνησε τη χώρα για 4,5 χρόνια, να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα συγκροτημένο. Βασισμένο σε πραγματικά στοιχεία και κοστολογημένο. Όχι ο καθένας να βγαίνει και να λέει ό,τι του καπνίσει ή ότι άκουσε στο περίπου. Η ΕΛ.Α.Σ ξεκίνησε με έναν αέρα. Αν δεν το πάρει αλλιώς θα χάσει την πυξίδα. Το «έπαθα και έμαθα» που επαναλαμβάνει ο Τσίπρας κάνοντας την αυτοκριτική του στο rebranding που επιχειρεί θα πρέπει να το δείξει στην πράξη.
Νέα στελέχη
Προσωπικά εκτιμώ τον Αλέξη Τσίπρα για την απόφασή του να πάει με φρέσκα πρόσωπα. Είναι ένα ρίσκο που θα μπορούσε να του βγει. Κάποια μάλιστα που τώρα παίρνουν το βάπτισμα του πυρός ξεχωρίζουν με θετικό πρόσημο. Κάποια άλλα όμως χαλούν την εικόνα που έφτιαξαν τα προηγούμενα. Δεν είναι ότι δεν ξέρουν να μιλούν. Είναι ότι δεν ξέρουν τι να πουν. Και εδώ επανέρχεται το πρόβλημα της έλλειψης προγράμματος που ήδη σας έχω επισημάνει. Αν έβγαιναν με γνώση των θέσεων που έπρεπε να υπάρχουν και πειθαρχημένα, θα έκαναν λιγότερες γκάφες και θα προκαλούσαν και λιγότερες αντιδράσεις.
Φράξιες
Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθάρισε σε όλους τους τόνους ότι δεν θέλει στο νέο κόμμα φράξιες, ομάδες, συνιστώσες και τάσεις. Την ίδια στιγμή όμως κινδυνεύει από την πολυφωνία των στελεχών που βγαίνουν στα παράθυρα χωρίς προηγουμένως να έχουν δεχθεί μία εκπαίδευση. Βέβαια, θα το επαναλάβω, και εδώ, βγαίνει η παθογένεια που υπάρχει, από την έλλειψη ενός προγράμματος, ενός μπούσουλα τον οποίο θα ακολουθούσαν και δεν θα αναγκάζονταν να αυτοσχεδιάζουν. Χώρια που υπάρχει και μία ποιοτική διαφορά. Η φράξια είχε ένα ιδεολογικό περιτύλιγμα. Η πανσπερμία μπορεί εύκολα να οδηγηθεί σε γκάφα.
Η Ελπίδα
Όσο για το κόμμα Καρυστιανού ανακοινώθηκε την 1η Απριλίου. Πενήντα μέρες μετά, την 21η Μαΐου έγιναν τα αποκαλυπτήρια στην Θεσσαλονίκη. Πέρασε ένας μήνας από τότε και οι ομάδες ακόμη επεξεργάζονται τα προγράμματα και τις θέσεις. Μην αναφερθώ στα στελέχη. Ελάχιστα ξέρουμε. Την δικηγόρο Μαρία Γρατσία που ήταν δίπλα στην Μαρία Καρυστιανού στη δίκη των Τεμπών και τον δημοσιογράφο Θανάση Αυγερινό. Βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και κάποια άλλα πρόσωπα. Το επιτελείο ακόμη το αγνοούμε. Και όμως η Καρυστιανού δηλώνει ότι θα πάρει αυτοδυναμία και είναι έτοιμη να κυβερνήσει.
Stop Αυγερινού
Μαθαίνω ότι στελέχη της Ελπίδας για την Δημοκρατία από τη Θεσσαλονίκη, εξέφρασαν παράπονα ότι δεν τους αφήνει ο εκπρόσωπος του κόμματος Θανάσης Αυγερινός, να βγαίνουν στα ΜΜΕ. Βιάζονται να γίνουν γνωστά στην τοπική κοινωνία για να ψηφιστούν. Παλιός δημοσιογράφος ο Αυγερινός φυσάει και το γιαούρτι για να είναι σίγουρος ότι όποιος μιλάει εξ ονόματος του κόμματος τουλάχιστον θα λέει τις θέσεις του κόμματος όταν αυτές ετοιμαστούν;
Κουίζ για Φάμελλο
Έμαθα διάφορες πληροφορίες για υποψήφιους στα ψηφοδέλτια της ΕΛ.ΑΣ. Ο αν. εκπρόσωπος Νίκος Νυφούδης φαίνεται ότι θα κατέβει στην Α’ Θεσσαλονίκης. Εκεί κατεβαίνει ο Σωκράτης Φάμελλος. Λέτε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ που είναι σε φάση αναχωρητισμού να κατεβεί στην Αθήνα; Είναι και ένα κουίζ που σας βάζω.
Υποψηφιότητες
Στην Α’ Αθήνας θα κατεβεί ο Νάσος Ηλιόπουλος. Για τον Αλέξη Χαρίτση παίζει ο νότιος τομέας. Με το Επικρατείας πιθανόν να κατεβεί η εκπρόσωπος Θεώνη Κουφονικολάκου. Αυτό το χαρτί του βγήκε του Αλέξη Τσίπρα. Θα ήταν λογικό να μην θέλει να την χάσει από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις της προεκλογικής περιόδου. Αν κατέβαινε υποψήφια σε εκλογική περιφέρεια οι εμφανίσεις της θα έπρεπε να είναι συγκεκριμένες και περιορισμένες με βάση τον εκλογικό νόμο.
