Ασφαλώς οι προσδοκίες από την ομιλία του Τραμπ δεν επιβεβαιώθηκαν. «Μάθαμε» δηλαδή αυτό που ήδη ξέραμε, ότι δηλαδή στην Ουάσιγκτον δεν ξέρουν τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα… Ο Τραμπ υποσχέθηκε για άλλη μία φορά ότι θα τελειώσει τον πόλεμο (σε 2-3 εβδομάδες, αλλά έχει πλέον σημασία;), συνεχίζοντας τους βομβαρδισμούς και τον… πόλεμο. Αποκαλύπτει – για άλλη μία φορά – ότι το Ιράν ζητάει διαπραγματεύσεις για ανακωχή και το Ιράν τον διαψεύδει πριν καν ολοκληρώσει την ανακοίνωση. Και το Ισραήλ συνεχίζει με το Ιράν το «μία σου και μία μου»…
Στο μεταξύ τι έχει αλλάξει; Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι για να περάσει ένα τανκερ από τα στενά του Ορμούζ χρειάζεται «κωδικό» πρόσβασης και άδεια από την Τεχεράνη, όχι από την Ουάσιγκτον ή το Τελ Αβίβ.
Αν αυτή είναι πραγματικότητα που οι αγορές αναγνωρίζουν πλέον σαν προϋπόθεση για να κάνουν τους υπολογισμούς τους με το πετρέλαιο στα ύψη για άγνωστο χρονικό ορίζοντα, καλό είναι να δούμε τι θα γίνει με αυτό που έτσι κι αλλιώς είναι πλέον χειροπιαστή πραγματικότητα, τον πληθωρισμό, που κατά πως φαίνεται ξεφεύγει πλέον από τα «φράγματα» υπερχείλισης που διαθέτουν οι Κεντρικές Τράπεζες.
Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί οι Κεντρικοί Τραπεζίτες και ο κ. Στουρνάρας ειδικά – από την εποχή που ήταν μέλος της EFC που προετοίμαζε την είσοδο στο Ευρώ με επικεφαλής τον Μάριο Ντράγκι – γνωρίζουν ότι ο έλεγχος του πληθωρισμού από τις Κεντρικές Τράπεζες έχει να κάνει κατά βάση με την αιτία που τον προκαλεί. Αν δηλαδή αυτή είναι σχετική με την ζήτηση ή με την προσφορά.
Όπως όλοι οι Κεντρικοί Τραπεζίτες γνωρίζουν σε μία πληθωριστική κρίση «ζήτησης» οι κεντρικοί τραπεζίτες μπορούν να ελέγχουν σε σημαντικό βαθμό την κατάσταση.
Αντίθετα σε μία κρίση με πληθωρισμό από την προσφορά, όπως τώρα με την ενέργεια, τις πρώτες ύλες και την προβληματική κατάσταση με τους δασμούς και τις τροφοδοτικές αλυσίδες ο πληθωρισμός ξεφεύγει από τον έλεγχό τους και κατά συνέπεια το χρέος – γιατί αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα – γίνεται ακόμα πιο δύσκολο να το διαχειριστεί μία Κεντρική Τράπεζα.
Από το 2022 και μετά, οι πόλεμοι και τα ενεργειακά σοκ έχουν μετατρέψει τον πληθωρισμό σε αυτοτελή παράγοντα αποσταθεροποίησης.
Και εδώ ερχόμαστε στο δια ταύτα. Το δημόσιο χρέος ξεπερνά τα 70 τρις. δολ. και από αυτά περισσότερα από τα μισά (38 τρισ. δολάρια) αφορούν το μείζον πρόβλημα των ΗΠΑ. Και δεν αναφερόμαστε καν στην υπερμόχλευση του ιδιωτικού (ανεξέλεγκτου) χρέους.
Στις υπάρχουσες συνθήκες, ακριβώς για τις συνθήκες που αναφέραμε ο πληθωρισμός δεν είναι εύκολη διαχειριστική «λύση» για το χρέος, σε περίπτωση δηλαδή που κάποιοι κεντρικοί τραπεζίτες επιλέξουν να «παίξουν» με αυτόν σαν ενδεχόμενη έστω και προσωρινή λύση.
Τόσο η Fed όσο και η ΕΚΤ γνωρίζουν πλέον, ειδικά μετά το 2022 ότι σε περιβάλλον σοκ προσφοράς, πολέμων και ενεργειακής αστάθειας, ο πληθωρισμός, δεν μειώνει το χρέος. Αντίθετα το κάνει ακόμα πιο δύσκολο στην διαχείρισή του.
Με απλά λόγια ο πληθωρισμός καθιστά τις «θεραπείες» του χρέους πολιτικά επικίνδυνες και αδύνατο να γίνουν ανεκτές από την κοινωνία. Αυτή η αναμφισβήτητη αλήθεια «φωνάζει», πίσω από τις «πολιτικές» δηλώσεις εκπροσώπων των νομισματικών αρχών στην Αθήνα τις τελευταίες ημέρες…
