Η ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές (με ανανέωση αντιπροσώπων της Βουλής και μερική ανανέωση στην Γερουσία) για πολλούς ήταν αναμενόμενη. Εκείνο που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν η πρωτοφανής έκταση και το βάθος της, που αλλάζει άρδην τα δεδομένα στο εσωτερικό των ΗΠΑ, κατά συνέπεια και στο εξωτερικό.
Τα αίτια είναι πλέον γνωστά και χιλιο-ειπωμένα, κόστος ζωής, αλαζονεία της ηγεσίας και διαφθορά, σε ένα μείγμα εκρηκτικό με τις συνέπειες ενός πολέμου για τον οποίο δεν ρωτήθηκε κανείς…
Μπορεί σήμερα να «χάσει» ακόμα περισσότερο ο Τραμπ από αυτό που έχασε την Τρίτη (3/11);
Η απάντηση είναι ένα πολύ ρεαλιστικό «ναι», αν μέσα στο δίμηνο που απομένει μέχρι να αναλάβουν οι νέες συνθέσεις αντιπροσώπων στην Βουλή και την Γερουσία, ο Λευκός Οίκος αγνοώντας ότι έχει συμβεί προχωρήσει σε μία νέα σύγκρουση – κάποιοι φοβούνται και πυρηνική – με το Ιράν στην Μέση Ανατολή.
Μία κλιμάκωση η οποία ίσως επιτρέψει στον άλλο ηττημένο των εκλογών στο Ισραήλ, τον Νετανιάχου, να «γραπωθεί» σε μία κυβέρνηση που να δικαιολογηθεί ως κυβέρνηση εθνικής ενότητας σε συνθήκες νέου πολέμου…
Μπορεί να κάνει ο Τραμπ μία τέτοια επιλογή;
Η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος που αποδέχθηκε την «ήττα» αμέσως, χωρίς να την αμφισβητήσει είναι κάτι που δεν το περιμέναμε. Όμως ήταν τέτοιο το εύρος και το βάθος της ήττας, που τα περιθώρια για μια τέτοια αμφισβήτηση δεν θα μπορούσαν να τα υποστηρίξουν, ούτε καν οι οπαδοί του MAGA που πήραν μέρος στην εισβολή στο Καπιτώλιο…
Από την άλλη η στάση του αντιπροέδρου Βανς, ο οποίος προσπάθησε να διαφοροποιηθεί σε χρόνο dt από τον Τραμπ, σε λιγότερο από 24ωρες από την ολοκλήρωση της ήττας, δημιουργεί επίσης ένα ισχυρό πολιτικό ανάχωμα σε μία τέτοια επιλογή, μέσα σ’ αυτό το δίμηνο. Με μία μη προγραμματισμένη ομιλία του, στην οποία πήρε θέση για τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν, την ανάγκη μεγαλύτερης προσοχής στο κόστος ζωής, την ενίσχυση του «Πρώτα η Αμερική» αλλά και για την αλλαγή στις σχέσεις με το Ισραήλ, τα περιθώρια ενός αλαζονικού αλλά απομονωμένου Τραμπ, με ένα διασπασμένο και αμήχανο MAGA, να κηρύξει νέα επίθεση στο Ιράν φαίνεται να μειώνονται.
Και αυτό παρά το γεγονός ότι τα επόμενα 24ωρα ολοκληρώνεται η διαδικασία ετοιμότητας του αμερικανικού επιτελείου του στρατού για μία ανανεωμένη στρατιωτική επίθεση στην περιοχή του Κόλπου.
Με άλλα λόγια, αυτό το δίμηνο, ναι υπάρχει το ενδεχόμενο μίας αναπάντεχης και έξω από κάθε λογική και «νομιμότητα», απόφασης ενός απρόβλεπτου Τραμπ για κλιμάκωση του πολέμου.
Αλλά τόσο το διασπασμένο ρεπουμπλικανικό περιβάλλον όσο και οι αντοχές της εσωτερικής συνοχής της κυβέρνησής του δεν φαίνεται να το ευνοούν σαν ένα πιθανό ενδεχόμενο.
Αυτή την «αμηχανία» διαβάζουν και οι αγορές με τους δείκτες να κινούνται σε «λογικά» για τις συνθήκες οριακά αποτελέσματα.
Το δεύτερο συμπέρασμα που θα μπορούσε να βγάλει κανείς όσο αφορά το εξωτερικό των ΗΠΑ και ειδικά την Ευρώπη, έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο χώρος της Ευρώπης για το επιτελείο Τραμπ – και σ’ αυτό πρέπει να δώσει κανείς ιδιαίτερο βάρος στην παρουσία του Σκοτ Μπέσσεντ – είναι ένας «σάκος του μποξ» στον οποίο οι μέχρι στιγμής απαιτήσεις της Ουάσινγκτον έχουν βρει θετική ανταπόκριση. Και χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση.
Με άλλα λόγια, τόσο στην εφαρμογή των οικονομικών όρων συνεργασίας (δασμοί, εμπορικές συμφωνίες, νομισματική πολιτική και κυρίως ενεργειακές συμφωνίες) η δυνατότητα μεγαλύτερων απαιτήσεων από πλευράς Τραμπ εμφανίζεται σαν μία διέξοδος εκτόνωσης από την εσωτερική μετεκλογική πίεση… Το ίδιο, ή ακόμα περισσότερο, συμβαίνει και σε σχέση με τις αμερικανικές απαιτήσεις προς τις Βρυξέλλες για μία «ανοικτή και διαρκή» αγορά οπλικών συστημάτων από τις ΗΠΑ προκειμένου να συντηρείται η ευρωπαϊκή νατοϊκή «γραμμή» στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Εκεί ήδη διαφαίνεται κινητικότητα πριν καν συμπληρωθούν δύο 24ωρα μετά την ήττα…
Βέβαια, η «ήττα» του Τραμπ στις ΗΠΑ δεν φαίνεται να ευνοεί την ωρίμανση των προϋποθέσεων για την συνάντηση Τραμπ – Σι – Πούτιν που βρισκόταν προεκλογικά στο πρόγραμμα. Αλλά αυτό είναι κάτι που οι δύο συνομιλητές του «γνωρίζουν» και πολύ πιθανώς να φροντίσουν να τον διευκολύνουν.
Σε κάθε περίπτωση όμως η εξέλιξη των σχέσεων με την Ευρώπη φαίνεται να είναι ένα πεδίο που προσφέρεται για να εκτονωθεί (εις βάρος της Ε.Ε.) πολιτικά και οικονομικά η εσωτερική πίεση από την εκλογική καταιγίδα που έχει περάσει πάνω από τον Λευκό Οίκο.
Να έχουμε μόνο την υπομονή να δούμε τι αυτό θα φέρει – ή πως θα επιδεινώσει την κατάσταση – στην Ευρώπη των… προθύμων, που συνεχίζει να τραντάζεται από την καταιγίδα της ίδιας «κοινωνικής οργής» που συντάραξε το καθεστώς Τραμπ και τις ΗΠΑ. Και… έσωσε τον Λούλα στην Βραζιλία.
