Στα Οικονοκλαστικά εδώ και καιρό επιμένουμε ότι παρά την μείωση των επιτοκίων από την ΕΚΤ, σαν αποτέλεσμα της αποκλιμάκωσης του πληθωρισμού στην Ευρωζώνη, θα διατηρηθεί η πίεση για περαιτέρω μείωση των επιτοκίων ή έστω ποσοτική νομισματική χαλάρωση.
Και αυτό παρά τα όσα κατά καιρούς λέγονται από τα μέλη του Συμβουλίου της ΕΚΤ για ενδεχόμενη αυστηρότερη νομισματική πολιτική.
Τα τελευταία 24ωρα φαίνεται να αναβιώνουν αυτή την προοπτική καθώς τα όσα συμβαίνουν στην «μακρινή» Ιαπωνία και η αντίδραση της Ουάσιγκτον, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια στην ΕΚΤ.
Η νομισματική αναταραχή στην Ιαπωνία και η διαφαινόμενη «συνεργασία» BoJ και Fed, για να ανακοπεί ένα νέο νομισματικό σοκ τύπου 2019 στις διεθνείς συναλλαγματικές ισοτιμίες δολαρίου/γιέν, έχουν καταλήξει σε μία «ανατίμηση» του ευρώ κατά 3% (!) έναντι του δολαρίου μέσα στα 2 – 3 τελευταία 24ωρα.
Και το ερώτημα είναι κατά πόσο η Ευρωζώνη, που ασφυκτιά κάτω από την σχεδόν σταθερή από την άνοδο του Τραμπ διολίσθηση του δολαρίου, σε συνδυασμό με τις δασμολογικές πιέσεις και την παρατεταμένη ενεργειακή ανασφάλεια, μπορεί να αντέξει αυτή την πίεση, χωρίς να καταφύγει εκ νέου σ’ αυτό που έκανε το 2014 – 2015.
Ήτοι την νομισματική χαλάρωση και την παρέμβαση στην συναλλαγματική ισοτιμία.
Οι τελευταίες απόπειρες της κας Φον Ντερ Λάινεν να μας κάνει να ξεχάσουμε το φιάσκο της κατάσχεσης των ρωσικών πόρων για την χρηματοδότηση του πολέμου στην Ουκρανία, ανοίγοντας «δρόμους» για τα ευρωπαϊκά βιομηχανικά προϊόντα μέσω Μερκοζούρ (νέο φιάσκο), αλλά και της περιβόητης συμφωνίας του αιώνα με την Ινδία, δεν έχουν συγκεκριμένο άμεσο αποτέλεσμα.
Το Μερκοζούρ ως γνωστόν κατέληξε στα δικαστήρια και μια προσεκτική εξέταση των «λεπτομερειών» της συμφωνίας με την Ινδία αποδεικνύει ότι είναι πολύ περισσότερη η επικοινωνιακή «φασαρία», παρά οι συγκεκριμένες αλλαγές στις εμπορικές σχέσεις που προσβλέπει η ευρωπαϊκή βιομηχανία. Εξού και η όχι ιδιαίτερη ανησυχία των άλλων «εταίρων» της αγοράς, της Κίνας και των ΗΠΑ μετά την υπογραφή της συμφωνίας. Για την Ελλάδα δε η συμφωνία θα μπορούσε να περάσει κα απαρατήρητη, αν δεν υπήρχε η δυσανάλογη αναφορά στα ΜΜΕ, αν ρίξει κανείς μια προσεκτική ματιά στις επικείμενες «αλλαγές» που φέρνει η συμφωνία, στις ήδη δυσδιάκριτες υπάρχουσες εμπορικές συναλλαγές…
Με άλλα λόγια, από πλευράς ΕΕ και Ευρωζώνης, δεν μένει παρά να γυρίσουμε ξανά στα γνωστά «εργαλεία» παρέμβασης που δεν είναι άλλα από την νομισματική παρέμβαση. Ήτοι, ή μείωση των επιτοκίων που είναι ήδη χαμηλά σε πραγματικούς όρους, είτε επιστροφή στην νομισματική ποσοτική χαλάρωση, που θα μπορούσε να διευκολύνει το Ευρώ να χαμηλώσει τον πήχη έναντι το δολαρίου (έφτασε να αγγίξει χθες βράδυ τα 1,20 δολάρια/Ευρώ) και του γιέν.
Μπορεί η ΕΚΤ να το κάνει αυτό χωρίς να πυροδοτήσει εκ νέου τις πληθωριστικές πιέσεις στην Ευρωζώνη;
Η απάντηση εδώ και πάλι αναδεικνύει ένα «παλιό» πρόβλημα, την εσωτερική ανισομέρεια της Ευρωζώνης. Όπως απέδειξε το πρόσφατο παρελθόν -για την Ελλάδα και το παρών- η νομισματική χαλάρωση λόγω των διαφορετικών οικονομικών συνθηκών και δομών στο εσωτερικό των εθνικών οικονομιών της Ευρωζώνης, η νομισματική χαλάρωση επιδρά διαφορετικά οσο αφορά τον πληθωρισμό. Και αυτό το γνωρίζει καλά η ΕΚΤ…
Τα πράγματα φαίνεται να δυσκολεύουν για την Ευρωζώνη ακόμα και εκεί που φαινόταν να διατηρεί πλέον τον εσωτερικό έλεγχο της οικονομίας, δηλαδή τον πληθωρισμό.
Ίσως αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η Πολωνία επιμένει -όπως δήλωσαν πρόσφατα από την Κεντρική της Τράπεζα- να θεωρεί ότι είναι ασφαλέστερο για την οικονομία της να κρατιέται «μακριά και… αγαπημένοι» από το Ευρώ.
