Η εκεχειρία είναι γεγονός για δύο εβδομάδες, μετά την αποδοχή από τις ΗΠΑ της πρότασης «δέκα σημείων» από το Ιράν με διαμεσολαβητή το Πακιστάν. Το γεγονός από μόνο είναι εξαιρετικό μετά από την αδιάκοπη, για περισσότερο από ένα μήνα αιματοχυσία και καταστροφή στο Ιράν και στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου.
Αλλά το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι «τι έχει αλλάξει» μετά από αυτή την φρίκη και πολύ περισσότερο, τι θα συμβεί μετά το τέλος της «εκεχειρίας»; Το Ιράν δηλώνει ότι η αποδοχή των προτάσεών του -που δεν γνωρίζουμε ακόμα τι ακριβώς περιέχουν- είναι καθαρή νίκη της Τεχεράνης. Η Ουάσιγκτον από την πλευρά της δηλώνει ότι «έχει πετύχει και υπερβεί όλους τους στρατιωτικούς της στόχους».
Αλλά κανείς δεν μπορεί αυτή την στιγμή να «πει» ποιος τελικά ελέγχει και πώς, την δίοδο -αν και όταν αυτή αρχίσει- των πετρελαιοφόρων από τα στενά του Ορμούζ.
Αυτό όμως που έμαθε και γνωρίζει πλέον με βεβαιότητα ο πλανήτης ολόκληρος, είναι ότι το Ιράν ότι και να συμβεί απέδειξε έμπρακτα πως χωρίς την δική του συμμετοχή και έγκριση ο Κόλπος δεν μπορεί να τροφοδοτήσει τον κόσμο με πετρέλαιο, φυσικό αέριο και λιπάσματα…
Η συμφωνία για την προσωρινή εκεχειρία των δύο εβδομάδων είναι η απόλυτη απόδειξη, για το ότι το Ιράν έχει καθοριστικό ρόλο στο πως και με ποιους όρους το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο θα συνεχίσουν να τροφοδοτούν την διεθνή ενεργειακή κατανάλωση.
Και αυτό ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ισραήλ κατάφεραν να το ανατρέψουν μετά από μία από κοινού και τρομακτικής κλίμακας πρωτοφανή στρατιωτική επιχείρηση ενάντια στην Τεχεράνη, με πρόσχημα -σαν άλλοτε με το Ιράκ και τα όπλα μαζικής καταστροφής- το πρόγραμμα παραγωγής πυρηνικής ενέργειας στα εδάφη του…
Είναι ανώφελο να σχολιάσει κανείς αυτή την στιγμή και ενώ όλα είναι ακόμα στον αέρα και μπορούν να ανατραπούν ανά πάσα στιγμή από μία νέα δήλωση του Τράμπ, τις διάφορες ασυναρτησίες και αλληλο-αναιρούμενες δηλώσεις που αφορούν στο ποιος έχει κερδίσει αυτό τον πόλεμο.
Αυτό που κανείς δεν μπορεί πλέον να αμφισβητήσει είναι ότι η δηλωμένη πρόθεση ανατροπής της ηγεσίας του Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ έχει αποτύχει, η «ασφάλεια» του Ισραήλ και των βάσεων των ΗΠΑ στις χώρες του Κόλπου έχει έμπρακτα αμφισβητηθεί από το Ιράν, του οποίου η πολιτικοστρατιωτική «αντοχή» του αποδείχθηκε επαρκής και ικανή να οδηγήσει μετά από σχεδόν 40 μέρες πολέμου σε μία «εκεχειρία», που επιβεβαιώνει την διατήρηση της ισχύος του στην πλέον ευαίσθητη για την ενεργειακή επάρκεια του πλανήτη περιοχή, τα στενά του Ορμούζ.
Τι θα συμβεί στην συνέχεια; Κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει.
Αυτό που μπορούμε όμως να πούμε είναι ότι οι «λόγοι» που άρχισε αυτός ο πόλεμος είναι εκεί, στην θέση τους. Και δεν έχουν ακυρωθεί…
