Είναι γνωστό σε όλους το «απόφθεγμα» ότι το πρώτο θύμα στον πόλεμο είναι η αλήθεια…
Και κάπως έτσι έχουν τα πράγματα ακόμα και αν είναι κανείς τυφλός, ή επιλέγει να παραμένει… τυφλός.
Όλοι έχουμε ακούσει τις δηλώσεις του αμερικανού προέδρου για το τι συμβαίνει σ’ αυτό τον πόλεμο, «έχουμε συντρίψει την αντίσταση του Ιράν…, τους έχουμε εκμηδενίσει…, έχουμε εξουδετερώσει την ηγεσία της Τεχεράνης, κ.λ.π.». Και άλλα πολλά. Αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται, οι βόμβες και οι πύραυλοι με την μία σημαία, βάζουν «φωτιά» σε κρίσιμα σημεία του Ιράν, αλλά ταυτόχρονα άλλοι, με την σημαία του Ιράν διαπερνούν την περίφημη ομπρέλα προστασίας των γειτονικών αραβικών χωρών και του Ισραήλ, που ξοδεύουν δεκάδες εκατ. δολ. σε αντιπυραυλικά συστήματα, κάθε φορά που ένα ιρανικό ντρόουν αξίας μερικών χιλιάδων δολαρίων, πλησιάζει στον εναέριο χώρο τους, ή φτάνει στον στόχο του, σε κάποια αμερικανική ή ισραηλινή βάση…
Και ενώ από την Ουάσιγκτον μας διαβεβαιώνουν ότι η Τεχεράνη «μετράει τις μέρες της», το αμερικανικό γενικό επιτελείο στρατού μεταφέρει επίγειες δυνάμεις (πεζοναύτες) από τις βάσεις στην Ασία, για ενδεχόμενη επίγεια στρατιωτική επιχείρηση στον Κόλπο, κάτι που ο Τράμπ είχε αποκλείσει ως ενδεχόμενο εξ αρχής.
Μέσα σ’ αυτό το χαοτικό πλαίσιο ο αμερικανός πρόεδρος απειλεί ακόμα και τους ευρωπαίους, ότι άσχημες μέρες περιμένουν το ΝΑΤΟ, αν δεν προστρέξουν να τον βοηθήσουν στον Κόλπο, ιδιαίτερα καθώς το Ιράν έχει ενεργοποιήσει πλέον το βασικό του πλεονέκτημα, τον αποκλεισμό των στενών του Ορμούζ, όσο αφορά την διέλευση του πετρελαίου, για τα πλοία που συνδέονται με χώρες σύμμαχες στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ…
Με άλλα λόγια ο «πόλεμος αστραπή», από τον πρόεδρο «που τελειώνει τους πολέμους», αποδεικνύεται ότι παίρνει διαστάσεις καταιγίδας μακράς και κυρίως άγνωστης διάρκειας. Με το Ιράν να αποδεικνύει έμπρακτα, ότι είχε πράγματι προετοιμασθεί για την επίθεση αυτή από πλευράς ΗΠΑ – Ισραήλ, πολύ περισσότερο από όσο η Ουάσιγκτον δείχνει να είχε… καταλάβει.
Ακόμα περισσότερο, ο πόλεμος αυτός, δείχνει πλέον ικανός να πυροδοτήσει συγκρούσεις και άλυτες αντιφάσεις σε μία ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, που ξεπερνά τον Λίβανο, εμπλέκει και την Ευρώπη, χωρίς αυτή να είναι ούτε προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο. Ούτε – πολύ περισσότερο – να έχει κάποιου είδους ενιαία τακτική ή στρατηγική απέναντι στο ηφαίστειο της Μέσης Ανατολής, της ίδια στιγμή που η αιμορραγία του πολέμου στην Ουκρανία ξεπερνά κάθε προβλέψιμη διάρκεια…
Στις δεκαπέντε ημέρες του πολέμου, η αλήθεια πλέον είναι ότι ο πόλεμος αυτός συνεχίζεται. Και αντίθετα με τις διακηρύξεις και προβλέψεις των πρωταγωνιστών του, επεκτείνεται. Επεκτείνεται και αυξάνει ραγδαία τις οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειές του στην διεθνή αρένα.
Μέχρι που μπορεί να φτάσει και τι μορφές μπορεί να πάρει στην συνέχεια;
Εδώ οι απαντήσεις δεν εξαρτώνται πλέον από την αντοχή του Ιράν ή τις άμεσες συνέπειες των βομβαρδισμών στα πεδία της μάχης, ή τουλάχιστον όχι μόνο από αυτές. Εξαρτάται από τις δυνάμεις που ακόμα δεν έχουν εμπλακεί σ’ αυτό το πεδίο και ασφαλώς δεν έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τα «όπλα».
Η δεκαετία του ’70, δεν θα κουραστούμε από αυτή την στήλη να υπενθυμίζουμε, ότι έχει πολλά να μας υποδείξει, για τους δρόμους που η ιστορία επιλέγει για τον εαυτό της… Και το βασικό στοιχείο που πρέπει να «δούμε» είναι ότι ήμαστε ακόμα στην αρχή και όχι στο τέλος αυτής της ιστορικής «διαδικασίας».
