Αυτή την φορά τίποτα δεν μοιάζει με τον «πόλεμο των 12 ημερών». Όλες οι «δεσμεύσεις» από την πλευρά των ΗΠΑ και του Ισραήλ πως θα έχει περιορισμένη διάρκεια έχουν πάει… περίπατο.
Ακόμα και η δέσμευση ότι δεν θα υπάρξει χερσαία επέμβαση από τις ΗΠΑ έχει αρχίσει να τίθεται εν αμφιβόλω στην Ουάσιγκτον.
Το ίδιο και η απάντηση του Ιράν, όπου όσο περισσότερες βόμβες πέφτουν στο έδαφός του και στις πόλεις του τόσο περισσότερο αποσύρονται οι προσδοκίες της Ουάσιγκτον για εκ των έσω ανατροπή του καθεστώτος.
Και όχι μόνο αυτό. Οι ζημιές έχουν αγγίξει πλέον την «καρδιά της ζωής στον Κόλπο», τις εξαγωγές φυσικού αερίου από το Κατάρ. Η παραγωγή, η υγροποίηση και η εξαγωγές σταμάτησαν.
Το Κατάρ ανακοίνωσε ότι έκλεισε τον τερματικό σταθμό υγροποίησης, μέσα από τον οποίο παράγεται και εξάγεται το 90% του υγροποιημένου φυσικού αερίου που διέρχεται από το στενό του Ορμούζ. Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα για την Ευρώπη, πέραν των προβλημάτων που δημιουργεί στις χώρες της Ασίας και την Κίνα.
Αυτή η νέα πραγματικότητα έστειλε αρχικά στο 50% την αύξηση της τιμής του υγροποιημένου LNG, για να «κάτσει» στην συνέχεια η άνοδος αυτή στο 34%. Αντίθετα με ότι συνέβη στον πόλεμο των 12 ημερών που η τιμή του LNG σχεδόν δεν κουνήθηκε καν.
Τι σημαίνει αυτό; Σήμερα το πετρέλαιο ασφαλώς δεν παίζει τον ρόλο που έπαιζε την δεκαετία του ’70, όταν άρχισε το μποϋκοτάζ και η πετρελαϊκή κρίση που έστειλε τον πληθωρισμό στα ύψη διεθνώς.
Τον ρόλο αυτό όμως τον παίζει σήμερα το φυσικό αέριο και ειδικά το LNG του οποίου βασικοί παραγωγοί είναι το Κατάρ και οι ΗΠΑ. Και η Ευρώπη έχοντας αποκοπεί από την τροφοδοσία μέσω των ρωσικών αγωγών υφίσταται τις πληθωριστικές συνέπειες σε χρόνο dt.
Τίποτα το παράδοξο λοιπόν στο ότι όλα τα μεγάλα διεθνή οικονομικά ΜΜΕ, προειδοποιούν ότι τα χαρακτηριστικά της πολεμικής σύγκρουσης ΗΠΑ – Ισραήλ με το Ιράν οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην επιστροφή του πληθωρισμού με χαρακτηριστικά … πανδημίας.
Γιατί πέραν της ακρίβειας του LNG, ο πόλεμος αυτός αλλάζει το κόστος στις θαλάσσιες μεταφορές σε ένα περιβάλλον που ήδη οι διεθνείς τροφοδοτικές αλυσίδες έχουν πληγεί από την δασμολογική πολιτική Τράμπ. Με άλλα λόγια σε συνθήκες, που η δασμολογική πολιτική Τράμπ αλλά και της Ε.Ε., αποκλείουν και περιορίζουν τον αποπληθωριστικό ρόλο των εξαγωγών της Κίνας στις οικονομίες τους. Και ο πληθωρισμός αυτός για τις κεντρικές τράπεζες ισοδυναμεί με προφανή διακοπή κάθε πρόθεσης μείωσης του κόστους του χρήματος (επιτόκια) αν όχι και αύξησής του προκειμένου να αναχαιτιστεί ένα νέο κύμα πληθωριστικών πιέσεων.
Αυτό λέγεται «κρίση μέσα στην κρίση».
Και μπορεί να αναγνωρίσει κανείς τα ανάλογά του, τουλάχιστον σε ότι αφορά τον συσχετισμό γεωπολιτικών συγκρούσεων – νομισματικής αναταραχής και πληθωρισμού, σε πολλά «επεισόδια» της οικονομικής ιστορίας, της όχι και τόσο μακρινής δεκαετίας του ’70…
