Η κρίσιμη συνάντηση γίνεται σε λίγες ημέρες (10-11 Νοέμβρη) στο Άμπου Ντάμπι, αλλά δεν αφορά στον πόλεμο στον Περσικό.
Αφορά τις εξελίξεις στο μέτωπο της Ουκρανίας… Εκεί, ενόψει της συνάντησης ΗΠΑ – Ρωσίας – Ουκρανίας και παρά το γεγονός ότι η ήττα του Τραμπ κάνει πολλούς από την πλευρά της Ουκρανίας και της Ε.Ε. να θεωρούν ότι η κατάσταση βελτιώνεται για την πλευρά τους, η αλήθεια είναι μάλλον διαφορετική.
Η κατάσταση στην Ουκρανία μετά από 4 σχεδόν χρόνια πολέμου είναι δραματική και στα μετόπισθεν, όχι μόνο στο μέτωπο. Η πρόσφατη επίθεση και πολιορκία εκατοντάδων αμάχων ουκρανών στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του περιβόητου ναζιστικού «τάγματος Αζόφ» – τις χρησιμοποιούν σαν φυλακή σωφρονισμού (βασανισμού) αντιπάλων του καθεστώτος – για να απελευθερώσουν φυλακισμένους που είχαν αποφύγει την βίαιη στράτευση, είναι ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στην χώρα.
Στελέχη του αμερικανικού επιτελείου στρατού έχουν επανειλημμένα «εκτιμήσει» δημόσια ότι τα ουκρανικά στρατεύματα «δεν έχουν καμία πιθανότητα να επικρατήσουν στρατιωτικά έναντι της Ρωσίας ή να επιτύχουν έναν από τους στόχους που τέθηκαν με τον πόλεμο», δι’ αντιπροσώπων. Αυτή η «κατάσταση» πέρα από οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα υποχρεώνει τις ΗΠΑ «να βγουν από τη σύγκρουση…», όπως έκαναν πάντα σε όλα τα θέατρα επιχειρήσεων στα οποία, αφού διαπιστώσουν «αδυναμία εκτέλεσης της αποστολής», έφυγαν αφήνοντας τους συμμάχους με το σπίρτο στα χέρια τους. Όπως συνέβη στο Αφγανιστάν και αλλού…
Η Ουκρανία ακόμα και στις εκτιμήσεις των Ευρωπαίων συμμάχων της είναι «κατεστραμμένη» και υπάρχει άμεσος κίνδυνος ανθρωπιστικής κρίσης στις κύριες πόλεις, για να μην πούμε για το ίδιο το Κίεβο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και ο νυν πρόεδρος της Τσεχίας, Πετρ Πάβελ, πρώην πρόεδρος της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ, υπέρμαχος της ευρωπαϊκής στήριξης στην Ουκρανία, δήλωσε ότι «η Ευρώπη κινδυνεύει να παραγκωνιστεί στις ειρηνευτικές συνομιλίες εάν δεν αρχίσει να σκέφτεται να διαπραγματευτεί με τη Ρωσία». Αντίθετα με την γραμμή Μερτς – Μακρόν, τόσο ο Φινλανδός πρόεδρος όσο και ο Νορβηγός πρωθυπουργός, από τις δύο πλέον «εκτεθειμένες» χώρες στην «ρωσική επιθετικότητα», επιδίωξαν και είχαν διερευνητικές συνομιλίες με τον Πούτιν για περισσότερα από 90 λεπτά, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τις συναντήσεις στο Άμπου Ντάμπι.
Κατά πως φαίνεται όμως – αν ισχύουν τα όσα ακούγονται τελευταία ακόμα και στους διαδρόμους της έδρας του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες – προϋπόθεση για να βγει «κάτι» στο Άμπου Ντάμπι «είναι η απομάκρυνση του Ζελένσκι και ένα πραγματικό ξεκαθάρισμα στην διαφθορά που εκτείνεται πλέον οριζόντια στο καθεστώς του Κιέβου…».
Κάπου εκεί φαίνεται να βρισκόμαστε στο ένα από τα δύο μέτωπα, στα οποία τους επόμενους 2 μήνες – όσο δηλαδή ο Τραμπ θα έχει Κογκρέσο και Βουλή ακόμα με την παλιά τους σύνθεση μέχρι τις 3/1/2027 – ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί με τις εκτελεστικές του εξουσίες και το δικαίωμα «βέτο» να αναλάβει… «πρωτοβουλίες». Και να προσπαθήσει να περιορίσει όσο μπορεί την προσωπική του ζημιά στις εκλογές.
Στο άλλο μέτωπο, τον πόλεμο στον Κόλπο, η αμερικανική πλευρά «ακούγεται» – αυτό είναι επίσης γνωστό στις Βρυξέλλες – ότι επιδιώκει μέσω του Κατάρ, μία, εν γνώση του Ιράν, πράξη επίδειξης ισχύος (με βομβαρδισμούς κάποιων γνωστών στόχων στο Ιράν), με αντάλλαγμα την χωρίς περιπλοκές αποχώρηση από την περιοχή, με την σιωπηρή αλλά ντεφάκτο «παραχώρηση» του ελέγχου του Ορμούζ στην Τεχεράνη σε συνεργασία με το Ομάν (συμμετοχή 80/20).
Και εδώ βέβαια οι «δουλειές» του επιχειρηματία Τραμπ στην περιοχή προϋποθέτουν ότι ο κολοσσός της αμερικανικής Liberty Media θα έχει το χρόνο της για το Grand Prix της Formula 1, κλπ στο οποίο το Κατάρ και οι συνεταίροι του στην περιοχή έχουν τεράστια συμφέροντα.
Με άλλα λόγια, «όπως ακούγεται», οι εξελίξεις που προαναφέραμε στον Κόλπο, μάλλον αναμένονται, εφόσον τα πράγματα πάρουν αυτόν τον δρόμο, μετά το… «ξεστήσιμο», αν τελικά η Liberty Media επιλέξει να αναλάβει το ρίσκο της διεξαγωγής του.
