Κάποιοι, για πρώτη φορά, «ψελλίζουν», ακόμα και στο εγχώριο οικονομικό επιτελείο, για το ενδεχόμενο να χρειασθεί… να βάλουν χέρι στους έμμεσους φόρους (ΕΦΚ, ΦΠΑ) στα καύσιμα, καθώς τρέχει ήδη η τρίτη εβδομάδα του πολέμου στο Ιράκ, με το πετρέλαιο σκαρφαλωμένο στα 100 δολάρια το βαρέλι.
Δεν πρόκειται για ιδέα που συζητείται στην Αθήνα, αλλά συνολικά στην Ε.Ε… Και ο λόγος είναι ότι όλα όσα συμβαίνουν δείχνουν ότι ο κόσμος και ειδικά η κατάσταση στην ενέργεια δεν πρόκειται ποτέ πλέον να ξαναγυρίσει εκεί που ήταν πριν ο Νετανιάχου και ο Τράμπ πατήσουν την σκανδάλη εναντίον του Ιράν.
Η πραγματικότητα που έχουν μπροστά τους οι «ηγέτες» της Ε.Ε. στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής είναι ότι η Ευρώπη είναι σε πολύ πιο δυσάρεστη θέση από τις ΗΠΑ στην τρέχουσα όσο – πολύ περισσότερο – στην επακόλουθη του πολέμου κατάσταση.
Με ένα βασικό χαρακτηριστικό.
Για τις ΗΠΑ, πέραν όλων των άλλων, το πρόβλημα είναι η υψηλή τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, όχι η επάρκεια.
Για την Ευρώπη, πέραν όλων των άλλων, το πρόβλημα είναι τόσο η υψηλή (υπερδιπλάσια από εκείνη των ΗΠΑ), όσο και η επάρκεια, καθώς είναι πλέον απόλυτα εξαρτημένη τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την περιοχή του Κόλπου.
Και το ερώτημα που ήδη πλανάται πάνω από τα κεφάλαια των ηγετών της Ε.Ε. είναι πόσο μπορεί να αντέξει η Ευρώπη ακόμα χωρίς να τεθεί σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης»;
Ήδη τα σχετικά σενάρια στις Βρυξέλλες στις διάφορες εναλλακτικές εκδοχές τους – όλες απολύτως αβέβαιες – σύμφωνα με πληροφορίες που όχι πολύ δύσκολα έφτασαν και σε γνώση των Οικονοκλαστικών, κάνουν λόγο για ένα χρονικό διάστημα 2 έως και 3 μηνών.
Και όταν αναφερόμαστε σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», εννοούμε καταστάσεις που υπερβαίνουν σε σύγκριση εκείνες του 2008 – 2009 ή και της πανδημίας σε συνδυασμό με την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία (2022). Προς το παρόν, ο προσανατολισμός των προτάσεων που επεξεργάζονται στην Κομισιόν, έχει καθαρά προσωρινό χαρακτήρα και συνιστά παρεμβάσεις σε ρυθμίσεις στις αγορές, αλλά και μία διακριτική διαχείριση στους δημοσιονομικούς περιορισμούς του επικαιροποιημένου Συμφώνου Σταθερότητας.
Κάπου εκεί εντάσσονται ως ενδεχόμενο και οι παρεμβάσεις στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης, τον ΦΠΑ, κ.λ.π. που προαναφέρθηκαν.
Ήδη στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους στην Αθήνα, πληροφορούμαστε, ότι τα φώτα σβήνουν πλέον πολύ αργά στον τρίτο όροφο του κτηρίου, καθώς επιχειρείται να «μοντελοποιηθεί» το φάσμα των ενδεχόμενων μέτρων. Όλοι όμως γνωρίζουν ότι στο τέλος αυτής της… «προσωρινότητας», υπάρχει μόνο η ΕΚΤ η οποία στο πλαίσιο της νομισματικής πολιτικής θα πρέπει να αντιμετωπίσει ένα ακραία αντιφατικό «απαιτούμενο».
Η ενεργειακή κρίση τροφοδοτεί τον πληθωρισμό και την επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας σε μία οικονομία η οποία και λόγω του κατακερματισμού της, αντιδρά με πολύ μεγάλες ανισομέρειες στην ενιαία νομισματική πολιτική στην Ευρωζώνη… Με απλά λόγια ο πληθωρισμός απαιτεί υψηλότερα επιτόκια και η επιβράδυνση της οικονομίας το απολύτως αντίθετο, δηλαδή την νομισματική χαλάρωση. Και αυτή την αντίφαση η ΕΚΤ πρέπει να την αντιμετωπίσει στο πλαίσιο ενός φάσματος χωρών που έχουν τεράστιες οικονομικές διαφορές μεταξύ τους τόσο στο δημοσιονομικό τους πλαίσιο όσο και στην χρηματοδότηση του ιδιωτικού τομέα.
Πώς θα λύσει αυτόν τον γόρδιο δεσμό;
Από ότι μαθαίνουμε, το … δουλεύουν. Αλλά προφανώς χωρίς να έχουν ακόμα την μαγική ράβδο που θα δώσει λύση στο πρόβλημα.
Σε κάθε περίπτωση όσο αφορά την Αθήνα, τώρα φαίνεται – και θα φανεί ακόμα περισσότερο τους λίγους επόμενους μήνες – το πόσο εύστοχη και προνοητική ήταν και παραμένει η «γραμμή» του ΟΔΔΗΧ για την ταχεία πρόωρη απομείωση του χρέους.
Όσο ακόμα προλαβαίνουμε δηλαδή…
