Στην «άτυπη» Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στο Βέλγιο συνέβη ένα από τα πλέον παράδοξα και… «τρελά» στην ιστορία της.
Οι 27 ηγέτες της αφού επιβεβαιώθηκε ότι είναι απολύτως αδύνατο να συμφωνήσουν στα κεντρικά ζητήματα επιβίωσης της ΕΕ αποφάσισαν να συμφωνήσουν ότι από δω και πέρα θα μπορούν να συμφωνούν… διαφωνώντας !
Μας φαίνεται από παράδοξο έως και… «τρελό», αλλά αυτό αποφάσισαν και μάλιστα έδωσαν εντολή στην κα Φον Ντερ Λάινεν να το κωδικοποιήσει σε ένα κανονιστικό πλαίσιο (κάτι σαν «Οδικός Άξονας Αγοράς και Σχέδιο Δράσης») που θα έρθει στην Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου για να γίνει επίσημη πολιτική της ΕΕ.
Πώς γίνεται αυτό το παράδοξο; Είναι απλό. Και ταυτόχρονα διαλυτικό για την ΕΕ.
Αποφασίστηκε, αυτό που μέχρι τώρα ήταν η «εξαίρεση», να γίνει ο μόνιμος κανόνας της τρέχουσας λειτουργίας της ΕΕ. Ήτοι ενώ μέχρι σήμερα μόνο σε εξαιρετικά ειδικές περιπτώσεις για θέματα που είχε φτάσει σε αδιέξοδο η ΕΕ επιτρεπόταν υπό προϋποθέσεις η χρήση της «ενισχυμένης συνεργασίας», δηλαδή της συμφωνίας μεταξύ μιας μεγάλης ομάδας χωρών μελών προκειμένου να υλοποιηθεί μία απόφαση, τώρα (δηλαδή από την Σύνοδο του Μαρτίου) αυτός ο τρόπος δηλαδή η «ενισχυμένη συνεργασία» θα είναι ο κανόνας αποφάσεων. Με άλλα λόγια αρκεί να συμφωνούν εννέα χώρες μέλη για κάτι, για να μπορούν να συμφωνήσουν και να προχωρήσουν στην εφαρμογή του ανεξάρτητα το τι λένε όλοι οι υπόλοιποι.
Που σημαίνει ότι το βασικό «δημοκρατικό πλεονέκτημα» της Ενωμένης Ευρώπης δηλαδή το «δικαίωμα βέτο», το δικαίωμα δηλαδή που τουλάχιστον τυπικά επέτρεπε σε μία ή περισσότερες χώρες να υποχρεώνουν τους άλλους να τους «ακούν», δεν θα έχει πλέον κανένα νόημα, καθώς ο διαφωνών μπορεί να συνεχίσει να διαφωνεί, αλλά όσοι συμφωνούν θα μπορούν να προχωρούν σε ότι αυτοί συμφωνούν…
Εκ πρώτης όψεως μοιάζει σαν μία «έξυπνη» φόρμουλα παράκαμψης των λειτουργικών αδυναμιών της ΕΕ. Αλλά στην πραγματικότητα, εφόσον εγκριθεί και προχωρήσει από τον Μάρτιο, αλλάζει άρδην η φύση της σχέσης των χωρών μελών στο εσωτερικό της ΕΕ, καθώς νομιμοποιεί και καθιστά καθεστώς πλέον τον «κατακερματισμό» της σε πολυποίκιλες ομάδες συμφερόντων. Μια τέτοια λειτουργία προφανώς δυναμιτίζει όχι μόνο πιθανές εξελίξεις σε ζητήματα που βρίσκονται σε εκκρεμότητα (οικονομικά και πολιτικά), αλλά δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ανατροπές σε συμφωνίες που είναι ήδη βάση της ύπαρξης της ΕΕ μέχρι σήμερα…
Σε κάθε θέμα προς απόφαση η διαφωνία θα ανάγεται πλέον σε καθαρή αντίθεση συμφερόντων μεταξύ αυτών που συμφωνούν και αυτών που διαφωνούν, κατακερματίζοντας την εσωτερική συνοχή της ΕΕ τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο.
Ακόμα δε περισσότερο, η ΕΕ οδηγείται σε ένα διαχωρισμό όχι απλά βορείων (πλουσίων) και νοτίων (φτωχών), αλλά ισχυρών και αδύναμων σε κάθε επιμέρους θέμα, που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί δομικό στοιχείο συμφωνίας και εσωτερικής συνοχής της ΕΕ…
Αν αυτό δεν μοιάζει ολοένα και περισσότερο με επίσημη διαδικασία κατακερματισμού και αποσάθρωσης της Ευρώπης, δηλαδή με το δεδηλωμένο «όραμα» της διακυβέρνησης Τράμπ, τότε με τι μοιάζει;
