Ακούγεται λιγάκι οξύμωρο αν όχι αστείο.
Οι Κεντρικοί Τραπεζίτες ανα τον κόσμο σε μία, χωρίς προηγούμενο στην μεταπολεμική οικονομική ιστορία, επίδειξη επαγγελματικής αλληλεγγύης (!) στέκονται στο πλευρό το προέδρου της Fed κ. Τζ. Πάουελ απέναντι στην δίωξη που υφίσταται από την κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον και τον ίδιο τον Τράμπ.
Σε ένα περιβάλλον εκρηκτικών γεωπολιτικών και οικονομικών εξελίξεων στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, όπως αυτά που έγιναν στην Βενεζουέλα, όπως αυτά που γίνονται ή ακόμα χειρότερα μπορούν να γίνουν στο Ιράν, με ανοικτό μέτωπο στην Γροιλανδία, με τον πόλεμο στην Ουκρανία να μαίνεται και την φωτιά στην Μέση Ανατολή να αναβοσβήνει από τον Λίβανο μέχρι την Υεμένη, φαίνεται εξωφρενικά παράδοξο, να ξεσπάει μία τέτοια μετωπική ρήξη στους δύο πόλους οικονομικής εξουσίας των ΗΠΑ.
Στο προηγούμενο σημείωμα, στα Οικονοκλαστικά, επιχειρήθηκε να δοθεί η προσοχή στο τι ακριβώς συμβαίνει στην ρήξη αυτή, με δεδομένο ότι έτσι κι αλλιώς ο κ. Πάουελ σε λιγότερο από τρείς μήνες, θα έχει δώσει την θέση του σε κάποιον άλλο, που κατά τα φαινόμενα θα είναι απόλυτη επιλογή Τράμπ.
Αναζητήσαμε τα βαθύτερα αίτια και «απαντήσεις» στις τελευταίες μελέτες του ΔΝΤ και της BIS, με την έννοια ότι οι δύο αυτοί διεθνείς οργανισμοί αποτελούν τα υψηλότερα σημεία «brain storming» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού και νομισματικού συστήματος.
Στο ΔΝΤ εντοπίσαμε τρείς μελέτες και reports (Fiscal Monitor, Global Financial Stability Report, Global Debt Database/Monitor) στο δίμηνο Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου, στις οποίες αυτό που επισημαίνεται με απόλυτη σαφήνεια είναι ότι βρισκόμαστε ήδη σε μία πρωτοφανή «φούσκα» χρέους από την οποία Κεντρικές Τράπεζες και Κυβερνήσεις δεν έχουν προφανή «λύση» και … έξοδο.
Από την πλευρά της BIS μπορεί να διακρίνει κανείς σειρά μελετών στο Β εξάμηνο του 2025, που προειδοποιούν για την πέραν κάθε λογικής επέκταση των τιμών στις αγορές σε επίπεδα «μόχλευσης» (με αιχμή την χρηματοδότηση της ΑΙ) που θα υπάρξει δυσκολία σε περίπτωση κρίσης να αντιμετωπιστούν ακόμα και με τα «εργαλεία» που χρησιμοποιήθηκαν το 2008.
Παρ’ όλα αυτά οι Κεντρικές Τράπεζες παραμένουν απέναντι σ’ αυτές τις δύο «φούσκες», δηλαδή του χρέους και των (χρηματιστηριακών) αγορών, οι μοναδικοί οργανισμοί διαχείρισης με τα γνωστά εργαλεία νομισματικής παρέμβασης, ήτοι την μείωση/αύξηση επιτοκίων και την ποσοτική χαλάρωση (Quantitative easing).
Επιστρέφοντας λοιπόν στο θέμα της μετωπικής ρήξης μεταξύ Τραμπ και Πάουελ – που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ουσιαστικά καθορίζει έμμεσα και τις εξελίξεις συνολικά στην διεθνή αρένα οσο αφορά τις ροές κεφαλαίων – το ερώτημα φαίνεται να βρίσκει απάντηση όχι στο αν θα χρησιμοποιηθούν και πάλι αυτά τα «εργαλεία» σε περίπτωση κρίσης, αλλά σε τι κλίμακα και πόσο γρήγορα, ώστε να προλάβουν ανατροπές στο πολιτικό επίπεδο (επικείμενες ενδιάμεσες εκλογές στην Γερουσία στις ΗΠΑ).
Και εδώ είναι που ακούστηκε πολύ πρόσφατα ο νεολογισμός που φαίνεται να δίνει μια πιο συγκεκριμένη μορφή στην «ρήξη» αυτή. Πρόκειται για το «Quantitative Tramping» (!), ήτοι για να το πούμε διαφορετικά μια πολιτική ποσοτικής νομισματικής χαλάρωσης αλα Τραμπ. Δηλαδή με τον γνωστό επιθετικό και χωρίς να λογαριάζει συνέπειες τρόπο του Τραμπ.
Ένα παράδειγμα; Ανακοίνωσε, χωρίς συνεννόηση με την Fed, με τον προσωπικό του λογαριασμό από ότι διαβάζουμε, ότι προτίθεται να ρίξει στην αγορά ακινήτων περί τα 200 δις δολ. σε αγορές τιτλοποιημένων στεγαστικών δανείων – ναι, τα πάλαι ποτέ subprime loans, που έσκασαν το 2008 (Lehman Brothers κ.λ.π.) – για να συγκρατήσει και να μειώσει έστω προσωρινά τις τιμές ακινήτων που αποτελεί τον βασικό αμερικάνικο όνειρο του κάθε ψηφοφόρου. Αυτά μεταξύ άλλων…
Προφανώς η Fed -παρά την πολύ ανεκτική στάση της όσον αφορά τις πιέσεις Τραμπ- βλέπει τους κινδύνους που δεν φαίνεται να ασχολούν την πολιτική και την ασφυκτική πίεση Τραμπ για άμεση ποσοτική χαλάρωση και άμεση μείωση των επιτοκίων. Και αυτό είναι μόνο ένα από τα παραδείγματα στα οποία διαχέεται τις τελευταίες ημέρες η «ρήξη» Πάουελ – Τράμπ.
Μια «ρήξη» που εξελίσσεται με άγνωστες προς το παρόν συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία και ειδικά για το Ευρώ, πάνω στο επικίνδυνο έδαφος που συνθέτουν οι δύο φούσκες αυτές των αγορών και του χρέους. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς γιατί η χρυσή λίρα Αγγλίας κοστίζει ήδη σήμερα σχεδόν 250 ευρώ ακριβότερα από περίπου ένα χρόνο πριν…
