Ένα κόμμα έρχεται. Ως αυτή την ώρα ξέρουμε μόνο τον ηγέτη του. Τίποτα άλλο. Ή σχεδόν τίποτα. Δεν ξέρουμε τις προγραμματικές του θέσεις για μία σειρά από σημαντικές θεματικές που αφορούν όλους μας. Δεν ξέρουμε την ηγετική ομάδα που θα πλαισιώσει τον ιδρυτή. Ούτε και τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν τα όργανα του κόμματος. Δεν ξέρουμε καν το όνομά του, αν και αυτό έχει μικρή σημασία. Ίσως να αποκτήσει μία λίγο μεγαλύτερη αν στο όνομά του έχει ιδεολογικό προσδιορισμό.
Και όμως, ένα άλλο κόμμα, ένα υπαρκτό κόμμα σπαράσσεται στο άκουσμα της ίδρυσής του. Το προηγούμενο δικό του κόμμα. Αυτό του οποίου βαφτίστηκε «φυσικός ηγέτης» και δικαίως γιατί το πήρε στα χέρια του ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας της αντιπολίτευσης και το έκανε κυβέρνηση. Και όσο και αν αυτό ήταν εν πολλοίς αποτέλεσμα της συγκυρίας, ο Αλέξης Τσίπρας είναι αδιαμφισβήτητα ένας χαρισματικός πολιτικός ηγέτης. Ένας ηγέτης που μπορεί να μιλά αδιαμεσολάβητα στον κόσμο και όχι να …λέει ότι μπορεί να μιλά αδιαμεσολάβητα μαζί του.
Από αυτό όμως μέχρι το να τσακώνονται άλλοτε δημόσια και άλλοτε ιδιωτικά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για το αν θα τους …δεχθεί ο Αλέξης Τσίπρας στο νέο του κόμμα, απέχει πολύ. Στην πραγματικότητα, αυτό που διακυβεύεται σήμερα, δεν είναι αν θα πάνε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στο υπό ίδρυση κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, αλλά αν θα πάνε κατά μόνας ή εν συνόλω. Και ενώ εκείνα «σφάζονται» μεταξύ τους, ακόμα και για το αν θα πρέπει να …αυτοδιαλυθούν υπέρ ενός ευρύτερου χώρου στον οποίο χωρούν όλοι, ο Αλέξης Τσίπρας διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι δεν χωρούν όλοι. Ή τουλάχιστον ότι εκείνος δεν τους θέλει όλους.
Κοινώς, εκείνος τους διώχνει με κάθε τρόπο (σ.σ. όχι όλους, αλλά σίγουρα κάποιους) άλλοτε χρεώνοντάς τους ευθύνες που και εκείνος είχε και άλλοτε απαξιώνοντάς τους, τοποθετώντας τους στον …εξώστη ενός θεάτρου για την παρουσίαση ενός βιβλίου. Και όμως εκείνοι τον παρακαλάνε. Ή έτσι φαίνεται προς τα έξω. Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για μία συμπεριφορά εκατέρωθεν που την έχουμε δει σε άλλου τύπου σχέσεις. Και με μαθηματική ακρίβεια, αυτό δεν πήγε ποτέ καλά…