Το «νέο» είναι μία λέξη από μόνη της θετικά φορτισμένη. Το «νέο» είναι πάντα ελκυστικό, κυρίως γιατί είναι πολλά υποσχόμενο. Ένας «νέος» έρωτας, μία «νέα» δουλειά, ένα «νέο» όραμα, ένα «νέο» κόμμα…
Ακόμα όμως και αν δεχθούμε ότι το νέο είναι «αναγκαία συνθήκη» για αλλαγή, σε μία εποχή στασιμότητας, η οποία μέσα μας έχει απορριφθεί, είτε γιατί μας κούρασε, είτε γιατί δεν στάθηκε αντάξια των προσδοκιών μας, είναι άραγε και …ικανή συνθήκη για αυτή την αλλαγή;
Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι. Ειδικά αν πρόκειται για έναν νέο ηγέτη. Για ένα νέο κόμμα. Γιατί όταν ψηφίζουμε, αν δεν είναι στα καλλιστεία ή σε τηλεπαιχνίδι, δεν ψηφίζουμε γιατί κάποιος μας αρέσει. Ψηφίζουμε για να πετύχει συγκεκριμένα πράγματα. Μεταξύ αυτών, να βελτιώσει τη δική μας ζωή, τη δική μας καθημερινότητα. Για αυτό και πρέπει να ακούσουμε πρώτα τι έχει να μας προτείνει. Και μετά να μας πείσει ότι μπορεί και να πετύχει αυτά που μας προτείνει.
Γιατί διαφορετικά, το «νέο» μπορεί να αποδειχθεί και επικίνδυνο. Όχι απαραιτήτως για την χώρα. Εκεί, μπορεί εύκολα να ακούσει κανείς τον αντίλογο ότι και οι «παλιοί», οι γνώριμοί μας μέχρι σήμερα, δεν τα κατάφεραν πολύ καλά. Επιπλέον, μία ευνομούμενη χώρα, έχει τις δικλείδες ασφαλείας να διαφυλαχθεί από τα χειρότερα.
Για ένα πράγμα, μπορεί το νέο να αποδειχθεί επικίνδυνο. Γιατί αυτά που προτείνει, αν έχει κάτι να προτείνει, μπορεί να μην είναι εφικτά. Ή ακόμα ακόμα να μην είναι λογικά, αν για παράδειγμα θέτει σε δημόσια διαβούλευση ένα ανθρώπινο δικαίωμα ή το αν θα πρέπει ο εκλεγμένος πρωθυπουργός μίας χώρας να έχει διπλωματικές επαφές με έναν άλλο ηγέτη, ξένου κράτους. Πολλώ δε μάλλον, όταν το κάνει εσκεμμένα, εκφράζοντας πάσης φύσεως απόψεις, προκειμένου να «ψαρέψει» σε θολά νερά…
Γιατί τότε το «νέο» είναι πολύ πιθανό να διαψεύσει τις προσδοκίες ενός λαού που ζητά αλλαγή όντας τόσο απελπισμένος, που «κρέμεται» αδιακρίτως από τα χείλη όποιου του την τάξει. Το έχει ξαναπάθει. Και αν επαναληφθεί, αν ματαιωθούν για δεύτερη φορά οι προσδοκίες του, η επιστροφή στο παλιό μπορεί να γίνει πολύ πιο άτσαλα. Γιατί σε καταστάσεις κινδύνου, οι πολίτες συντηρητικοποιούνται. Και όταν απειλούνται, δεν το κάνουν καν ομαλά. Η επιστροφή τότε δε γίνεται στο παλιό, με την έννοια του γνώριμου. Αλλά στο παλιό με την έννοια του «πολύ παλιού». Της μούχλας. Και τότε η συντήρηση βγάζει το χειρότερό της πρόσωπο…