Ο Γιάννης Σαββιδάκης μίλησε στην εκπομπή «Στούντιο 4» για την περίοδο της μεγάλης δημοφιλίας και αναγνωσιμότητας μέσα από τη μουσική και την ηθοποιία αλλά και την αγάπη που εισέπραττε.
Ο Γιάννης Σαββιδάκης θυμήθηκε την περίοδο κατά την οποία η απήχησή του είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε η δισκογραφική εταιρεία του παραλάμβανε τεράστιους όγκους αλληλογραφίας από θαυμάστριες.
Ο αγαπημένος τραγουδιστής, περιέγραψε πως τα γράμματα έφταναν ακόμη και μέσα σε μεγάλες μαύρες σακούλες απορριμμάτων, τις οποίες μετέφερε στο σπίτι του, προκειμένου να απαντήσει προσωπικά. Μάλιστα, η ανταπόκριση ήταν τόσο μεγάλη, που κάποια στιγμή η μητέρα του ή η αδελφή του άρχισαν να γράφουν τα αυτόγραφα, με τον ίδιο να προσθέτει στη συνέχεια την υπογραφή του.
«Δεν μπορούσα δηλαδή, δεν προλάβαινα, αλλά έβαζα εγώ υπογραφή μετά από καιρό. Και τα έστελνα με δικό μου ταχυδρομείο. Εγώ προσωπικά έχω απαντήσει, ιδιοχείρως, σε 15.000 γράμματα… Δεν ξέρω πόσα… Και αυτό είναι το μεγάλο κρίμα με την ψηφιακή τεχνολογία, που έχει απομακρύνει λίγο την γλυκιά επαφή που μπορεί να ‘χει ένας άνθρωπος με έναν άλλον άνθρωπο.
Δεν είχα ποτέ αρνητικά γράμματα. Ένας που σε βλέπει αρνητικά, άλλωστε, θα σου γράψει και γράμμα; Δεν νομίζω. Δεν θυμάμαι. Ζήλιες σε συναδέλφους μπορεί να δημιουργηθούν λόγω όλου αυτού, αυτό δεν το γλιτώνεις. Το πρόβλημα ενός ανθρώπου ο οποίος φαίνεται ότι έχει ένα Χ ταλέντο, μια νοστιμιά κάπως, είναι ότι οι άλλοι θέλουν να το συμπιέσουν λίγο. Δηλαδή θέλουν να τον υποεκτιμήσουν ούτως ώστε να νιώσουν και αυτοί ωραία. Στην Ελλάδα υποεκτιμάς τον διπλανό σου, αν είναι πιο πάνω, για να νιώσεις και συ στο ίδιο επίπεδο. Τον κατεβάζεις δηλαδή και αυτό είναι ένα λάθος που κάνουμε», τόνισε μεταξύ άλλων.
