Ο Γιώργος Μαζωνάκης και ο πατέρας Αντώνιος είχαν αναπτύξει μια στενή πνευματική σχέση, η οποία ξεκίνησε τυχαία το καλοκαίρι του 2026 κατά τη διάρκεια μιας πτήσης επιστροφής από τη Λάρνακα προς την Αθήνα. Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε ο πνευματικός του αείμνηστου καλλιτέχνη στην εκπομπή «Το Πρωινό» του ΑΝΤ1, ο τραγουδιστής τότε τον είχε καλέσει να καθίσει δίπλα του στην πρώτη θέση και του ζήτησε να εξομολογηθεί.
Η συζήτησή τους κράτησε μιάμιση ώρα και έκτοτε διατήρησαν επικοινωνία μέχρι και τον θάνατο του καλλιτέχνη, συναντώντας τον συνολικά 7 με 8 φορές. Όπως είπε ο πατέρας Αντώνιος: «Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε πρώτα απ όλα συναίσθηση της καταστάσεώς του. Ήξερε πάρα πολύ καλά ποια είναι τα πάθη του. Ήξερε πάρα πολύ καλά να τα ονομάσει. Και το πιο σημαντικό, έψαχνε να βρει λύσεις.
Είδα έναν πολύ ευαίσθητο άνθρωπο. Ήταν πολύ κοντά σε πολλές οικογένειες. Ήταν πολύ ευαίσθητος σε θέματα παιδιών, πάρα πολύ ευαίσθητος και δη σε θέματα κακοποίησης παιδιών. Αυτό το αντελήφθην και ομολογώ ότι υποκλίθηκα σε αυτόν τον άνθρωπο, γιατί έδινε πάρα πολλά χρήματα. Αφειδώς και αφανώς. Δεν πρόβαλλε τον εαυτό του σε τίποτα.
Διέκρινα ότι αυτό ήτανε ένας ψυχικός πόνος, επειδή ο ίδιος, για λόγους χ ψ.. δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορούσε να κάνει παιδί ή δεν έπρεπε να κάνει παιδί. Είχε στραφεί στα παιδιά των άλλων. Ήταν εξαιρετικά μόνος. Εγώ διαπίστωσα ότι δεν είχε κάνει ποτέ μια σοβαρή σχέση στη ζωή του. Η σχέση δεν έχει μόνο σεξουαλικό ενδιαφέρον. Η σχέση έχει και κάποιες άλλες παραμέτρους, όπως για παράδειγμα το αίσθημα της ασφάλειας. Αυτό τον είχε πονέσει πάρα πολύ τον Γιώργο και πολλοί τον είχαν εκμεταλλευτεί οικονομικά, αγγίζοντας μια σχέση μαζί του. Και αυτό τον πόναγε. Δηλαδή έφτασε να μου πει ευθέως «δεν θέλω να με βλέπουν σαν πορτοφόλι». Και το τράβηξε λίγο μακρύτερα. «Δεν θέλω να με βλέπουν οριζοντίως. Θέλω να με βλέπουν καθέτως, σαν πλήρη προσωπικότητα».
Ο Γιώργος έκανε πολύ συχνά το Σταυρό του, αλλά σήκωνε και το Σταυρό του στην πλάτη, όπως τον σήκωσε ο Χριστός. Πολλές φορές βούρκωσε. Κάποια στιγμή έβγαλε μαντηλάκι, σκούπισε μάτια. Εγώ τα θεώρησα δάκρυα μετανοίας. Για την οικογένειά του απέφυγε επιμελώς και απέφυγα και εγώ επιμελώς, γιατί αν δεν ακούσει κανείς και τις δύο πλευρές, δεν μπορεί να έχει πλήρη εικόνα.
Παρηγορήθηκα μέσα μου και είπα ότι μήπως αυτή η συζήτηση, αυτή η επαφή, μήπως αυτό του έκανε καλό; Μήπως ξεφόρτωσε η ψυχούλα του; Και μήπως έτσι πήγε στο Θεό πιο ελαφρύς και με καλύτερες προϋποθέσεις.
Στη συνέχεια διατηρήσαμε επαφή μέχρι και το θάνατό του. Συναντηθήκαμε ή μέσω μηνυμάτων ή μέσω τηλεφώνου ή και δια ζώσης, νομίζω επτά ή οκτώ φορές. Τον είδα λοιπόν, όπως σας είπα, ευαίσθητο, γι’ αυτό ευάλωτο, με ανασφάλειες και προσπαθούσε να πιαστεί από το χέρι του Θεού».
