Συνεπεία των σπασμωδικών κινήσεων των κυβερνήσεων Καραμανλή βρεθήκαμε στην εξής παράδοξη κατάσταση: από τη μία, η Μόσχα να θεωρεί (κακώς, όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα) ότι στο πρόσωπο της Αθήνας είχε βρει το ΝΑΤΟϊκό/ευρωπαϊκό εταίρο που θα μπορούσε να αποτελέσει το Δούρειο Ιππο της, σπάζοντας ταμπού δεκαετιών, και από την άλλη, η Ουάσιγκτον (χάρη και στη μανιχαϊστική αντίληψη της κυβέρνησης Μπους) να μας έχει βάλει στο στόχαστρο, θεωρώντας μας σχεδόν αμελητέα ποσότητα για να αμφισβητήσουμε την αμερικανική πρωτοκαθεδρία, και δη σε μια ιστορική συγκυρία υποχώρησης της υπερδύναμης.Διαβάστε αναλυτικά στο Onalert
Ελλάδα – Ρωσία: μεταξύ μύθων, προσδοκιών και πραγματικότητας
Οι ελληνορωσικές σχέσεις, παρά τις ψευδαισθήσεις συγκεκριμένων κύκλων, ουδέποτε υπήρξαν στρατηγικές. Ακόμη και την περίοδο του παρατεταμένου μήνα του μέλιτος (2004-2007), η Αθήνα παρακολουθούσε τις πρωτοβουλίες της Μόσχας (ειδικότερα στον ενεργειακό τομέα) χωρίς να αναπτύσσει δικές της θέσεις στη βάση των εθνικών μας συμφερόντων.
