Η αναθεωρημένη κι εμπλουτισμένη έκδοση του βιβλίου της Σεμίνας Διγενή με τίτλο «Η τέχνη τού να μην πεθάνεις – Οι Απείθαρχοι» είναι γεγονός και αποτελεί μια σύνθεση έρευνας, μελέτης και μυθοπλασίας.
Το βιβλίο της Σεμίνας Διγενή κυκλοφορεί από την Άνεμος Εκδοτική και μας μεταφέρει στο «μεταιχμιακό» σύμπαν μιας ουτοπικής πόλης, όπου βρίσκονται έγκλειστα κάποια μαγικά πλάσματα που δεν χωρούν πουθενά.
Σε έναν ουρανοξύστη που ανασαίνει και ο χρόνος έχει διαταραχτεί, πραγματοποιείται το πιο παράξενο project, η παροχή ψυχολογικής υποστήριξης σε κάποιους που έχουν «δραπετεύσει» από την Ιστορία. Ανάμεσα στις εμβληματικές προσωπικότητες των περασμένων αιώνων, ο Μπόουι, ο Λένιν, η Νίνου, ο Αϊνστάιν, ο Μπέρνχαρντ, η Μονρόε, η Κοτοπούλη, ο Προυστ, ο Αττίλας, η Γουαινχάουζ, η Λαμπέτη, ο Βέγγος, ο Σαραμάγκου, ο Φρόιντ, ο Σιδηρόπουλος, ο Γουίλιαμς, η Γώγου, ο Πικάσο, ο Βάρναλης, ο Κομπέιν, η Βασιλειάδου, ο Χόκινγκ. Μια παράξενη Βαβέλ, όπου περιέργως όλοι συνεννοούνται άψογα.
Η συγγραφέας «φιλοξενώντας» αυτά τα πλάσματα στο σύμπαν του ολοζώντανου πύργου, με τις δυνατότητες επιλογής εποχών, συναισθημάτων και περιοχών στους ορόφους του, σαγηνεύεται απ’ αυτούς και δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς μαζί τους. Ζει μέσα στην αλλόκοτη παράταση των ζωών τους, με όσα συνεπάγεται κάτι τέτοιο.
Σ’ αυτόν τον χώρο αναμονής, κάποιοι γίνονται φίλοι και αλληλοπροστατεύονται, κάποιοι εραστές, κάποιοι παραμένουν εχθροί στην αιωνιότητα, κάποιοι γίνονται οικογένεια, κάποιοι κάνουν συνέχεια πάρτι, κάποιοι δε σταματούν να αυτοκτονούν, άλλοι επινοούν νέες μορφές αντίστασης και κάποιοι άλλοι, επισκέπτονται τακτικά το ρετιρέ της λήθης, όπου εξαγνίζονται από επώδυνες ή τοξικές αναμνήσεις. Εκεί, ένα παντοδύναμο detox, διαλύει βασανιστικές λύπες διαρκείας, απομακρύνει νεκρά κύτταρα ενοχών, εξαφανίζει ανεπιθύμητα φουσκώματα του στρες και επουλώνει ματωμένες ραγάδες αναμνήσεων.
Στους ορόφους των αυτοκτονιών, των τραυμάτων και των πειραμάτων, η ροή του χρόνου έχει παγώσει και οι «Ιδιοκτήτες» του δεν προσφέρουν ακριβώς φιλοξενία, αλλά μια χρυσή φυλακή με budget… Θεού. Μέσα σε αυτό το αυτοοργανωμένο σύστημα, οι ήρωες κάνουν rewind στις πιο σκληρές αναμνήσεις τους κι όταν καταφέρουν ν’ απενοχοποιηθούν, συσπειρώνονται για μια τελεσίδικη απόφαση σχετικά με τη μνήμη του κόσμου. Στόχος τους, να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε μια απόφαση που θα πονέσει, σ’ ένα μεταίχμιο, που θα την αναγκάσει να αφυπνιστεί.
«Το άρωμα της επανάστασης είναι διάχυτο στο βιβλίο αυτό, και ιδιαίτερα λίγο πριν το τέλος. Διατρέχει τον λόγο και τις γραμμές των 50 ορόφων και των οριζόντων. Είναι η μεγάλη Έξοδος από τη μαυρίλα και τη βαρβαρότητα ενός συστήματος που δεν υπολογίζει την ανθρώπινη ζωή. Το βιβλίο ξυπνά μνήμες, απωθημένες –μερικές φορές– σκέψεις, δίνει ευκαιρία για προβληματισμούς σύγχρονους. Αξίζει να διαβαστεί. Το λάτρεψα», είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας για το βιβλίο της Σεμίνας Διγενή.
«Το βιβλίο της Σεμίνας αξίζει ένα μεγάλο μπράβο. Μου άρεσε πολύ και η γραφή και η ιδέα της συγκατοίκησης αυτών των ανθρώπων. Θρονιασμένοι στην καρδιά και στο μυαλό της, οι ήρωές της, εκτός από τις θυελλώδεις ιστορίες τους, αποκαλύπτουν και τη δική της ευαισθησία. Το βιβλίο μιλάει για τον φόβο, την έρημη χώρα, την αστική δυστοπία, τον εγκλεισμό, το ξεπούλημα, τη δικαιοσύνη, την προδοσία, τη ζήλια. Με τον δικό της τρόπο, μεταξύ αστείου και σοβαρού. Και αυτή η μικρή απόσταση, πιστέψτε με, χρειάζεται ταλέντο και κότσια», ανέφερε ο Γιώργος Νταλάρας.
Η Νατάσσα Μποφίλιου σημείωσε: «Η Σεμίνα υπήρξε πάντα για μένα ένα πρόσωπο-γέφυρα διαφορετικών κόσμων. Έξυπνη, πολυτάλαντη, πετυχημένη, αγωνίστρια. Ένιωθα πάντα μία οικειότητα με την παρουσία της, ίσως γιατί μεγάλωσα δίπλα σε τέτοιες γυναίκες όλη μου τη ζωή. Το απολαυστικό αυτό βιβλίο είναι ένα συναρπαστικό παιχνίδι γεμάτο τρυφερότητα. Με την αγάπη της, τα πρόσωπα που περιγράφει τα φωτίζει αλλιώς και κάτω από αυτό το φως οι αναγνώστες τα γνωρίζουμε βαθύτερα. Μας αποκαλύπτονται μέσα από τις απροσδόκητες συναναστροφές τους, τους – εξαιρετικής ενορχήστρωσης και λογοτεχνικού ενδιαφέροντος – απίθανους διαλόγους τους, αλλά και μέσα από την «ποιητικότητα» της σκηνοθεσίας της. Την ευχαριστώ γι’ αυτό το δώρο, για την ικανοποίηση αυτού του μαγικού ταξιδιού και γιατί με έπεισε πως τελικά υπάρχει ένας ουρανοξύστης που τους χωράει όλους και, φυσικά, δεν θα μπορούσε να ’ναι τίποτε άλλο παρά κόκκινος».
