Δεδομένη εκτός συγκλονιστικού απροόπτου πρέπει να θεωρείται η λεγόμενη και ως “συμφωνία-γέφυρα” μεταξύ της κυβέρνησης Τσίπρα και των εταίρων-δανειστών και η οποία αναμένεται να λάβει και επίσημο χαρακτήρα στην τακτική συνεδρίαση του Eurogroup την Δευτέρα.
Οι βάσεις της συμφωνίας τέθηκαν ουσιαστικά από την στιγμή η νέα ελληνική κυβέρνηση απέσυρε από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης την βασική προεκλογική της θέση – αίτημα περί “διαγραφής” του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και η προσχώρηση σε άλλες πιο συμβατές για τους δανειστές θέσεις τεχνικές “απομείωσης” του.
Το κλειδί πάντως γα την επίτευξη της “νέας συμφωνίας” είναι το γεγονός ότι Αθήνα αναγνώρισε τις δεσμεύσεις – υποχρεώσεις που απορρέουν από το 60-70% του Μνημονίου, του “μη τοξικού” όπως λέει το Μέγαρο Μαξίμου και παράλληλα η απόφαση κατά πάσα πιθανότητα των δανειστών να “χαλαρώσουν” τη θηλιά της λιτότητας, επιτρέποντας στην ελληνική κυβέρνηση να επιτύχει πλεονάσματα της τάξης του 1-1,5% έναντι του 3-4% της προηγούμενης περιόδου.
Εάν το γεγονός αυτό επαληθευτεί και στη σύνοδο του Eurogroup την Δευτέρα, ενδεχομένως και με την παρουσίαση “ισοδύναμων” μέτρων από την ελληνική αντιπροσωπεία, καθώς οι διαπραγματεύσεις είναι σε πλήρη εξέλιξη, τότε η κυβέρνηση θα έχει το περιθώριο παράλληλα με τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να προωθήσει να ασκήσει και μια γενναία σχετικά κοινωνική πολιτική, αυτή του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης.
Μια τέτοια εξέλιξη θα ανακουφίσει και την αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία με αφορμή τις δηλώσεις Βαρουφάκη και το έντονο “φλέρτ” έστω με τους θεσμικούς εταίρους και όχι με την “τρόικα”, κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα.
Γι΄αυτό το λόγο παράλληλα με τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις τα μάτια όλων και κυρίως επενδυτών και μεγάλων οίκων του εξωτερικού, όσο και να ακούγεται περίεργο είναι στραμμένα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και σε ενδεχόμενες αντιδράσεις στελεχών “αριστερής” προέλευσης που μπορεί να τινάξουν στο αέρα τον “συμβιβασμό” που επιχειρείται αυτή την ώρα στις Βρυξέλλες.
