Ολόκληρη η επιστολή του Αριστείδη Μπαλτά:
«Μιλώ από την Ελλάδα. Όπου όλο και περισσότεροι πρόσφυγες εγκλωβίζονται. Επειδή κάποια ευρωπαϊκά κράτη κλείνουν τα σύνορά τους. Δηλαδή αρνούνται να παρέχουν στους πρόσφυγες έστω μόνο ασφαλή δίοδο: για εκεί όπου τους δέχονται και οι ίδιοι μπορούν να ζήσουν.
Μιλώ από την Ελλάδα της κρίσης. Όπου οι κάτοικοί της, θύματα της λιτότητας, είναι καταπονημένοι, φτωχότεροι, άνεργοι, με παρόν δύσκολο και μέλλον αβέβαιο. Σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που διέρχεται μια δεύτερη μεγάλη κρίση. Πολιτική τούτη τη φορά. Ίσως υπαρξιακή.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μολαταύτα οι κάτοικοι της Ελλάδας, τα θύματα της λιτότητας, πασχίζουν να συνδράμουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Τα θύματα των πολέμων και της άκρας ανέχειας. Τους σημερινούς κολασμένους της Γης. Να τους συνδράμουν όπως μπορούν. Με γενναιοδωρία και αυταπάρνηση. Συχνά από το υστέρημά τους. Γιατί η Ελλάδα ξέρει από προσφυγιά. Αλλά και γιατί σε τούτα τα χώματα ο σεβασμός του ξένου είναι πανάρχαια επιταγή. Και η Ελλάδα παραμένει η χώρα της φιλοξενίας. “Βάλε και άλλο πιάτο στο τραπέζι”, εξακολουθούμε να τραγουδάμε.
Ψυχή της Ελλάδας είναι και ήταν πάντα ο πολιτισμός της. Εσείς οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι του κόσμου, το γνωρίζετε. Το γνωρίζετε γιατί μελετάτε την κληρονομιά της που είναι και δική σας. Το γνωρίζετε γιατί ασκείτε την τέχνη σας, όπως βρίσκεται πάντα σε μόνιμη ένταση με αυτή την κληρονομιά. Την τέχνη σας σε όλες τις μορφές της. Το γνωρίζετε γιατί έχετε αγγίξει με πολλούς τρόπους τις σύγχρονες εκφράσεις του πολιτισμού της.
Ο εγκλωβισμός προσφύγων και μεταναστών εδώ υποχρεώνει την Ελλάδα να σηκώνει τούτο τον καιρό το βάρος του κόσμου. Το βάρος από τα αποτελέσματα πολέμων και καταστροφών για τα οποία η ίδια δεν φέρει καμία ευθύνη. Ωστόσο έχει αναλάβει την ευθύνη να σηκώσει αυτό το βάρος. Πρόθυμα. Υπακούοντας την πανάρχαια επιταγή. Και αναδεικνύοντας το σημερινό της ήθος. Σώζοντας την τιμή του κόσμου.
Αλλά η Ελλάδα είναι χώρα μικρή. Και τούτο το βάρος έχει πολύ σκληρά υλικά συμφραζόμενα. Τα οποία ή ίδια -λαός και κράτος- δεν μπορεί να σηκώσει μόνη.
Γι’ αυτό απευθύνομαι σε σας. Τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους του κόσμου. Σε σας που γνωρίζετε καλά πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει μόνο με άρτο. Που γνωρίζετε καλά ότι ακόμα και μέσα στη μέγιστη ένδεια, ακόμα και μπροστά στο θάνατο, ο άνθρωπος θα σιγοτραγουδήσει ένα σκοπό, θα χαράξει ένα σκίτσο, θα χορέψει δυό βήματα, θα θυμηθεί ή θα φτιάξει ένα στίχο.
Απευθύνομαι σε σας, τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους του κόσμου, που μπορείτε να μεταδώσετε παντού τούτη τη γνώση. Για να συνεγείρετε παντού τις συνειδήσεις. Με τους μύριους τρόπους που η δημιουργική σας δύναμη θα εφεύρει. Δείχνοντας έτσι ότι το βάρος του κόσμου ανήκει σε όλο τον κόσμο. Όπως και η τιμή του.
Απευθύνομαι σε σας, τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους του κόσμου που με τις δημιουργίες σας και τον στοχασμό σας οικοδομείτε κάθε στιγμή τη συνείδηση του κόσμου. Δηλαδή εκείνου του άυλου κάτι που διασφαλίζει τη μνήμη της ανθρωπότητας και τη συνέχεια της ιστορίας της.
Πολλοί από σας έχετε ήδη πράξει. Πολλοί από σας έχετε ήδη μιλήσει. Αλλά η δική μας -και δική σας- Κική Δημουλά προτρέπει να μιλήσουμε όλοι: “Μίλα. Πες κάτι, οτιδήποτε. Μόνο μην στέκεις σαν ατσάλινη απουσία». Και ο δικός μας -και δικός σας- Γιώργος Σεφέρης θυμίζει σε όλους μας: “Ζωή, είναι ό,τι έδωσες”.”
