Το «Όχι» του 1940 ανήκει στην ιστορία, αλλά το νόημά του παραμένει ζωντανό. Κάθε φορά που οι άνθρωποι υπερασπίζονται την ελευθερία, την ισότητα και την αξιοπρέπειά τους, δίνουν στη λέξη νέο περιεχόμενο.
Η μνήμη της αντίστασης είναι ευθύνη απέναντι στο παρόν. Τιμούμε όσους αγωνίστηκαν κατά της φασιστικής και ναζιστικής βίας όταν στεκόμαστε δίπλα σε όσους αντιμετωπίζουν τον ρατσισμό, τον αποκλεισμό και την αυθαιρεσία. Όταν υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία ως καθημερινή πράξη και όχι μόνο ως θεσμό.
Ο φασισμός μπορεί να εμφανιστεί με διαφορετικά πρόσωπα. Καλλιεργείται μέσα από την περιφρόνηση για το διαφορετικό, την αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων και την ιδέα πως ορισμένοι άνθρωποι αξίζουν λιγότερα δικαιώματα. Βρίσκει χώρο όταν η κοινωνική ανασφάλεια μετατρέπεται σε εργαλείο διχασμού και η αδιαφορία για τους πιο ευάλωτους παρουσιάζεται ως ρεαλισμός.
Το καθημερινό «Όχι» γίνεται πράξη στους χώρους εργασίας και στις γειτονιές. Εκφράζεται με αλληλεγγύη, με διεκδίκηση δίκαιων συνθηκών ζωής και με την απαίτηση για θεσμούς που λογοδοτούν. Σημαίνει πως η δημοκρατία χρειάζεται ενεργούς πολίτες και πως η ελευθερία δυναμώνει όταν τη μοιράζονται όλοι.
Η αντίσταση είναι υπόθεση κάθε ανθρώπου που υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των άλλων. Η ιστορική μνήμη μάς καλεί να κρατήσουμε ζωντανές τις αξίες που ενέπνευσαν τους αγώνες του λαού μας.
Το «Όχι» παραμένει επίκαιρο όταν γίνεται αλληλεγγύη, συμμετοχή και διεκδίκηση. Κάθε μέρα που επιλέγουμε την ισότητα απέναντι στον αποκλεισμό και τη δημοκρατία απέναντι στην αυθαιρεσία, παίρνουμε θέση απέναντι στον φασισμό.
