Η χθεσινή ημέρα αναμφίβολα… ξεχώρισε, από την αβεβαιότητα που κυριαρχεί εδώ και μήνες στον κόσμο.
Την ίδια ημέρα, με διαφορά ολίγων ωρών, στο Παρίσι ο Τράμπ υπέγραφε την εκεχειρία με το Ιράν (για 60 ημέρες) και στην Ουάσιγκτον ο νέος πρόεδρος της Fed κ. Κ. Γουόρς, έβαζε την υπογραφή του σε ένα ανακοινωθέν 130 λέξεων, με το οποίο διατηρείται προσωρινά τουλάχιστον, η «εκεχειρία», όσο αφορά το κόστος του χρήματος.
Το κοινό χαρακτηριστικό και στις δύο υπογραφές είναι ότι αφορούν εξαιρετικά σημαντικά για τον κόσμο ζητήματα, αλλά μόνο… προσωρινά.
Η εκεχειρία των 60 ημερών, κατά γενική ομολογία «γέρνει» σαφώς υπέρ του Ιράν, σε σημείο που από πολλούς αναλυτές να χαρακτηρίζεται ως «νίκη» του Ιράν.
Ενώ η απόφαση της Fed στην Ουάσιγκτον για «μη αύξηση» των επιτοκίων, από όλους τους αναλυτές «διαβάζεται» μέσα από τις γραμμές της ανακοίνωσης των 130 λέξεων, ως προετοιμαστική αύξησης των επιτοκίων μέσω στο 2026.
Με απλά λόγια θα μπορούσε να πει κανείς ότι και στις δύο περιπτώσεις οι μεγάλες αποφάσεις για το πως θα είναι η επόμενη ημέρα αναβάλλονται για αργότερα.
Ή για να το πούμε με την γνωστή αγγλική έκφραση και στις δύο περιπτώσεις «κλώτσησαν το τενεκεδάκι λίγο παρακάτω…».
Ασφαλώς αυτή η αναβολή δεν είναι ανεπιθύμητη.
Το αντίθετο μάλιστα, αφού αυτή η εκεχειρία στον πόλεμο, αφήνει περιθώρια χρόνου για διαπραγματεύσεις δύο μηνών – ή ακόμα και περισσότερο αν χρειασθεί – για να επιτευχθεί μία συμφωνία ειρήνευσης, που δεν θα επιτρέψει στις βόμβες και τους πυραύλους να «ίπτανται» πάνω από την πλέον σημαντική ενεργειακή περιοχή του πλανήτη.
Αλλά να μη ξεχνάμε η «εκεχειρία» δεν είναι συμφωνία ειρήνευσης.
Πολύ περισσότερο μάλιστα που το άμεσο περιεχόμενό της είναι σαφώς πολύ περισσότερο ευνοϊκό για τον ένα εκ των δύο συμβαλλόμενων… και οι ανεξέλεγκτοι παράγοντες που μπορούν να τινάξουν την εκεχειρία στον αέρα είναι εξαιρετικά ευδιάκριτοι, με πρώτον από όλους το Ισραήλ.
Όσον αφορά την «εκεχειρία» στον άλλο πόλεμο, αυτόν που αφορά στο κόστος του χρήματος σε ένα κόσμο ανεξέλεγκτης αύξησης χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού), ο νέος «σερίφης στην πόλη» ο κ. Γουόρς, δεν προχώρησε άμεσα στην αύξηση των επιτοκίων.
Αλλά ενώ προειδοποίησε έμμεσα για την πρόθεσή του (σταθερότητα των τιμών δηλαδή αύξηση επιτοκίων λόγω πληθωρισμού), δρομολόγησε – πριν από κάθε κίνηση του στα επιτόκια – αλλαγές στο πλαίσιο λειτουργίας και αποφάσεων της Fed, ώστε όταν κάνει το επόμενο βήμα να είναι με τους δικούς του όρους.
Τους οποίους δεν γνωρίζουμε. Το ίδιο όπως δεν γνωρίζουμε τι έχει στο μυαλό του ο Τράμπ για το μέλλον της «εκεχειρίας»…
Γιατί συσχετίσαμε την «εκεχειρία» στον πόλεμο του Κόλπου με την «εκεχειρία» στο κόστος των αμερικανικών επιτοκίων;
Αφενός λόγω της χρονικής σύμπτωσης (τυχαίο) και αφετέρου λόγω του καθοριστικού ρόλου (αναγκαίο) που θα έχει το συνδυαστικό αποτέλεσμα τους στην διαμόρφωση της οικονομικής κατάστασης την «επόμενη ημέρα». Το ξημέρωμα της οποίας εξακολουθεί να παραμένει απολύτως αβέβαιο…
