Η «επέτειος» φαίνεται να συμπίπτει με μία ακόμα μεγαλύτερη απειλή από την πλευρά των ΗΠΑ για ένα επικείμενο και χωρίς ιστορικό προηγούμενο νέο κύκλο παρέμβασης (αποκλεισμού, στρατιωτικών παρεμβάσεων, οικονομικών μέτρων) εναντίον του Ιράν, σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του κ. Μπέσσεντ.
Και όλα αυτά εν μέσω διαπραγματεύσεων (!) που έχουν αρχίσει εδώ και δύο σχεδόν μήνες, αλλά δεν λένε να τελειώσουν…
Στο μεταξύ τι έχει αλλάξει αυτούς τους έξι μήνες από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι αυτόν τον Αύγουστο;
Αν κάνει κανείς λίγα… βήματα πίσω και αναλογισθεί πως ήταν τα πράγματα μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου και πως είναι σήμερα, αναρωτιέται γιατί έγινε και συνεχίζει αυτός ο πόλεμος.
Τα Στενά του Ορμούζ ήταν ανοικτά και με ελεύθερη (χωρίς διόδια) διέλευση των πλοίων που μεταφέρουν ορυκτά καύσιμα, λιπάσματα και κάθε είδους εμπορεύματα στην περιοχή. Σήμερα παραμένουν – επ’ αόριστον πλέον – ένα από το πλέον επικίνδυνα σημεία διέλευσης στον πλανήτη. Η διέλευση των τάνκερ έχει διακοπεί.
Στις χώρες της περιοχής με σημείο αναφοράς την Σαουδική Αραβία ίσχυε σχεδόν μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου, η σιωπηρή συμφωνία με τις ΗΠΑ για την ανταλλαγή υπηρεσιών αμυντικής προστασίας (με εγκατάσταση βάσεων στην περιοχή), με μια αυξημένη δέσμευση των χωρών της περιοχής για αγορά αμερικανικών οπλικών συστημάτων και επενδύσεων στο δολάριο (δηλαδή το αμερικανικό χρέος) και στην Γουόλ Στρήτ, κάτι που παλαιότερα είχε δημιουργήσει την οικονομία των πετροδολαρίων. Σήμερα το πλέον αμφισβητούμενο στοιχείο είναι η προσφερόμενη αμερικανική «στρατιωτική αμυντική προστασία», καθώς οι βάσεις έχουν γίνει αντικείμενο (επιτυχών) επιθέσεων από το Ιράν και η περιβόητη προστασία των πόλεων, έχει αμφισβητηθεί επαρκώς με τους βομβαρδισμούς του Ιράν.
Με άλλα λόγια οι άραβες της περιοχής δεν… παίρνουν αυτό για το οποίο πληρώνουν ακριβά τις ΗΠΑ.
Οι χώρες του Κόλπου – στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας με τις ΗΠΑ – είχαν αναπτύξει εδώ και μερικά χρόνια με επιτυχία μία οικονομική στροφή, από την «μονοκαλλιέργεια» της εξαγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου, στον υψηλής ποιότητας τουρισμό, την φιλοξενία και εγκατάσταση της βιομηχανίας (data centers) υψηλής τεχνολογίας και ΑΙ, την μετατροπή των αεροδρομίων της περιοχής σε κόμβο διεθνών αερομεταφορών με την Ασία, κ.λ.π. Σήμερα κανένα από τα στοιχεία αυτής της οικονομικής στροφής δεν μπορεί να συνεχισθεί όσο ο πόλεμος συνεχίζεται, ενώ έχουν ήδη γίνει εκτεταμένες καταστροφές σε υποδομές, ειδικά τουριστικές, που θα χρειασθεί χρόνος για να επανέλθουν και να ξανακερδίσουν εμπιστοσύνη και …«πελατεία».
Όσο για τον υπόλοιπο πλανήτη, τα αποτελέσματα καταγράφονται ήδη στους προϋπολογισμούς των χωρών, με το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τα λιπάσματα και τις μεταφορές να κουβαλάνε ένα «καπέλο» στις τιμές τους, επαρκές για να τροφοδοτήσει ένα νέο πληθωριστικό κύμα, σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα και αστάθεια στις αλυσίδες τροφοδοσίας…
Και τω ερώτημα είναι αυτοί που ξεκίνησαν πρακτικά τον πόλεμο στην Ουάσιγκτον – για το Ισραήλ και το Τελ Αβίβ ασφαλώς δεν τίθεται ανάλογο ερώτημα – τι ήθελαν να πετύχουν;
Και τι σκοπεύουν να κάνουν από δω και πέρα μετά τα «αποτελέσματα» της μέχρι σήμερα σύγκρουσης;
Μια «άποψη» αναλυτών στα αμερικανικά ΜΜΕ επιμένει ότι ο Τράμπ έχει παγιδευτεί και δεν βρίσκει ακόμα τρόπο να απαλλαχθεί από αυτή την «παγίδα» που μπορεί – όπως όλα δείχνουν – να του στοιχίσει μια μεγάλη πολιτική ζημιά στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Ίσως και να συμβαίνει αυτό, αλλά στο μεταξύ η αιμορραγία συνεχίζεται… Και δεν φαίνεται από πουθενά διέξοδος σ’ αυτή την «παγίδα».
Βέβαια δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να κάνει αυτό που έκανε με το Βιετ Ναμ ή ακόμα και με το Αφγανιστάν, να αποδεχθεί τα «τετελεσμένα» και απλώς «να τα μαζέψει και να φύγει» από την περιοχή…
Και ο λόγος δεν είναι μόνο η «επιβίωση» του Ισραήλ στην περιοχή.
Αλλά κάτι πολύ – πολύ σημαντικότερο.
Όλοι πλέον γνωρίζουν – οι αποφάσεις του ΝΑΤΟ το καταγράφουν ευθέως – ότι ο «αντίπαλος» των ΗΠΑ είναι η Κίνα και η επερχόμενη, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, «εμπλοκή» μαζί της στο άμεσο (;) μέλλον. Κατά συνέπεια οποιαδήποτε μορφή πάρουν οι εξελίξεις στην περιοχή του Κόλπου και η ρήξη με το Ιράν, δεν μπορεί παρά να σχετισθεί με το πως θα επηρεασθεί αυτή η «νέα εμπλοκή» στο μέλλον σε μία ευρύτερη περιοχή μεταξύ του Ινδικού Ωκεανού και του Ειρηνικού απέναντι στην Κίνα.
Και τα πρόωρα σημάδια αυτών των εξελίξεων μπορεί να τα «δεί» κανείς από σήμερα στα επιμέρους «επεισόδια», ακόμα και στις σχέσεις ΗΠΑ με Ρωσία και της Ρωσίας με την Ιαπωνία…
