Κάποια μεγάλα γερμανικά ΜΜΕ μετέδωσαν βίντεο που έδειχναν δύο περίεργες και αντιφατικές εικόνες από τα όσα συνέβησαν στο Παρίσι αυτές τις ημέρες.
Στο ένα, μία ομάδα νεαρών «κουκουλοφόρων», αφού έσπασε κάποια μεγάλα καταστήματα, πήρε «πράγματα» και τα μοίρασε σε άστεγους στις πλατείες. Σε ένα άλλο βίντεο έβλεπε κανείς μία άλλη ομάδα «κουκουλοφόρων» με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τα ομοιόμορφα μπουφάν, να σπάει «μικρά» καταστήματα, να καταστρέφει προθήκες και στην συνέχεια να επιστρέφει στην απέναντι γωνία του δρόμου και να ενσωματώνεται σε μία διμοιρία «ματ» που παρέμεναν αδιάφοροι γι’ αυτό που πριν από λίγο γινόταν στην απέναντι γωνία…
Την ίδια στιγμή, από πολλές πλευρές καταγγέλλεται το γεγονός ότι η βιαιότητα της επέμβασης των γαλλικών «ματ» στις διαδηλώσεις είναι πρωτοφανής στα χρονικά.
Αυτές είναι «εικόνες» από τους δρόμους του Παρισιού που δεν διαφέρουν και πολύ από ανάλογες «εικόνες» στις πόλεις της Ιταλίας, του Βελγίου, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και τις ακόμα πιο βίαιες συγκρούσεις στην γειτονική Αλβανία. Και θυμίζουν πολύ τον Δεκέμβρη του 2008 στην Αθήνα.
Πίσω όμως από τις «εικόνες» αυτές, υπάρχει μία «πραγματικότητα» για την οποία συχνά έχουμε μιλήσει τελευταία από τις γραμμές αυτές και η οποία συντίθεται… συνοπτικά από τις συνέπειες του τρίπτυχου: πληθωρισμός, στεγαστική και ενεργειακή κρίση.
Το τρίπτυχο που διαμορφώνει ένα αδιέξοδο και χωρίς προοπτική περιβάλλον, για το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας, τους νέους, για τους οποίους επιπλέον, η απειλή πολέμου στην Ευρώπη, αν ακούσουμε τον κ. Μερτς, πλησιάζει ολοένα και περισσότερο!
Και αναρωτιέται κανείς τι από αυτά ή πόσα από αυτά μπορούν να αλλάξουν στον ορατό ορίζοντα; Όσες εκλογές και αν γίνουν…
Μια ματιά στην Γαλλία, από την οποία φαίνεται να ξεκίνησαν όλα, ίσως φωτίσει λίγο περισσότερο αυτή την πολιτική και οικονομική «θολούρα» της επόμενης ημέρας.
Αξίζει να ξεκινήσουμε από μία οικονομική «είδηση» που πέρασε πριν από λίγες ημέρες μάλλον ασχολίαστη.
Η «είδηση» από τα διεθνή οικονομικά ΜΜΕ ήταν ότι το γαλλικό δημόσιο πρέπει πλέον να πληρώσει ακριβότερους τόκους για να δανεισθεί, από ό,τι πληρώνουν οι μεγάλες γαλλικές επιχειρήσεις και ειδικά αυτές που έχουν διεθνή παρουσία. Για την ακρίβεια, οι γαλλικές επιχειρήσεις έχουν χαμηλότερα ασφάλιστρα κινδύνου από ό,τι τα ομόλογα του γαλλικού δημοσίου.
(Και για να καταλάβουμε για τι μεγέθη μιλάμε, η Γαλλία πρέπει να δανεισθεί το 2027 για να αναχρηματοδοτήσει το χρέος και το έλλειμμά της περί τα 340 δισ. ευρώ, δηλαδή όσο περίπου είναι ολόκληρο το ελληνικό δημόσιο χρέος.)
Αυτό είναι παράδοξο και πρωτοφανές.
Και σε απλά λόγια «λέει» ότι οι διεθνείς «δανειστές» έχουν πολύ λιγότερη εμπιστοσύνη στο γαλλικό δημόσιο, όχι μόνο για την παρούσα κατάσταση, αλλά και για το μέλλον, από ό,τι έχουν στις γαλλικές επιχειρήσεις με διεθνή παρουσία.
Εδώ τίθεται ενα διπλό ερώτημα. Η «μη εμπιστοσύνη» στο γαλλικό κράτος ότι μπορεί να εγγυηθεί το χρέος του αυτόματα θέτει το ερώτημα. Γιατί αυτό συμβαίνει, αφού πρώτον, η Γαλλία είναι η δεύτερη ισχυρότερη οικονομία της Ευρωζώνης. Και δεύτερον, πώς μπορεί να μην είναι ασφαλές το «ευρώ» που δανείζει ή δανείζεται κανείς στην Γαλλία όταν το ίδιο χρησιμοποιεί και στην Γερμανία και στις άλλες χώρες-μέλη της ΟΝΕ.
Με άλλα λόγια, θέτει ερώτημα όχι μόνο για την ικανότητα της πολιτικής «τάξης» της Γαλλίας να αντιμετωπίσει την κρίση, αλλά και για την οικονομική ασφάλεια της Ευρωζώνης και της ΟΝΕ, καθώς το ευρώ στο οποίο δανείζονται οι χώρες-μέλη της και η Γαλλία αφορά ολόκληρη την ΟΝΕ.
Και όταν φεύγουν κεφάλαια από την Γαλλία, στις σημερινές συνθήκες δεν «φεύγουν» από την Γαλλία, αλλά από τις ευρωαγορές και την Ευρωζώνη… Αυτό δηλαδή που η Λαγκάρντ πριν από λίγα χρόνια είχε αποκαλέσει «κατακερματισμό» της ευρωπαϊκής αγοράς χρέους και είχε χαρακτηρίσει ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ΟΝΕ.
Ένα κίνδυνο για τον οποίο ο Ντράγκι είχε υποχρεωθεί να πει ότι θα κάνει «What ever it takes».
Θα πει κανείς, ναι, αλλά ανά πάσα στιγμή μπορεί να επέμβει η ΕΚΤ, όπως με την κρίση χρέους της Ελλάδας (;). Μπορεί να αγοράσει γαλλικά ομόλογα και να σταματήσει την «πτώση». Τότε το έκανε με τα έκτακτα εργαλεία APE και PEEP, τώρα μπορεί να το κάνει με το TPI, που έφτιαξε μετά την κρίση του 2010-2018.
Μπορεί; Είναι το TPI ένα εργαλείο που μπορεί να τεθεί σε «λειτουργία» σε ένα περιβάλλον σαν το σημερινό;
Να θυμίσουμε ότι το TPI για να εφαρμοστεί σύμφωνα με τα όσα προβλέπει, έχει ως προϋπόθεση να «παραδώσει» επί της ουσίας η χώρα για την οποία θα χρησιμοποιηθεί, τον έλεγχο της δημοσιονομικής της πολιτικής στην Κομισιόν και στην τρόικα…
Στην σημερινή Γαλλία ποια κυβέρνηση και ποια κόμματα θα το κάνουν αυτό, όταν αλλεπάλληλες κυβερνήσεις του Μακρόν έχουν «πέσει» προσπαθώντας να περάσουν πολύ πιο ήπιους Προϋπολογισμούς;
Στην Ιταλία, το Βέλγιο ή την Ισπανία ποια κυβέρνηση είναι σε θέση να το κάνει αυτό; Ή μήπως θα φωνάξουν τον κ. Μερτς να τους δείξει πώς γίνεται;
Μπορεί να υποθέσει κανείς τι θα συμβεί στους δρόμους του Παρισιού, της Ρώμης και του Μιλάνου ή των Βρυξελλών όταν η τρόικα κληθεί να ανακοινώσει τα «μέτρα» που πρέπει να παρθούν.
«Αυτά» είναι τα στοιχεία που καθορίζουν τις δυνατότητες ή την αδυναμία για να απαντηθούν από τις κυβερνήσεις, τα προβλήματα που έχουν βγάλει στους δρόμους τους νέους, τους εργαζόμενους ή τα νοικοκυριά που δεν βγάζουν τον μήνα…
Και προς το παρόν σ’ αυτό το αδιέξοδο η λύση της «απαγόρευσης κυκλοφορίας» στο Παρίσι, ή αλλού, δεν φαίνεται να λέει σε κανέναν τίποτα…
