Η Goldman Sachs πρόσφατα δημοσίευσε μία εκτίμηση-πρόβλεψη για την τιμή του χρυσού στα τέλη του 2026. Η «τιμή» που προβλέπει είναι πολύ… καυτή. Περί τα 4900 δολάρια η ουγκιά, ήτοι σχεδόν πάνω από 400 – 500 δολάρια από την τιμή της σήμερα.
Και όλα αυτά, ενώ τα σκαμπανεβάσματα της τιμής του χρυσού, που έχουν μεσολαβήσει, θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως μία αβεβαιότητα για την «τύχη» του χρυσού σε τόσο κοντινή χρονική περίοδο.
Τι πραγματικά συμβαίνει; Όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές από αυτές τις «γραμμές», υπάρχουν πολλοί λόγοι που επηρεάζουν την «τιμή» του χρυσού. Αλλά περισσότερο από κάθε τι άλλο και σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα η «τιμή» αυτή καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό όχι από τις αλλαγές στην πραγματική του «αξία», αλλά από την διολίσθηση ή άνοδο της ονομαστικής «αξίας» του νομίσματος στο οποίο εξακολουθεί να τιμολογείται. Δηλαδή στο δολάριο…
Αυτή η βασική και αναλλοίωτη «αλήθεια», διαμεσολαβείται από κινήσεις των Κεντρικών Τραπεζών τόσο στο νομισματικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο των αγορών/πωλήσεων και συγκέντρωση συσσώρευσης αποθεμάτων χρυσού. Αυτές οι «κινήσεις» είναι δύο ειδών και είναι σαφείς ως προς την γενική τους τάση.
Όλες τείνουν στην συγκέντρωση και μεγαλύτερη διαθεσιμότητα χρυσού.
Οι Κεντρικές Τράπεζες της Κίνας και άλλων χωρών, ειδικά των Brics, αλλά και της Ευρώπης (Πολωνία, κ.α.), εμφανίζονται ειδικά μέσα στο 2025 – 26, να διατηρούν σταθερούς ρυθμούς αύξησης (με αγορές) των αποθεμάτων τους, ή και ανακατανομής της «αποθήκευσης» των αποθεμάτων τους.
Για παράδειγμα δύο κεντρικές τράπεζες, με ιστορικά διαπιστωμένη «ευαισθησία» στην διατήρηση υψηλών αποθεμάτων χρυσού, η Κεντρική Τράπεζα της Γαλλίας και της Ολλανδίας, έχουν «μεταφέρει» πολύ μεγάλο μέρος των αποθεματικών τους από τα θησαυροφυλάκια της Νέας Υόρκης (που είχε καταλήξει με τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο) στην Γαλλία και στην Αγγλία αντίστοιχα.
Η «μεταφορά» έγινε – μετά από συνεννόηση με την ΕΚΤ – με την πώληση αυτών των αποθεμάτων στην Νέα Υόρκη και την ισόποση αγορά άλλων αποθεμάτων στην Αγγλία και την Γαλλία.
Ταυτόχρονα ενώ είναι σαφής η αγοραστική παρουσία της Κίνας και της Ρωσίας στην αγορά χρυσού, δεν είναι σαφές πόσο έχουν αυξήσει τα αποθέματά τους καθώς δεν υπάρχουν διαθέσιμα ακριβή στοιχεία, πέραν της βεβαιότητας ότι αυτά αυξάνονται με πολύ αξιοπρόσεκτους ρυθμούς. Με απλά λόγια, δύο βασικοί λόγοι κινούν τα νήματα πίσω από την σχεδόν σταθερά ανοδική, παρά τα ενδιάμεσα σκαμπανευάσματα, τάση του χρυσού, η διαφαινόμενη αστάθεια και υποτιμητική τάση του δολαρίου και οι αγορές των κεντρικών τραπεζών.
Αυτή η «τάση» έχει αποκτήσει, όπως αναφέρουν τα σχετικά διαθέσιμα στοιχεία, άλλη μία συνιστώσα, αυτή των αυξανόμενων «αγορών» χρυσού στην αγορά της Νέας Υόρκης, κυρίως από θεσμικούς μακροπρόθεσμους επενδυτές.
Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η Fed εμφανίζεται «αμήχανη» για το πως πρέπει να κινηθεί σε ένα περιβάλλον επίμονου πληθωρισμού, αλλά και πολύ υψηλού και ακριβού δημόσιου χρέους, με το αμερικανικό ΥΠΟΙΚ να προσπαθεί την ίδια στιγμή – μάλλον χωρίς μεγάλη επιτυχία – να αποφύγει (με επαναγορές χρέους και FIMA) την περαιτέρω ανεξέλεγκτη αύξηση του κόστους αναχρηματοδότησης του δημόσιου (και ιδιωτικού) χρέους… Το ενδιαφέρον αυτής της πλευράς της πραγματικότητας είναι ότι όλες οι συνδυασμένες κινήσεις της Fed και της BoJ, για την σταθεροποίηση του Γιέν και έτσι της ροής κεφαλαίων μέσω του carry trade προς το αμερικανικό χρέος, εις βάρος (με πωλήσεις) του Ευρώ…
Όλα αυτά, η μεταπολεμική «ιστορία» έχει αποδείξει, ότι καταλήγουν πάντα στο… «εθνικό τυπογραφείο» και στην νομισματική αστάθεια.
Και αυτό οι αγορές και ειδικά οι εμπορικές, αλλά κυρίως οι Κεντρικές Τράπεζες, που «ζούν» μέσα στο νομισματικό trading, το γνωρίζουν καλά. Και προσπαθούν να ετοιμασθούν για την πραγματική «καταιγίδα», αυτή που αφορά πάντα στην πραγματική «αξία» του χρήματος (νομίσματος).
Γι’ αυτό καταλήγουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο σχεδόν απόλυτο «μέτρο» αυτής της αξίας που παραμένει ο χρυσός, ότι εργαλείο «ελέγχου» και αν χρησιμοποιήσουν τελικά οι κεντρικές τράπεζες.
Και το ερώτημα για μας… εδώ στην Ευρωζώνη, είναι αν η ΕΚΤ έχει κάποια «στρατηγική» εν όψη αυτής της επερχόμενης «καταιγίδας».
Γιατί κάτι τέτοιο, μία κάποια «στρατηγική» δηλαδή, δεν φαίνεται στο ορίζοντα από κανένα σημάδι των καιρών. Για να μη ξεχνάμε ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος «μετριέται» σε ευρώ, όχι σε δολάρια.
