Δεν έχει ξανασυμβεί αυτό. Μόλις λίγα 24ωρα μετά την ανάληψη της Ευρωπαϊκής Προεδρίας η κυπριακή Προεδρία γίνεται στόχος μιας κατηγορίας που όπως φαίνεται πολύ δύσκολα μπορεί να αντιμετωπισθεί. Όπως είναι γνωστό ένα βίντεο, που κυκλοφόρησε μόλις δύο 24ωρα μετά την ανάληψη της προεδρίας για το α’ εξάμηνο του 2026 στην ΕΕ, δείχνει ανθρώπους του επιτελείου της κυπριακής προεδρίας να συζητάνε για «μίζες»…
Τυχαίο; Κάθε άλλο. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί κάτι τέτοιο, καθώς η χρονική και χωρική σκοπιμότητα της συγκεκριμένης κίνησης είναι εξόφθαλμη. Ιδιαίτερα στον γεμάτο κρυφές και φανερές αντιθέσεις χώρο της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου…
Ανεξάρτητα όμως από το ποια θα είναι η συνέχεια αυτής της ιστορίας, ένα είναι το «μήνυμα»: ανά πάσα στιγμή η κυβέρνηση στην Κύπρο… ή όποια άλλη τύχει ανάλογης «περιποίησης», μπορεί να γίνει αντικείμενο τέτοιας αμφισβήτησης που η πολιτική αποσταθεροποίηση να είναι ένα σχεδόν βέβαιο αποτέλεσμα.
Σε ένα περιβάλλον όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση κάτω από την πίεση Τραμπ βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο κατακερματισμού συμφερόντων και πολιτικών από την ημέρα της κυκλοφορίας του Ευρώ, σε μία Μέση Ανατολή όπου η ψευδεπίγραφη εκεχειρία στην Γάζα είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να δώσει την θέση της σε νέες συγκρούσεις, με την κρίση στο Ιράν να διαμορφώνει ένα εκρηκτικό νέο γεωπολιτικό τοπίο και το ΝΑΤΟ να έχει εξαφανιστεί – λόγω Γροιλανδίας – από την θέση του τραπέζι της ΕΕ, η εκδήλωση της πολιτικής κρίσης στην Λευκωσία – λόγω προεδρίας και στην ΕΕ – είναι ένα «μήνυμα» προς κάθε κατεύθυνση στην Ευρώπη των 27.
Η κρίση στην Κύπρο έρχεται επίσης σε ένα σημείο όπου, πέρα από τα ανοικτά ζητήματα στον πόλεμο στην Ουκρανία, την κρίση με την Γροιλανδία και την σύγκρουση με τους made in USA κολοσσούς της ΑΙ, η ΕΕ «παίζει» ένα από τα τελευταία απελπισμένα παιχνίδια οικονομικής επιβίωσης στην περιβόητη Συμφωνία του Mercosur, με την οποία (για να λέμε τα σύκα- σύκα και την σκάφη – σκάφη) οι βιομηχανικές οικονομίες της ΕΕ υπό την πίεση Τραμπ, επιχειρούν να βρουν μία εμπορική διέξοδο στην Λατινική Αμερική, με προφανές αντάλλαγμα την «θυσία» μεγάλου μέρους της ευρωπαϊκής γεωργικής παραγωγής…
Με άλλα λόγια σε μία στιγμή που στην ΕΕ επικρατεί η λογική του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», έρχεται ένα σκάνδαλο, σε μία ομολογουμένως απομακρυσμένη, αλλά εξαιρετικά σημαντική «γωνιά» της Ευρώπης, στο υψηλότερο επίπεδο της θεσμικής διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας για να υπενθυμίσει (;) ότι όλα μπορούν να συμβούν…
Η αλήθεια είναι ότι το 2026 φαίνεται να είναι έτοιμο να μας εκπλήξει πολύ – πολύ περισσότερο από το 2025.
Και όταν αυτό συμβαίνει σε μία Ευρώπη που δείχνει να έχει χάσει το πλέον σταθερό σημείο αναφοράς της – τον οικονομικό και πολιτικό άξονα Γαλλίας & Γερμανίας – τότε καλό είναι να τα «ξαναδούμε» όλα από την αρχή. Και να μετρήσουμε με τα «νέα μέτρα» του γεωπολιτικού παιγνίου τις αντοχές μας σ’ αυτό το εντελώς νέο και απολύτως αβέβαιο περιβάλλον.
