Προφανώς ο τίτλος στα σημερινά Οικονοκλαστικά είναι λιγάκι… παραπλανητικός. Αλλά έχει βάση, που αν και παράλογη, αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωζώνη αντιμετωπίζει τις άλυτες εσωτερικές αντιφάσεις της με μία και μοναδική μέθοδο, τετραγωνίζοντας, στο επίπεδο της φαντασίας, τον… κύκλο.
Κατ’ αρχήν ο τίτλος ότι οι εξοπλιστικές δαπάνες και μάλιστα η αύξησή τους μειώνει το δημόσιο χρέος είναι μεν παραπλανητικός αλλά τυπικά παραμένει απολύτως ακριβής. Και εξηγούμαστε.
Όπως έχει διευκρινιστεί αρμοδίως από το Eurogroup και την Κομισιόν – αρμόδιος ο περιβόητος Επίτροπος κ. Ντομπρόφσκις – οι εξοπλιστικές δαπάνες έχουν καταχωρηθεί στις επενδύσεις οι οποίες ισοδύναμα συμπεριλαμβάνονται ως παραγόμενο κρατικό εισόδημα/περιουσία στον υπολογισμό του ΑΕΠ. Όπως είναι γνωστό το κλάσμα που έχει παρονομαστή το μέγεθος του ΑΕΠ και αριθμητή το απόλυτο μέγεθος του χρέους ορίζει το ποσοστό του χρέους ως προς το ΑΕΠ. Και βέβαια εφ’ όσον το χρέος σε απόλυτους αριθμούς μειώνεται, μένει σταθερό ή αυξάνεται λιγότερο από τον παρονομαστή, δηλαδή το ΑΕΠ, το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώνεται.
Αν δηλαδή αυξήσει κανείς στον παρονομαστή το ΑΕΠ, αυξάνοντας τις εξοπλιστικές δαπάνες χωρίς να αυξήσει και το χρέος (ή αν το αυξήσει αναλογικά λιγότερο ή το μειώσει) τότε η εικόνα του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ βελτιώνεται (δηλαδή μικραίνει).
Με αυτό τον λογιστικό αφορισμό η Κομισιόν έχει βαφτίσει το κρέας… ψάρι, κατά την γνωστή μέθοδο κάποιων καλόγερων και μετατρέπει την αμαρτία σε πράξη που σε πάει στον δημοσιονομικό παράδεισο.
Βέβαια όλοι γνωρίζουν ότι οι εξοπλιστικές δαπάνες δεν είναι παραγωγικές επενδύσεις καθώς το προϊόν τους στην καλύτερη περίπτωση αποθηκεύεται ως απόθεμα πολεμικού υλικού. Και στην χειρότερη ξοδεύεται επι τόπου ή αλλού, πχ. στέλνεται στην Ουκρανία ή στον Περσικό Κόλπο, με μοναδικό σκοπό την καταστροφή υλικών αγαθών και ανθρώπων… Για την Κομισιόν όμως αυτό είναι «παραγωγικές επενδύσεις».
Με την τελευταία Σύνοδο του ΝΑΤΟ που έληξε προχθές μέσα στο πανηγύρι που είχε πρωταγωνιστή τον Τράμπ, όλοι συμφώνησαν – εκτός της Ισπανίας – ότι μέχρι το 2035 θα έχουν αυξήσει τις εξοπλιστικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ ετησίως.
Αυτό για την Ελλάδα για παράδειγμα, που είναι από τις μοναδικές πέντε χώρες που έχουν ήδη αγγίξει τον στόχο του 3% του ΑΕΠ – σημαίνει ότι θα πρέπει να ξοδεύει σε αυτού του είδους τις δαπάνες περισσότερα από 12 – 15 δις ευρώ αν υπολογίσουμε τα μεγέθη με βάση τις προβλέψεις για τις αυξήσεις του ΑΕΠ μέχρι το 2025. Και βέβαια εδώ τίθεται το ερώτημα αν αυτά τα δίσ-εκατομμύρια θα προκύψουν σαν επιπλέον δαπάνες του προϋπολογισμού – οπότε θα αυξάνουν το ΑΕΠ – ή θα αφαιρεθούν εν όλο ή εν μέρη από λιγότερο «παραγωγικές» δαπάνες, όπως είναι η Υγεία, η Παιδεία, οι δημόσιες υπηρεσίες, οι μισθοί και οι συντάξεις, κ.α. Στην πρώτη περίπτωση θα αυξήσουν περισσότερο το ΑΕΠ από ότι στην δεύτερη.
Αυτό όμως σύμφωνα με την Κομισιόν και το Eurogroup που συνέρχεται αυτές τις μέρες υπό την ιρλανδική προεδρία, μένει σαν θέμα να απασχολήσει την κάθε κυβέρνηση χωριστά, ανάλογα την δημοσιονομική της πολιτική και τις κοινωνικές της ευαισθησίες.
Σε κάθε περίπτωση οι προϋπολογισμοί του 2027 που θα πρέπει να ακολουθήσουν αυτή την νέα γραμμή της – κακώς – αποκαλούμενης «πολεμικής οικονομίας» που προκύπτει ως απαίτηση από το ΝΑΤΟ και ακολουθείται από την Κομισιόν και το Eurogroup, θα οριστικοποιηθούν στα τέλη Νοεμβρίου. Θα αποφασισθούν δηλαδή εν μέσω προεκλογικού κλίματος σε πολλές από τις χώρες της Ευρωζώνης μαζί και την Ελλάδα…
