Ακόμα και το πιο περιφερειακό λογιστικό γραφείο γειτονιάς γνωρίζει (και συμβουλεύει εδώ και χρόνια τους πελάτες του) πως αν κάποιο «εισόδημα» πρέπει να περάσει – να το πούμε διακριτικά – κάτω από το ραντάρ της εφορίας, πέραν της τεχνικής της άμεσης απόκρυψης, δηλαδή του να μην κοπούν παραστατικά, υπάρχει μια άλλη «οδός». Αυτή της μεταβίβασης του συγκεκριμένου ποσού ως εικονική συναλλαγή μεταξύ πολλών συναλλαγών «τρίτων».
Από τότε μάλιστα που η ίδρυση και η διακοπή εργασιών για τους διάφορους τύπους εταιρειών, εντός και εκτός συνόρων, είναι μία πολύ απλή και σχεδόν ανεξέλεγκτη διαδικασία, η «μέθοδος» αυτή είναι η πλέον διαδεδομένη όχι μόνο μεταξύ των μεγάλων αλλά και μεταξύ μικρομεσαίων ή και μεγαλομεσαίων για τα ελληνικά δεδομένα επιχειρήσεων, που θα ήθελαν να αποφύγουν την υπερβολική… φορολόγηση των κερδών τους.
Αυτό είναι κοινό μυστικό τόσο για τα λογιστικά γραφεία όσο και για τους εφοριακούς… Οι τελευταίοι βέβαια γνωρίζουν ότι όταν αυτό «επιβάλλεται», αρκεί να ακολουθήσουν (τώρα και με την βοήθεια της ΑΙ) τα ίχνη της κίνησης του χρήματος σαν τα… ψίχουλα του Κοντορεβυθούλη, για να εντοπίσουν το «μαύρο χρήμα».
Η περίπτωση του «Χωριάτικου», με γνωστό στα οικονομικά ΜΜΕ παρελθόν από τις περιπτώσεις «Αττικοί Φούρνοι» ή τα επίσης γνωστά καταστήματα «Bread Factory», δεν είναι παρά μία από τις πολλές – πολλές, περιπτώσεις που κάμποσες φορές έχουν ακουστεί ή συνεχίζουν να ακούγονται ακόμα και στα δημοσιογραφικά «γραφεία». Αλλά που πολύ λίγες φορές, όπως τώρα π.χ. και με την Πίτσα Fan, καταλήγουν να αποσπούν την προσοχή της κοινής γνώμης στα «πρωτοσέλιδα» από άλλα άξια προσοχής θέματα…
Εκεί που μπλέκουν τα πράγματα και αρχίζει η κατάσταση να γίνεται επικίνδυνη είναι όταν η αποδοτικότητα… αυτής της λεγόμενης «έξυπνης» φορο-αποφυγής μπαίνει στο μάτι των ειδημόνων του λεγόμενου «ξεπλύματος» χρήματος από άλλες πολύ πιο «μαύρες» πηγές αγνώστου προελεύσεως χρήματος…
Εκεί το να ακολουθήσει τα… «ψίχουλα» ο «εφοριακός» και να φτάσει στον τελικό παραλήπτη γίνεται πολύ πιο επικίνδυνο.
Άλλωστε, το δημόσιο έχει ένα πολύ πιο εύκολο και αποτελεσματικό τρόπο να μαζεύει τα έσοδά του εξασφαλίζοντας τα μνημονιακά υπερ-πλεονάσματα, με τους πολύ ψηλούς έμμεσους φόρους (ΦΠΑ – ΕΦΚ), χωρίς να χρειάζεται να ψάχνει για… ψίχουλα στο σκοτεινό δάσος της μεγάλης και επικίνδυνης φοροδιαφυγής.
Γιατί τα αναφέρουμε αυτά; Τα αναφέρουμε για να επισημάνουμε το γεγονός ότι το «κυνήγι της διαφθοράς» δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα, αλλά γίνεται ώρες – ώρες εξαιρετικά πολιτικό. Και γι’ αυτό συγκυριακό. Τώρα, θα πει κανείς, ναι, αλλά πέραν των διεφθαρμένων επιχειρηματιών και της φοροκλοπής, υπάρχουν και χιλιάδες εργαζόμενοι που μέσα από αυτή την πολιτειακή «διαχείριση» της επιχειρηματικής διαφθοράς βρίσκονται ξαφνικά στον δρόμο.
Και τελευταία, όπως δείχνουν τα πράγματα, σε πολλές χώρες και πόλεις, οι «δρόμοι ξαφνικά γεμίζουν οργή», που δύσκολα αντιμετωπίζεται με τα γνωστά πολιτικά μέσα. Όπως έχει δείξει η εμπειρία των τελευταίων εβδομάδων, για να γεμίσουν οι «δρόμοι» δεν χρειάζεται καμία «κοινωνική συνωμοσία». Αρκεί μια σπίθα για να γίνει σημείο αναφοράς, συγκέντρωσης και έκφρασης αυτής της «οργής» που συσσωρεύεται από την ακρίβεια και την αβεβαιότητα της επιβίωσης…
Ίσως αυτή την πλευρά κάποιοι δεν την έχουν συνυπολογίσει στον «αλγόριθμο» της καμπάνιας κατά της διαφθοράς, που έχει αρχίσει λίγους μήνες πριν από τις εκλογές.
