Σπαρακτικές σκηνές καταγράφονται στο Πόρτο Γερμενό, με τους πυρόπληκτους να επιστρέφουν και να βλέπουν για πρώτη φορά τα καμένα τους σπίτια από την καταστροφική φωτιά.
Σε κάποια από αυτά τα σπίτια στο Πόρτο Γερμενό που σάρωσε με μανία η φωτιά δεν έχει μείνει τίποτα να θυμίζει τις χαρούμενες στιγμές που ζούσαν οι κάτοικοι τα καλοκαίρια στην τότε καταπράσινη περιοχή.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Να, αυτό, ένα πιατάκι μάς έμεινε» λέει η Δήμητρα, κρατώντας ένα μικρό σπασμένο κομμάτι, δίνοντας την υπόσχεση ότι θα το κρατήσει.
Μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα είχε φτάσει στο σημείο, μαζί με τον σύζυγό της, Γιώργο, για να αντικρίσει το σπίτι τους διαλυμένο.
Η πρώτη της κίνηση ήταν να κοντοσταθεί σε ένα μεγάλο πεύκο που ήταν έξω από το σπίτι τους, να το αγκαλιάσει και να ακουμπήσει πάνω του. Σα να ζητά παρηγοριά και σαν να το αποχαιρετά.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Είναι ένα σπίτι που το έφτιαξε ο πεθερός μου με χίλια βάσανα και κόπο. Δεν είναι όπως βλέπετε καμία βίλα, ένα απλό σπίτι είναι» λέει η Δήμητρα στο Orange Press Agency.
«Φύγαμε με την ελπίδα ότι θα γυρίσουμε σε δυο-τρεις μέρες – Είχαμε κάνει τόσα σχέδια»
Το σπίτι τους είναι από τα πρώτα που βρήκε η πυρκαγιά κατεβαίνοντας με ορμή προς τον οικισμό, καθώς είναι ψηλά, «ήταν το οχυρό», όπως το περιγράφει η Δήμητρα.
Εκείνη και ο σύζυγός της, παρακολουθούσαν με αγωνία την πορεία της φωτιάς από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε στον Άγιο Βασίλειο.
«Βλέπαμε τον καπνό και το παρακολουθούσαμε. Φύγαμε το μεσημέρι, μετά το 112, αφού κατεβήκαμε στη θάλασσα και τα είδαμε από κοντά. Μαζέψαμε τα απαραίτητα και φύγαμε με το μικρό παιδί – τα άλλα λείπανε. Εκείνη την ώρα, γύρω στη μία με δύο, ανέβαιναν φουλ τα πυροσβεστικά και τα περιπολικά έκλειναν τον δρόμο. Φύγαμε με την ελπίδα ότι σε δύο-τρεις μέρες θα γυρίσουμε πίσω, ότι ήταν απλώς ένας συναγερμός», προσθέτει.
Το εξοχικό αυτό ήταν για εκείνους ένας τόπος ξεκούρασης αλλά και ένα καταφύγιο φροντίδας, καθώς το ένα τους παιδί έχει αναπηρία.
«Ερχόμασταν να αναπνεύσουμε λίγο οξυγόνο, να φύγουμε από τις δουλειές μας και την πόλη. Είχαμε φτιάξει μέχρι και ράμπα για να μπαίνει το παιδί εύκολα, να κάνει τα μπάνια του, να του κάνει καλό. Είχαμε κάνει τόσα σχέδια για μικρές μετατροπές προσβασιμότητας» σημειώνει με τη φωνή της να σπάει.
«Αυτό το όνειρο μας το πήρανε, αυτό το δάσος δεν θα ζήσουμε να το ξαναδούμε»
Η ίδια θυμάται τις τελευταίες ετοιμασίες που έκαναν μόλις δύο ημέρες πριν την καταστροφή:
«Τα είχα καθαρίσει όλα, είχαμε πλύνει κουρτίνες, είχαμε σιδερώσει, γεμίσαμε τα ντουλάπια μας τρόφιμα. Ο άντρας μου έκανε μικροεπισκευές μέσα. Τώρα θα μου πεις αυτά είναι περιττά, το σπίτι κάηκε, αλλά είναι το σοκ. Κάτσαμε μόλις δύο μέρες και έγινε αυτό. Και αυτό το όνειρο μας το πήρανε, εξαφανίστηκε».
Κοιτάζοντας γύρω της τα αποκαΐδια, η Δήμητρα δείχνει τα σημάδια από τη σφοδρότητα της πύρινης λαίλαπας. «Οι θερμοκρασίες ήταν απίστευτες, έλιωσαν μέχρι και οι υδρορροές. Αυτά εδώ ήταν τα ξύλινα δοκάρια της μεγάλης σκεπής που είχαμε στη βεράντα. Καταρρέουν όλα. […] Ακόμη και το δάσος… Εμείς δεν θα ζήσουμε να το ξαναδούμε, είναι το τέλος για μας. Ήταν το οχυρό μας».
Παρά τις ειδήσεις και τις εικόνες που έβλεπαν στην τηλεόραση, διατηρούσαν μια χαραμάδα ελπίδας όσο βρίσκονταν μακριά: «Βλέπαμε πλάνα με πυροσβεστικά και ελπίζαμε ότι το σπίτι θα σωθεί, αλλά μάλλον δεν σώθηκε. Μόνο τα πιάτα μας έμειναν, αυτό το κομματάκι που θα το κρατήσω. Ίσως βρω κι άλλα θαμμένα, δεν ξέρω…»
Στις στάχτες χάθηκαν και πολύτιμες αναμνήσεις, καθώς κάηκαν ακόμα και φωτογραφίες των παιδιών: «Είχαμε φέρει εδώ τις φωτογραφίες τους από όταν ήταν μικρούλια, διάφορα αναμνηστικά που μας έδιναν. Γιατί, εντάξει, τα σπίτια, λες, φτιάχνονται. Αλλά αυτό που υπήρχε εδώ, αυτή η ανάμνηση, έμεινε ανάμνηση, δεν φτιάχνεται αυτό. Τέλος, αυτό τελείωσε».
