Για εικόνες διάλυσης του Γενικού Νοσοκομείου Λήμνου και των δομών υγείας του νησιού, λόγω των τραγικών ελλείψεων σε προσωπικό κάνει λόγο η ΠΟΕΔΗΝ.
Στο Γενικό Νοσοκομείου Λήμνου δεν υπάρχουν βασικές ειδικότητες γιατρών, που βάζουν σε κίνδυνο τόσο την λειτουργία του όσο και τις ζωές των ασθενών. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ), Μιχάλη Γιαννάκο, η μοναδική αναισθησιολόγος, μετά από ατύχημα στο σπίτι της, μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της Αττικής και έτσι το Νοσοκομείο Λήμνου «ξέμεινε από αναισθησιολόγο».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όσον αφορά τις υπόλοιπες ειδικότητες, σύμφωνα πάντα με τον κ. Γιαννάκο: «Χειρουργοί είναι δύο με μπλοκάκι και μένουν ακάλυπτες ημέρες κάθε μήνα. Υπηρετεί ένας ορθοπεδικός, ένας καρδιολόγος, κανένας οφθαλμίατρος, κανένας ουρολόγος, κανένας γαστρεντερολόγος, ένας με μπλοκάκι ακτινολόγος, ένας νεφρολόγος».
Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ τονίζει την άμεση ανάγκη για στελέχωση, εκτός από το Νοσοκομείο Λήμνου, και του Κέντρου Υγείας και την λήψη μέτρων για την προσέλκυση επαγγελματιών υγείας στο σύστημα.
«Δυστυχώς οι τρύπες σε γιατρούς, νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό στις υγειονομικές μονάδες των νησιών δεν μπορούν να καλυφθούν ούτε με μετακινήσεις προσωπικού. Σε βασικές ειδικότητες γιατρών υπηρετούν ένας ή δύο, υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις νοσηλευτικού και λοιπού προσωπικού με αποτέλεσμα να βρίσκονται οι συνάδελφοι νυχθημερόν στα νοσοκομεία», υπογραμμίζει ο ίδιος.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Μπορεί η πίεση της δουλειάς να μη συγκρίνεται με μεγάλα νοσοκομεία, αλλά δεν είναι καθόλου εύκολη η καθημερινή εφημερία από το σπίτι γιατί δεν μπορείς να έχεις προσωπική ζωή και πάντα πρέπει να είσαι με το τηλέφωνο στο χέρι. Όταν είσαι ο μοναδικός γιατρός της ειδικότητας στην υγειονομική μονάδα του νησιού είσαι όμηρος του συστήματος. Ανθρώπινο είναι να μην αντέχεται από πολλούς γιατρούς. Πώς να αντέξει ένας νοσηλευτής με δεκάδες χρωστούμενα ρεπό και άδειες, με συνεχή ωράρια εργασίας; Εργαζόμενοι είμαστε και όχι σκλάβοι του συστήματος. Στα οργανωμένα νοσοκομεία μπορεί το προσωπικό να έχει περισσότερη ένταση στη δουλειά, όταν τελειώνουν όμως την υπηρεσία τους έχουν δικό τους προσωπικό χρόνο. Για να λυθούν αυτά τα ζητήματα χρειάζονται καλύτεροι μισθοί, περισσότερα κίνητρα και οι τοπικοί φορείς να συμβάλουν στα κίνητρα», συνεχίζει ο κ. Γιαννάκος.
«Δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί οι τοπικοί δήμοι, περιφέρειες δεν συμβάλουν; Γιατί οι ξενοδόχοι που θέλουν τον τουρισμό δεν διαθέτουν δωμάτια στους υγειονομικούς δωρεάν; Πως να ζήσει ένας νοσηλευτής σε νησί με 800 ευρώ το μήνα ή γιατρός με λιγότερα των 2.000 ευρώ το μήνα. Γιατί να δουλέψει ένας γιατρός, ένας νοσηλευτής σε ελληνικό νησί και όχι στη Κύπρο με πολλαπλάσιους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας; Γιατί να δουλέψουν σε νοσοκομείο και όχι σε δουλειές που σχετίζονται με το τουρισμό;», διερωτάται.
«Όταν ξύνουμε το πάτο του βαρελιού με το προσωπικό, κάνοντας συνεχείς μετακινήσεις ενισχύουμε το κύμα μαζικών αποχωρήσεων. Οι διοικητές των υγειονομικών περιφερειών που έχουν νησιά στη διοικητική εποπτεία τους βρίσκονται σε μια διαρκή αγωνία κάλυψης των κενών των υγειονομικών μονάδων των νησιών. Προσπαθούν να καλύπτουν τα κενά, αυτό όμως δεν καθίσταται πάντα δυνατόν. Κίνητρα…Κίνητρα…Κίνητρα», καταλήγει ο κ. Γιαννάκος.
πηγή: iatropedia.gr
