Μεγάλη απώλεια για την ελληνική μουσική σκηνή! Ο πρωτοπόρος Έλληνας συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας, ο δημιουργός που κατάφερε να γεφυρώσει την ευρωπαϊκή πρωτοπορία με τη λαϊκή ψυχή, πέθανε σε ηλικία 80 ετών.
Η απώλεια είναι και τέλος εποχής για την ελληνική μουσική πρωτοπορία και τον κινηματογράφο, καθώς ο Κυριάκος Σφέτσας αφήνει πίσω του μία κληρονομιά που εκτείνεται από την ηλεκτροακουστική μουσική του Παρισιού μέχρι τις εμβληματικές κινηματογραφικές μελωδίες της Μεταπολίτευσης.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή μέσα από ανακοινώσεις των τοπικών φορέων της Λευκάδας, της ιδιαίτερης πατρίδας του όπου ζούσε μόνιμα τις τελευταίες δεκαετίες.
Την απώλεια δημοσιοποίησε το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Λευκάδας και η Φιλαρμονική Εταιρία Λευκάδος, φορείς στους οποίους ο συνθέτης είχε προσφέρει ανεκτίμητο έργο ως καλλιτεχνικός διευθυντής και δάσκαλος.
Ο Σφέτσας υπήρξε μία από τις πλέον εμβληματικές προσωπικότητες του νησιού, έχοντας συνδέσει το όνομά του με την πολιτιστική αναγέννηση της περιοχής μετά τον επαναπατρισμό του.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η ζωή του σημαδεύτηκε από μία ιστορική στιγμή, όταν το 1964 συνόδευσε στο πιάνο τη Μαρία Κάλλας στην τελευταία της εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους στη Λευκάδα.
Εργο-βιογραφία του Κυριάκου Σφέτσα
Γεννημένος στην Αμφιλοχία το 1945 και μεγαλωμένος στη Λευκάδα, έφερε μέσα του τον ήχο της Φιλαρμονικής και τη λόγια παιδεία του Εθνικού Ωδείου.
Η φυγή του στο Παρίσι το 1967 αποτέλεσε το καθοριστικό σημείο της καλλιτεχνικής του ωρίμανσης.
Εκεί, υπό την καθοδήγηση του Μαξ Ντόιτς και την επιρροή προσωπικοτήτων όπως ο Ιάννης Ξενάκης και ο Λουίτζι Νόνο, ο Σφέτσας αναδείχθηκε σε έναν από τους πλέον υποσχόμενους συνθέτες της ευρωπαϊκής αβάν γκάρντ, με έργα που παρουσιάστηκαν σε κορυφαία διεθνή φεστιβάλ και πρωτοποριακές τετρακαναλικές ηλεκτροακουστικές συνθέσεις.
Ο επαναπατρισμός του το 1975 συνέπεσε με τη χρυσή εποχή της ελληνικής ραδιοφωνίας. Μετά από πρόσκληση του Μάνου Χατζιδάκι, ο Σφέτσας εντάχθηκε στο δυναμικό του Τρίτου Προγράμματος, το οποίο και διηύθυνε για πάνω από μία δεκαετία, από το 1982 έως το 1994.
Η θητεία του εκεί δεν ήταν απλώς διοικητική αλλά βαθιά πολιτισμική, καθώς εργάστηκε για τη διεύρυνση των ακουσμάτων του κοινού. Παράλληλα, η μουσική του μεταμορφώθηκε.
Εγκαταλείποντας τον ερμητισμό της Παρισινής περιόδου, στράφηκε σε μια εντυπωσιακή συνομιλία με την παράδοση, την τζαζ και το ροκ. Η μεταστροφή αυτή δεν ήταν μια απλή επιστροφή στις ρίζες, αλλά μια δραματική ανάγκη επικοινωνίας, μια αναζήτηση της ανθρώπινης επαφής μέσα από την ηχητική δημιουργία.
Για το ευρύ κοινό, ο Κυριάκος Σφέτσας ταυτίστηκε με τις συγκλονιστικές μουσικές του για τον κινηματογράφο.
Η συνεργασία του με τον Παύλο Τάσιο στην «Παραγγελιά» το 1980, του χάρισε το βραβείο καλύτερης μουσικής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ ακολούθησαν σπουδαία έργα για ταινίες του Νίκου Γραμματικού και του Δημήτρη Παναγιωτάτου.
Το έργο του «Το Φως της Κάκτου», μία «γιγαντιαία σουίτα για πιάνο», παραμένει μνημείο της πιανιστικής του γραφής.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του επέλεξε να επιστρέψει στη Λευκάδα, προσφέροντας τις υπηρεσίες του ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Πνευματικού Κέντρου και διοργανώνοντας διεθνή φεστιβάλ.
