Norman Lear: Πέθανε ο άνθρωπος που άλλαξε το πρόσωπο της τηλεόρασης

Έφυγε από την ζωή στα 101 του χρόνια ο Norman Lear, ο σεναριογράφος, παραγωγός και σκηνοθέτης ο οποίος έφερε επανάσταση στην αμερικανική κωμωδία με τολμηρές, εξαιρετικά δημοφιλείς κωμικές σειρές των αρχών της δεκαετίας του ’70 όπως το “All in the Family”, “Maude” και το “Sanford and Son”.

Ο Norman Lear είχε ήδη καθιερωθεί ως κορυφαίος συγγραφέας κωμωδίας και κέρδισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ το 1968 για το σενάριό του για το “Divorce American Style”, όταν επινόησε την ιδέα για μια νέα κωμική σειρά, βασισμένη σε μια δημοφιλή βρετανική σειρά, για έναν συντηρητικό, ανοιχτά μισαλλόδοξο άνδρα της εργατικής τάξης και την εριστική οικογένειά του από το Κουίνς. Το “All in the Family” έγινε αμέσως επιτυχία, φαινομενικά με θεατές όλων των πολιτικών πεποιθήσεων.

Οι εκπομπές του Lear ήταν οι πρώτες που ασχολήθηκαν με τα σοβαρά πολιτικά, πολιτιστικά και κοινωνικά θέματα όπως ο ρατσισμός, η άμβλωση, η ομοφυλοφιλία, ο πόλεμος του Βιετνάμ.

Κανένα θέμα δεν ήταν ταμπού: Δύο επεισόδια του 1977 του “All in the Family” περιστρέφονταν γύρω από την απόπειρα βιασμού της συζύγου του πρωταγωνιστή Archie Bunker, Edith.

Η φρεσκάδα τους μετέτρεψε τις σειρές σε τεράστιες επιτυχίες βάζοντάς τις στην κορυφή της τηλεθέασης. Για ένα διάστημα, το “All in the Family” και το “Sanford”, ήταν στο Νο 1 και στο Νο 2 σε όλη τη χώρα. Το All in the Family τιμήθηκε επίσης με τέσσερα Emmy το 1971-73 και ένα βραβείο Peabody το 1977 για τον Lear, ο οποίος έλαβε ένα δεύτερο Peabody το 2016 για την συνολική προσφορά του.

Επίσης, το “One Day at a Time” (1975-84) είχε ως πρωταγωνίστρια μια ανύπαντρη μητέρα δύο νεαρών κοριτσιών. Όπως και το “Diff’rent Strokes” (1978-86) που περιέγραφε την ιστορία δύο μαύρων παιδιών που υιοθετήθηκαν από έναν πλούσιο λευκό επιχειρηματία.

Ο Norman Lear πάντα υποστήριζε ότι η βασική φόρμουλα για τις κωμωδίες του πάντα συνοψίζεται στο εξής: Κάντους να γελάνε.

Συμμετείχε ως σεναριογράφος ή εκτελεστικός παραγωγός και σε πολλές ταινίες με πιο ξεχωριστή το Stand by Me (1986) και τις «Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες» (Fried Green Tomatoes 1991).