Υπάρχουν φωτογραφίες που λειτουργούν σαν πολιτικά χρονικά από μόνες τους. Και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ, δύο εικόνες από δύο συνόδους της G7 – το 2018 και το 2026 – μοιάζουν να συμπυκνώνουν μια ολόκληρη εποχή και τη μετάβασή της. Υπάρχει όμως ένα κοινό στοιχείο: και στις δύο εικόνες είναι όλοι τους και μόνος του.
Η πρώτη είναι από τις 9 Ιουνίου 2018, στη σύνοδο G7 στο Σαρλεβουά στο Κεμπέκ του Καναδά. Ο φωτογράφος της γερμανικής καγκελαρίας, Τζέσκο Ντένζελ, αποτυπώνει μια σκηνή που έμελλε να γίνει εμβληματική: η Άνγκελα Μέρκελ, τότε καγκελάριος της Γερμανίας, σκυμμένη πάνω από το τραπέζι, με τα χέρια της καρφωμένα στην επιφάνεια, ο Εμανουέλ Μακρόν με τις γροθιές στο τραπέζι και ο Σίνζο Άμπε, τότε πρωθυπουργό της Ιαπωνίας, με σταυρωμένα χέρια. Και απέναντί τους, ο Ντόναλντ Τραμπ καθισμένος, με τα χέρια σταυρωμένα και το βλέμμα ατάραχο, σαν να μην τον αγγίζει η συλλογική πίεση των συμμάχων του.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η εικόνα έγινε σύμβολο. Δεν χρειαζόταν λεζάντα, ήταν όλοι τους και μόνος του.
Οι ηγέτες των ισχυρότερων δημοκρατιών προσπαθούσαν, σχεδόν σωματικά, να συγκρατήσουν έναν Αμερικανό πρόεδρο που αμφισβητούσε το ίδιο το πλαίσιο της συνεργασίας και προσπαθούσαν να τον μεταπείσουν για το θέμα των δασμών. Λίγες ώρες αργότερα, ο Τραμπ αρνήθηκε να συνυπογράψει το κοινό ανακοινωθέν για εμπόριο, ανάπτυξη, ασφάλεια και δημοκρατία. Η Άνγκελα Μέρκελ είχε περιγράψει αργότερα τη σύνοδο ως «σοκαριστική και αποκαρδιωτική».
Οκτώ χρόνια μετά, το σκηνικό έχει κάπως αλλάξει.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Στο Εβιάν-λε-Μπεν της Γαλλίας, το 2026, η G7 φαίνεται να έχει καταλήξει σε ένα πολύ πιο κυνικό συμπέρασμα: δεν μπορείς να συγκρατήσεις έναν πρόεδρο που δεν αναγνωρίζει το ίδιο το τραπέζι. Έτσι, απλώς προσθέτεις περισσότερες καρέκλες.
Η εικόνα από τη σύνοδο του 2026 στο Εβιάν-λε-Μπεν της Γαλλίας, δείχνει τον Τραμπ να βρίσκεται ξανά στο κέντρο του κάδρου, μόνος, με χαρακτηριστικό thumbs up. Δεν υπάρχει πίεση. Υπάρχει απόσταση. Υπάρχει απομόνωση. Η μοναξιά του Τραμπ στη G7 είναι φανερή.
Αυτό που έχει αλλάξει δεν είναι μόνο η εικόνα του Τραμπ, αλλά η ίδια η αρχιτεκτονική της συνάντησης. Η G7 έχει πλέον διευρυνθεί με προσκεκλημένες χώρες όπως η Ινδία, η Βραζιλία, η Νότια Κορέα, η Κένυα, η Αίγυπτος, το Κατάρ, η Ουκρανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μαζί με διεθνείς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα.
Δεν πρόκειται απλώς για «άνοιγμα». Είναι μια διαφορετική στρατηγική: η ενίσχυση του πλαισίου γύρω από τον πυρήνα, ώστε κανένα μεμονωμένο κράτος – όσο ισχυρό κι αν είναι – να μην μπορεί να καθορίσει μόνο του τη δυναμική, σημειώνει το Newsweek.
Η G7 του 2026 εξακολουθεί να εκπροσωπεί περίπου το 28,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ (σε όρους αγοραστικής δύναμης), σχεδόν το 10% του πληθυσμού και σχεδόν το μισό των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών. Αλλά δεν λειτουργεί πια ως μοναδικό κέντρο βάρους.
Η μετατόπιση είναι και πολιτική και συμβολική. Το 2018 οι σύμμαχοι προσπαθούσαν να «χωρέσουν» τον Τραμπ μέσα στη G7. Το 2026, η G7 μοιάζει να προσαρμόζεται γύρω από τον Τραμπ.
Αν η φωτογραφία του 2018 έδειχνε μια συμμαχία που προσπαθούσε να συγκρατήσει τις ρωγμές της, η εικόνα του 2026 δείχνει μια συμμαχία που έχει αποδεχθεί ότι η σταθερότητα δεν είναι δεδομένη – και προσπαθεί να τη χτίσει προσθέτοντας περισσότερους παίκτες στο τραπέζι.
Η G7 δεν «ασφαλίζεται» απλώς απέναντι στον Τραμπ. Ασφαλίζεται απέναντι στην εποχή που τον έφερε στο κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής.
