Σε παγίδα θανάτου μετατράπηκε όταν τυλίχτηκε στις φλόγες το μπαρ Le Constellation, στο κοσμοπολίτικο θέρετρο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, όπου εκατοντάδες άνθρωποι γιόρταζαν την έλευση του νέου έτους. Ο απολογισμός της τραγωδίας είναι βαρύς: περισσότεροι από 40 νεκροί, τουλάχιστον 115 τραυματίες και πολλοί αγνοούμενοι – ανάμεσά τους και μία Ελληνίδα.
Τις εφιαλτικές στιγμές που εκτυλίχθηκαν εκείνη τη νύχτα στο δημοφιλές μπαρ στο Κραν Μοντανά στην Ελβετία περιέγραψε στην εφημερίδα L’ Essentiel ο Τζιάνι, ένας 19χρονος Ιταλός φοιτητής Μηχανολογίας στη Γενεύη, που βρισκόταν στο θέρετρο για διακοπές.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο νεαρός έφτασε στο σημείο της τραγωδίας πολύ νωρίς, αφού ενημερώθηκε από φίλη του, η οποία είχε βρεθεί στο μπαρ λίγα λεπτά μετά την έκρηξη. «Άκουσε δυνατές εκρήξεις και είδε φλόγες. Κατάλαβα αμέσως ότι είχε συμβεί κάτι εξαιρετικά σοβαρό», λέει.
Την ώρα εκείνη, στο σημείο δεν είχαν ακόμη φτάσει πυροσβεστικά οχήματα ή ασθενοφόρα. «Οι διασώστες εμφανίστηκαν σχετικά γρήγορα, αλλά από μακριά. Τα ασθενοφόρα καθυστέρησαν πολύ», σημειώνει. Μέχρι τότε, η κατάσταση είχε ήδη ξεφύγει. «Άνθρωποι κείτονταν στο έδαφος, χωρίς ρούχα, παραμορφωμένοι, καμένοι», περιγράφει.
Όταν ο χώρος αποκλείστηκε, ο 19χρονος προσφέρθηκε να βοηθήσει τους πυροσβέστες, έχοντας βασική εμπειρία στην πολιτική προστασία. «Δεν υπήρχαν αρκετά χέρια. Δεν έχω ξαναδεί τόσους ανθρώπους σε τόσο άσχημη κατάσταση», τονίζει. Αρχικά βοηθούσαν όσους μπορούσαν ακόμη να κινηθούν, όμως όσο περνούσε η ώρα τα περιστατικά γίνονταν όλο και πιο βαριά. «Εκτεταμένα εγκαύματα. Πρόσωπα και μαλλιά είχαν εξαφανιστεί. Το δέρμα ήταν μαυρισμένο, τα ρούχα είχαν λιώσει πάνω του».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μαζί με άλλους παρευρισκόμενους, έφτιαξαν αυτοσχέδια φορεία από μεταλλικές βάσεις καναπέδων για να απομακρύνουν τραυματίες. Ο αριθμός των θυμάτων ήταν τεράστιος και η έλλειψη εξοπλισμού και προσωπικού οδηγούσε σε σκληρά διλήμματα. «Κάποιες φορές έπρεπε να αφήσουμε ανθρώπους στο έδαφος για να βγάλουμε άλλους που είχαν μείνει μέσα», λέει, περιγράφοντας σκηνές απόλυτου χάους. «Είδα ανθρώπους σχεδόν διαμελισμένους, που δεν αντιδρούσαν πια. ΚΑΡΠΑ, κραυγές. Είδα πολλούς να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια μου».
Οι επιχειρήσεις διάσωσης συνεχίστηκαν έως τις 5 τα ξημερώματα, με τη θερμοκρασία να φτάνει τους –11 βαθμούς Κελσίου. «Έτρεχα στα διπλανά μπαρ για να βρω κουβέρτες», θυμάται. Η σύγχυση ήταν τέτοια που, όπως λέει, «δεν ξεχώριζες παιδί από ενήλικα, γυναίκα από άνδρα. Τα εγκαύματα ήταν τόσο βαριά που η αναγνώριση ήταν αδύνατη».
Παρά τη φρίκη, ο Τζιάνι πιστεύει ότι βοήθησε να σωθούν ζωές. «Είμαι σίγουρος ότι βοήθησα ανθρώπους. Πολύ λίγοι πολίτες έσπευσαν να συνδράμουν – μόλις τρεις ή τέσσερις». Ακόμη και οι επαγγελματίες, όπως λέει, κατέρρεαν ψυχολογικά. «Οι πυροσβέστες έκλαιγαν. Ήταν χειρότερο από ταινία τρόμου».
Μέρες αργότερα, ο νεαρός δυσκολεύεται ακόμη να συνειδητοποιήσει όσα έζησε. «Η αδρεναλίνη με κράτησε όρθιο όλη τη νύχτα. Ακόμη δεν το έχω επεξεργαστεί», λέει, εκφράζοντας παράλληλα την απογοήτευσή του για την έλλειψη υποστήριξης μετά την τραγωδία. «Δεν μου προσφέρθηκε καμία βοήθεια, ούτε ιατρική φροντίδα, παρότι είχα εκτεθεί σε καπνούς. Ο μόνος που μου μίλησε ήταν ένας αστυνομικός που μου ζήτησε να αποχωρήσω».
