Το ΝΑΤΟ ενέκρινε στις 23 Σεπτεμβρίου μια σημαντική αλλαγή στους κανόνες εμπλοκής του. Τα 32 κράτη-μέλη επικύρωσαν μια πιο «ευέλικτη» στάση, που επιτρέπει πλέον σε κάθε χώρα να αποφασίζει μόνη της την απάντηση σε παραβίαση από τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας κατάρριψης μαχητικού αεροσκάφους. Μέχρι τώρα, οι περιπολίες περιορίζονταν στην αναχαίτιση και την αναγκαστική επιστροφή των ρωσικών αεροσκαφών εκτός του εναέριου χώρου της Συμμαχίας.
Η απόφαση του ΝΑΤΟ ακολούθησε σειρά πρόσφατων περιστατικών: πρώτα την είσοδο drones από την Ρωσία στον εναέριο χώρο της Πολωνίας τη νύχτα 9 προς 10 Σεπτεμβρίου και στη συνέχεια την παραβίαση με ρωσικά μαχητικά στην Εσθονία, στις 19 Σεπτεμβρίου.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Το ΝΑΤΟ εκτιμά ότι πραγματοποιούνται κάθε χρόνο 300–500 αναχαιτίσεις ρωσικών αεροσκαφών, γεγονός που με τον καιρό οδήγησε σε υποβάθμιση του κινδύνου.
Ανάμεσα στην αποτροπή και την κλιμάκωση
Σε συνέντευξή του στη Le Monde, ο Αμερικανός στρατηγός Alexus Grynkewich, νέος διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων, επιβεβαίωσε ότι η εξέλιξη αυτή ανοίγει πλέον «την επιλογή» άμεσης στρατιωτικής απάντησης, αποφεύγοντας ωστόσο να αποκαλύψει τα μέτρα που έχουν ληφθεί για να περιοριστεί ο κίνδυνος κλιμάκωσης.
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν χαιρέτισε την «άνοδο ενός επιπέδου», όμως οι ειδικοί παραμένουν διχασμένοι. Ορισμένοι ζητούν μια σαφή κόκκινη γραμμή, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται τον κίνδυνο επεισοδίου όπως το 2015, όταν η Τουρκία κατέρριψε ρωσικό μαχητικό. Άλλοι θεωρούν ότι η στρατηγική ασάφεια παραμένει πιο αποτελεσματική απέναντι σε μια Ρωσία που έχει οργανωθεί για μακρόχρονη αντιπαράθεση.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ένα νέο στάδιο για την Ευρώπη
Κατά τη Le Monde, η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί το τέλος της «εξ αποστάσεως» διαχείρισης του πολέμου στην Ουκρανία. Η Συμμαχία δεν περιορίζεται πλέον μόνο σε υλικοτεχνική και στρατιωτική υποστήριξη προς το Κίεβο, αλλά εκτίθεται άμεσα στον κίνδυνο συμβατικής αντιπαράθεσης.
Μια επιλογή που μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη καθώς κάθε δημόσια καταγγελία ρωσικής παραβίασης μπορεί να τροφοδοτήσει την προπαγάνδα του Κρεμλίνου και να αποδυναμώσει την ευρωπαϊκή συνοχή. Ωστόσο, για πρώτη φορά από την αρχή του πολέμου, το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει ότι η αδράνεια μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη από το άνοιγμα της επιλογής της ένοπλης αντίδρασης.
