Πριν γίνει το πρόσωπο μιας εθνικής διαμαρτυρίας και ο (βασικός) λόγος παραίτησης της κυβέρνησης της Ισπανίας, η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ ήταν μια γυναίκα που είχε δουλέψει όλη της τη ζωή, πλήρωνε ευλαβικά το ενοίκιό της και τους φόρους της και και αγαπούσε το σπίτι της, που ήταν γεμάτο οικογενειακά κειμήλια, οικογενειακές φωτογραφίες και κυρίως αναμνήσεις μιας ζωής από εκείνη και την οικογένειά της.
Η Μαρικάρμεν, το πλήρες όνομα της οποίας ήταν Μαρία δελ Κάρμεν Αμπασκάλ Μαρτίν, ζούσε στο ίδιο διαμέρισμα στη συνοικία Ίμπιθα της Μαδρίτης από το 1956. Το σπίτι είχε νοικιάσει αρχικά ο πατέρας της και εκεί έζησε μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό της, αναφέρει η El Pais. Το συμβόλαιο πέρασε πρώτα από τον πατέρα στη μητέρα της και, μετά τον θάνατο εκείνης, στην ίδια με τους ίδιους όρους.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η Μαρικάρμεν είχε εργαστεί για 34 χρόνια ως γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου φαρμακευτικής εταιρείας και συνταξιοδοτήθηκε το 1998. Είχε αναγνωρισμένη αναπηρία 50%. Τα τελευταία χρόνια χρειαζόταν αναπηρικό καροτσάκι και βοήθεια στις καθημερινές δουλειές.
Στις 27 Μαρτίου 2018 η Renta Corporación, τότε ιδιοκτήτρια, γνωστοποίησε στη Μαρικάρμεν ότι σκόπευε να πουλήσει το διαμέρισμα στην Urbagestión για 247.000 ευρώ. Της το κοινοποίησαν πριν από την πώληση, ώστε να ασκήσει το δικαίωμα προτίμησης (tanteo), δηλαδή να αγοράσει πρώτη στην ίδια τιμή.
Εκείνη απάντησε ότι «θα μελετούσε την πρόταση». Στις 28 Ιουνίου το διαμέρισμα το αγόρασε η Urbagestión, σε χαμηλή τιμή για τα δεδομένα της περιοχής, ενώ η ηλικιωμένη εξακολουθούσε να κατοικεί σε αυτό με το παλιό μισθωτήριο.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η Μαρικάρμεν έπαιρνε σύνταξη περίπου 1.400 ευρώ και, όπως αναφέρεται, δεν είχε σταματήσει ποτέ να πληρώνει το ενοίκιο και τους λογαριασμούς της, που συνολικά έφταναν περίπου τα 500 ευρώ τον μήνα.
Αγαπούσε τη γειτονιά και το σπίτι της, το οποίο ήταν γεμάτο πίνακες, πορσελάνες, συλλεκτικά αντικείμενα και οικογενειακές φωτογραφίες. «Έχω δουλέψει όλη μου τη ζωή», έλεγε με υπερηφάνεια. Μέχρι το τέλος επέμενε ότι δεν θα εγκατέλειπε τον αγώνα της. «Θα παλέψω μέχρι το τέλος», επαναλάμβανε στις συνεντεύξεις της.
Το μεγαλύτερο όνειρό της ήταν να πεθάνει στο δωμάτιο όπου είχαν φύγει από τη ζωή οι γονείς της και μέσα στο σπίτι όπου είχε ζήσει για περισσότερα από 70 χρόνια. Λίγο πριν από την έξωση είχε πει με δάκρυα στα μάτια ότι ήλπιζε η ιστορία της να αποτελέσει ένα φως στον αγώνα ώστε όλοι οι άνθρωποι να έχουν ένα αξιοπρεπές σπίτι.
