Το νέον είναι ένα αέριο που χάρη στην έντονη λάμψη του χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, ευρέως στις φωτεινές επιγραφές στη Γη.
Οι επιστήμονες υποπτεύονταν εδώ και δεκαετίες, ήδη από την εποχή των αποστολών «Απόλλων», ότι η λεπτή σεληνιακή ατμόσφαιρα περιέχει νέον, αλλά η οριστική επιβεβαίωση έρχεται μετά την ανάλυση των στοιχείων του δορυφόρου LADEE (Lunar Atmosphere and Dust Environment Explorer).
Η ανακάλυψη έγινε από ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον πλανητολόγο Μεχντί Μπένα του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA και του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ. Αν και σχετικά άφθονο, το νέον δεν είναι πάντως αρκετό για να κάνει όλο το φεγγάρι να λάμπει σαν φωτεινή επιγραφή, επειδή η ατμόσφαιρά του (που τυπικά λέγεται εξώσφαιρα γιατί είναι τόσο αραιή) είναι περίπου 100 τρισεκατομμύρια φορές λιγότερο πυκνή από τη γήινη.
Η σεληνιακή ατμόσφαιρα προέρχεται στο μεγαλύτερο μέρος της από τον ηλιακό άνεμο, το λεπτό ρεύμα ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων που πηγάζει συνεχώς από την επιφάνεια του Ήλιου και εκτοξεύεται στο διάστημα με μεγάλη ταχύτητα. Ο ηλιακός άνεμος περιέχει κυρίως υδρογόνο και ήλιον, καθώς επίσης άλλα χημικά στοιχεία, μεταξύ των οποίων τα αέρια νέον και αργόν.
Σύμφωνα με τα όργανα του LADEE, το οποίο σκοπίμως συνετρίβη το 2014 στην επιφάνεια του φεγγαριού, αφού ολοκλήρωσε τις παρατηρήσεις του από ψηλά, η εξώσφαιρα της Σελήνης περιέχει κυρίως ήλιον, νέον και αργόν. Ανάλογα με τη φάση της σεληνιακής μέρας, αυξομειώνεται η ποσότητα αυτών των αερίων, με το νέον να κορυφώνεται στις 4 π.μ., το ήλιον στη 1 π.μ. και το αργόν κατά την ανατολή του Ήλιου.
πηγη: ΑΠΕ – ΜΠΕ
