Τι κρύβουν άραγε τα μυστηριώδη εμβληματικά αγάλματα που συναντά κανείς στο Νησί του Πάσχα; Πρόκειται για εκείνα τα τεράστια κεφάλια, τα γιγάντια λίθινα αγάλματα ή Μοάι, που συχνά απεικονίζουν αρχαίους θεούς και που αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά αινίγματα του κόσμου.
Πλόν, οι επιστήμονες αναφώνησαν «εύρηκα» καθώς όπως ισχυρίζονται, έχουν βρει τη λύση σε ένα σημαντικό μέρος του μυστηρίου.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Τα ογκώδη γλυπτά που ζυγίζουν από 12 έως και 80 τόνους, προβλημάτιζαν τους επιστήμονες για το πώς ο αρχαίος πολιτισμός του νησιού μπόρεσε να μεταφέρει στις θέσεις τους αυτά τα τεράστια πέτρινα αγάλματα.
Οι ειδικοί, χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό 3D μοντελοποίησης και πειραμάτων, επιβεβαίωσαν ότι τα αγάλματα στην πραγματικότητα «περπατούσαν» μέχρι τον τελικό προορισμό τους.
Αφού μελέτησαν σχεδόν 1.000 από τα κεφάλια, οι ανθρωπολόγοι διαπίστωσαν ότι οι κάτοικοι της Ράπα Νούι πιθανότατα χρησιμοποιούσαν σχοινιά για να τα κουνήσουν σε μοτίβο ζιγκ-ζαγκ.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Αυτή η τεχνική επέτρεπε σε μικρές ομάδες ανθρώπων να μετακινήσουν τα τεράστια moai σε μεγάλες αποστάσεις με σχετικά μικρή προσπάθεια.
Ένας εκ των συγγραφέων της μελέτης, ο καθηγητής Carl Lipo, του Πανεπιστημίου Binghamton, δήλωσε στην daily mail: «Μόλις αρχίσει να κινείται, δεν είναι καθόλου δύσκολο, οι άνθρωποι τραβούν με το ένα χέρι. Εξοικονομεί ενέργεια και κινείται πολύ γρήγορα. Το δύσκολο είναι να ξεκινήσει το κούνημα».
Μέχρι πρόσφατα, οι ανθρωπολόγοι πίστευαν ότι τα μοάι τοποθετούνταν σε οριζόντια θέση και σέρνονταν μέχρι τον τελικό προορισμό τους.
Αυτό αναμφίβολα θα ήταν μια εξαιρετικά επίπονη εργασία που θα απαιτούσε μεγάλο αριθμό ανθρώπων – χώρις ότι θα ήταν σχεδόν αδύνατο να μεταφερθούν ορισμένα από τα μεγαλύτερα κεφάλια.
Ωστόσο, υπάρχουν πλέον ολοένα και περισσότερες ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι οι κάτοικοι της Ράπα Νούι είχαν βρει μια πιο έξυπνη λύση.
Δένοντας σχοινιά και στις δύο πλευρές του κεφαλιού και τραβώντας εναλλάξ τα μπρος-πίσω, τα μοάι μπορούσε να «κουνιέται» πλάγια και να προχωράει μπροστά με μία κίνηση παρόμοια με «περπάτημα».
Ο καθηγητής Λίπο και ο συνεργάτης του, καθηγητής Τέρι Χαντ, από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, είχαν δοκιμάσει τη συγκεκριμένη θεωρία σε μικρότερα μοντέλα, αλλά ήθελαν να δουν πώς θα λειτουργούσε για τα μεγαλύτερα μοάι.
Πρώτα, οι ερευνητές δημιούργησαν ένα λεπτομερές τρισδιάστατο μοντέλο ενός κεφαλιού moai για να διερευνήσουν ποια χαρακτηριστικά τους βοηθούσαν να περπατούν.
Αρχικά, δημιούργησαν ένα λεπτομερές 3D μοντέλο ενός moai για να εντοπίσουν ποια χαρακτηριστικά βοηθούσαν στον συγκεκριμένο τρόπο μεταφοράς. Ανακάλυψαν ότι τα moai φαίνεται να είχαν σχεδιαστεί εσκεμμένα για να μπορούν να «περπατήσουν».
