Το αεροπορικό δυστύχημα στη Νότια Κορέα οδήγησε στον θάνατο 179 ανθρώπους, που βρίσκονταν μέσα στο μοιραίο αεροπλάνο. Οι συγγενείς των θυμάτων περιμένουν απαντήσεις, που όπως φαίνεται, δεν θα αργήσουν να δοθούν. Ο ανθρώπινος παράγοντας στα όσα έγιναν το πρωί της Κυριακής (29.12.24) στο αεροδρόμιο της Μουάν εξετάζεται με προσοχή. Αν δηλαδή έγιναν λάθη που προκάλεσαν την τραγωδία.
Τα αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την ακολουθία των γεγονότων που οδήγησε στον θάνατο 179 επιβάτες και πλήρωμα, ανέλυσε στην εκπομπή Live News με τον Νίκο Ευαγγελάτο ο Κώστας Λακαφώσης, Μηχανολόγος-Αεροναυπηγός Μηχανικός και διερευνητής ατυχημάτων.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Φαίνεται ότι η αρχική εκδοχή της μηχανικής βλάβης στους τροχούς του αεροσκάφους λόγω σύγκρουσης με σμήνος πουλιών, δεν είναι αρκετή από μόνη της να δικαιολογήσει τα τραγικά αποτελέσματα. Όπως εξηγεί στο newsit.gr ο Κώστας Λακαφώσης «οι περιπτώσεις αυτές δεν είναι σπάνιες, καθημερινά έχουμε σύγκρουση αεροπλάνου κάπου σε κάποιο μέρος του κόσμου με σμήνος πουλιών, κι όμως αυτό δεν οδηγεί σε ατυχήματα. Υπάρχουν διαδικασίες ανάγκης που ακολουθούνται σε τέτοιες περιπτώσεις και το όποιο πρόβλημα έχει μεγάλες πιθανότητες να αντιμετωπιστεί με επιτυχία.
Προφανώς, κάθε περίπτωση είναι και διαφορετική, οπότε όσο δεν έχουμε τα πλήρη δεδομένα που θα προκύψουν από τις καταγραφές του FDR και CVR στο συγκεκριμένο ατύχημα, δεν είναι ακόμα η ώρα για τελικά συμπεράσματα. Όμως, κάποιες σημαντικές παρατηρήσεις μπορούν να γίνουν ήδη από τα μέχρι τώρα δεδομένα, με πιο σημαντική παρατήρηση το γεγονός ότι οι χειριστές είχαν τον πλήρη έλεγχο του αεροσκάφους, αφού κατάφεραν να το ευθυγραμμίσουν τέλεια με τον διάδρομο, έχοντας κάνει μια κλειστή στροφή 180 μοιρών για να επιστρέψουν από την αντίθετη φορά στην ίδιο διάδρομο.
Αυτή η διαδικασία δεν είναι συνηθισμένη και ακολουθείται μόνο σε πολύ έκτακτες περιπτώσεις, όταν έχουμε απώλεια ισχύος στους κινητήρες ή όταν έχουμε φωτιά στο αεροσκάφος. Όμως, από τα μέχρι τώρα δεδομένα δεν προκύπτει κάτι από τα δύο, οπότε παραμένει το ερωτηματικό για την απόφαση των χειριστών να μην ακολουθήσουν την τυπική διαδικασία του Missed Approach που θα έδινε και περισσότερο χρόνο στα συνεργεία διάσωσης του αεροδρομίου να προετοιμαστούν για την αναγκαστική προσγείωση».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Αφού όμως οι χειριστές κατάφεραν να επιστρέψουν, να ευθυγραμμιστούν τέλεια και να κάνουν μια πολύ ομαλή προσγείωση στο κέντρο του διαδρόμου, το επόμενο ερώτημα είναι γιατί δεν είχαν κατεβάσει τους τροχούς. Η εκδοχή της μηχανικής βλάβης δεν είναι τόσο πιθανή, δεδομένου ότι το αεροσκάφος πετούσε κανονικά με τουλάχιστον έναν κινητήρα σε λειτουργία (χωρίς να είμαστε βέβαιοι αν λειτουργούσε έστω και με μειωμένη ισχύ και ο δεύτερος κινητήρας), ενώ δεν φαίνεται να έχει γίνει προσπάθεια ενεργοποίησης των flaps για να μειωθεί η ταχύτητα με αεροδυναμικό τρόπο (ενώ τα χειριστήρια του αεροσκάφους προφανέστατα λειτουργούσαν κανονικά, αλλιώς το αεροσκάφος θα είχε βγει εκτός διαδρόμου).
«Πολλά από αυτά που έχουν συμβεί φαίνεται να σχετίζονται με τις αποφάσεις που πήραν οι δύο χειριστές υπό την πίεση των όποιων τεχνικών προβλημάτων αντιμετώπιζαν», λέει ο Κώστας Λακαφώσης ο οποίος συμπληρώνει ότι «η εικόνα του αεροσκάφους στα τελευταία μέτρα λίγο πριν χτυπήσει τον τοίχο δεν είναι η εικόνα ενός αεροσκάφους που προσπαθεί να σταματήσει, αλλά ίσως ενός αεροσκάφους που προσπαθεί μάταια να απογειωθεί και πάλι, με όση ισχύ έχει στους κινητήρες του».
«Πάντως, δεδομένων των συνθηκών, ακόμα και αν δεν υπήρχε ο τοίχος στο συγκεκριμένο σημείο, δεν θα είχαμε αποφύγει τα χειρότερα. Το αεροσκάφος είχε τουλάχιστον 250χλμ/ώρα όταν χτύπησε τον τοίχο, με αυτή την ταχύτητα θα ήταν αδύνατον να σταματήσει πριν χτυπήσει κάπου αλλού και σίγουρα θα προκαλούσε και επιπλέον θύματα εκτός αεροδρομίου».
Σε κάθε περίπτωση, οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα θα προκύψουν από την ανάλυση των δεδομένων από τα “μαύρα κουτιά” και κυρίως από τις απομαγνητοφωνήσεις των συνομιλιών του καταγραφέα συνομιλιών του κόκπιτ ο οποίος έχει βρεθεί και ήδη εξετάζεται από τα εξειδικευμένα εργαστήρια.
