Η Κολέτ Μαζέ ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία τεσσάρων ετών για να βρει στη μουσική τη ζεστασιά που απουσίαζε από το αυστηρό οικογενειακό της περιβάλλον.
Σήμερα, στα 106 χρόνια της, το παίξιμό της εξακολουθεί να αποπνέει έντονη τρυφερότητα και, όταν κάθεται στο πιάνο της–ένα από τα τέσσερα που διαθέτει στο διαμέρισμά της στο Παρίσι–, τα επιδέξια δάκτυλά της φαίνεται ίσα να ακουμπούν τα πλήκτρα καθώς εκείνη λικνίζεται στους ήχους του Σούμαν, του Ντεμπισί και του Σοπέν.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
“Είναι η τροφή μου, η τροφή για το πνεύμα μου και την καρδιά μου”, λέει στο Ρόιτερς η Μαζέ, μια μικροκαμωμένη, γεμάτη ζωντάνια γυναίκα.
Γεννημένη το 1914 σε μια μεσοαστική οικογένεια, έλαβε κατ΄οίκον εκπαίδευση από την αυστηρή μητέρα της, ενώ ο πατέρας της διαχειριζόταν ένα εργοστάσιο λιπασμάτων.
Στη συνέχεια, η Κολέτ πήγε να σπουδάσει στην σχολή του Παρισίου “Ecole Normale de Musique”, ένα ωδείο στο 16ο διαμέρισμα, προτού ξεκινήσει μια πολυετή καριέρα μουσικού σε ωδεία της γαλλικής πρωτεύουσας.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η Μαζέ αποδίδει την καλή φυσική της κατάσταση στη γιόγκα και στη γυμναστική των δακτύλων της.
Αν σταματήσει να παίζει πιάνο θα πρέπει να βρει άλλο τρόπο για να τροφοδοτεί την φαντασία της. “Αλλά χρειάζομαι κάτι απτό. Τα γλυκά πρέπει να τα γεύεσαι και τα δάκτυλά μου πρέπει να αισθάνονται τα πλήκτρα, για να νιώθω έτσι”, λέει καθώς τα πόδια της κάνουν να φθάσουν τα πεντάλ του πιάνου και ξεκινάει να παίζει για μια ακόμη φορά.
Η Μαζέ μόλις ηχογράφησε το έκτο άλμπουμ της που περιλαμβάνει έργα του Ντεμπισί και προορίζεται να κυκλοφορήσει τον Απρίλιο.
Τον περασμένο χρόνο ηχογράφησε έργα του Ντεμπισί και ενός άλλου μεγάλου γάλλου συνθέτη, του Ερίκ Σατί.
Ο μοναχογιός της, ο Φαμπρίς Μαζέ, γεννημένος το 1949, λέει ότι η μητέρα του αποτελεί έμπνευση για τους άλλους, ειδικά στον καιρό της πανδημίας της COVID-19.
“Από τη μια ανυψώνει το ηθικό. Το να μπορείς στα 106 σου να είσαι σε καλή φόρμα να έχεις πάθος και να φροντίζεις τον εαυτό σου, είναι μια ευχάριστη είδηση. Και έπειτα, η αίσθηση του χιούμορ της, η χαρά της, η αγάπη της για τη ζωή, σε κάνουν να χαμογελάς”, λέει ο Φαμπρίς.
