Ο Ιταλός φωτογράφος Ουμπέρτο Πίτσι, ο οποίος μέχρι πριν λίγες ημέρες συνέχιζε να συνεργάζεται με εφημερίδες και ειδησεογραφικούς ιστοτόπους, πέθανε σήμερα (29.09.2026) σε ηλικία 89 ετών. Όπως υπογραμμίζουν πολλά ιταλικά μέσα ενημέρωσης, ο Πίτσι ήταν ένας από τους τελευταίους «παπαράτσι» της «Ντόλτσε Βίτα», της χρυσής περιόδου κατά την οποία η Ρώμη ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σημεία αναφοράς του διεθνούς κινηματογράφου.
Με τον φακό του, ο Πίτσι απαθανάτισε, μεταξύ των άλλων, τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, τον Βιτόριο Γκάσμαν, τον Ρομπέρτο Ροσελίνι, την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Όπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος ο φωτογράφος μια από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της καριέρας του ήταν η χειροδικία με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ, ενώ προσπαθούσε να τον βγάλει φωτογραφία.
Το περιστατικό συνέβη το 1976 έξω από το πασίγνωστο νυχτερινό κλαμπ Jackie O’ στη Ρώμη. Ο Πίτσι προσπάθησε να φωτογραφίσει τον Ντεπαρντιέ καθώς εκείνος έβγαινε από το κλαμπ, με αποτέλεσμα ο ηθοποιός να αντιδράσει βίαια και οι δυο τους να ανταλλάξουν γροθιές και χτυπήματα.
Σε πολλούς αστέρες μιλούσε συχνά στον ενικό και, εκτός από τις ιταλικές εφημερίδες και τα περιοδικά, είχε επεκτείνει τις συνεργασίες του και σε ξένα μέσα, όπως τα αμερικανικά περιοδικά People και Time.
Εστίαζε το ενδιαφέρον του στους ηθοποιούς που δούλευαν στα κινηματογραφικά στούντιο της Τσινετσιτά, καθώς και στην κοσμική ζωή της Βία Βένετο, σε μια Ιταλία που είχε αφήσει πίσω της τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ατένιζε με αισιοδοξία το μέλλον.
Ο Ουμπέρτο Πίτσι δεν τραβούσε σχεδόν ποτέ τις φωτογραφίες του σε «στημένη πόζα». Προτιμούσε τις προσωπικές και ιδιαίτερες στιγμές σκηνοθετών και ηθοποιών που εργάζονταν και ζούσαν στην ιταλική πρωτεύουσα, την οποία σχεδόν όλοι αποκαλούσαν «το Χόλιγουντ με τον Τίβερη».
Από την δεκαετία του 1980 και έπειτα, ο Πίτσι έστρεψε το επαγγελματικό του ενδιαφέρον και στον χώρο της πολιτικής, προσπαθώντας πάντα, όμως, να αποκαλύπτει μια ιδιαίτερη, άγνωστη όσο και καθοριστική λεπτομέρεια των προσώπων που φωτογράφιζε· και περιμένοντας με υπομονή «την καθοριστική στιγμή» που μπορεί να αποκαλύψει μια νέα πτυχή της πραγματικότητας.
