Την ώρα που οι Ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκονται στο Δουβλίνο για να συζητήσουν το μέλλον της γηραιάς ηπείρου, με φόντο τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη σταδιακή απεξάρτηση από την «ομπρέλα» των ΗΠΑ, ένα αμερικανικό think tank περιγράφει μια υποθετική αλυσίδα γεγονότων που φέρνει την Ευρώπη σε πόλεμο με τη Ρωσία έως το 2030.
Οι αναλυτές James Black, Kiran Suman-Chauhan και Leanne A. Iorio του αμερικανικού think tank «RAND» συνέταξαν ένα υποθετικό σενάριο για την Ευρώπη, σύμφωνα με το οποίο ο θάνατος του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν φέρνει στην εξουσία νέα ρωσική ηγεσία, ενώ ακολουθούν ένας «παγωμένος» πόλεμος στην Ουκρανία και ολοένα εντονότερες υβριδικές επιθέσεις κατά του NATO.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Έως το 2030, η Μόσχα εισβάλλει στην Εσθονία, προκαλώντας έναν ευρύτερο πόλεμο με τη συμμαχία. Το σενάριο ολοκληρώνεται το 2031 με κατάπαυση του πυρός, με τις ρωσικές δυνάμεις να ελέγχουν τμήματα της Εσθονίας και την αξιοπιστία του NATO να έχει πληγεί.
Το σενάριο δεν αποτελεί πρόβλεψη. Λειτουργεί κυρίως ως προειδοποίηση για το πώς η Ρωσία θα μπορούσε να αξιοποιήσει την πολιτική αστάθεια, τις διαφωνίες στο εσωτερικό του NATO και την περιορισμένη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη, ώστε να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα της συμμαχίας.
Ο θάνατος του Πούτιν πυροδοτεί «μάχη» για την εξουσία στο Κρεμλίνο
Τον Ιανουάριο του 2027, ο 74χρονος Πούτιν πεθαίνει από φυσικά αίτια, αφήνοντας ένα κενό εξουσίας στη Μόσχα. Οι υπηρεσίες ασφαλείας της Ρωσίας αναδύονται νικητές από την επακόλουθη διαμάχη μεταξύ των ανταγωνιστικών ελίτ και μέχρι τον Μάρτιο το Κρεμλίνο ορίζει έναν πρώην στρατηγό της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB) ως διάδοχο του Πούτιν.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο νέος ηγέτης κινείται γρήγορα για να εδραιώσει την εξουσία, συμφωνώντας σε κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία τον Απρίλιο του 2027 με αντάλλαγμα τη μερική άρση των κυρώσεων. Η συμφωνία διαπραγματεύεται από τις ΗΠΑ και υποστηρίζεται από την Βρετανία και τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Αλλά η εκεχειρία δεν φέρνει ειρήνη. Μέχρι τον Ιούλιο, οι διαπραγματεύσεις για μια επίσημη διευθέτηση έχουν βαλτώσει, καθώς η Μόσχα αρνείται να εγκαταλείψει τους πολεμικούς της στόχους. Η Ρωσία διατηρεί τις αξιώσεις της σε κατεχόμενα ουκρανικά εδάφη και διατηρεί στρατεύματα ανεπτυγμένα εκεί, μετατρέποντας τη σύγκρουση σε έναν «παγωμένο» πόλεμο.
Με την αναστολή των μεγάλης κλίμακας μαχών στην Ουκρανία, η Μόσχα στρέφεται στην ανασυγκρότηση του στρατού της.
Μέχρι τον Ιανουάριο του 2028, ο νέος πρόεδρος θα έχει αντικαταστήσει ορισμένους από τους στενότερους συμμάχους του Πούτιν με πιστούς του, αλλά αντιμετωπίζει αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα και αναταραχή για το ανθρώπινο κόστος του πολέμου. Μη μπορώντας να εδραιώσει την εξουσία του Πούτιν, δέχεται πιέσεις από σκληροπυρηνικούς στρατιωτικούς που απαιτούν μια πιο επιθετική προσέγγιση απέναντι στο NATO.
Η απάντησή του είναι να ξεκινήσει μια υβριδική εκστρατεία εναντίον των ευρωπαϊκών μελών της συμμαχίας.
Η Ρωσία στοχεύει τα αδύνατα σημεία του NATO
Η εκστρατεία κλιμακώνεται μέσω κυβερνοεπιθέσεων, δολιοφθορών και διαταραχών σε δίκτυα επικοινωνιών, ενεργειακές υποδομές και κρίσιμες βιομηχανίες.
Η Μόσχα χρησιμοποιεί, επίσης, την παραπληροφόρηση ως όπλο, εκμεταλλευόμενη τις εντάσεις γύρω από τις εθνοτικές ρωσικές μειονότητες στην Ανατολική Ευρώπη, ενώ παράλληλα επιδιώκει να τροφοδοτήσει τον αποσχιστικό προσανατολισμό και να εμβαθύνει τις διαιρέσεις μεταξύ των δυτικοευρωπαίων συμμάχων.
Η Βρετανία γίνεται βασικός στόχος. Ως βασικός στρατιωτικός παράγοντας του NATO και ως έθνος-πλαίσιο για τις συμμαχικές δυνάμεις στην Εσθονία, η Βρετανία είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις ρωσικές προσπάθειες να διαταράξουν τις στρατιωτικές επικοινωνίες, τα δίκτυα μεταφορών και τις αμυντικές βιομηχανίες.
Τον Ιούνιο του 2029, ξεσπά μια κρίση στη Νότια Αμερική, αποσπώντας την προσοχή και τους στρατιωτικούς πόρους της Ουάσιγκτον από την Ευρώπη. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ καθιστά την κρίση προτεραιότητά της στην εθνική ασφάλεια, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει επίμονες εντάσεις με την Κίνα στον Ινδο-Ειρηνικό.
Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι δεν μπορούν πλέον να βασίζονται σε μια σημαντική στρατιωτική ενίσχυση των ΗΠΑ σε περίπτωση ρωσικής επίθεσης. Η Μόσχα βλέπει την ευκαιρία της.
Η Μόσχα προσπαθεί να διασπάσει το NATO με επίθεση στην Εσθονία
Μέχρι το 2029, η πίεση από το στρατιωτικό κατεστημένο της Ρωσίας αναγκάζει τον νέο πρόεδρο να εγκρίνει σχέδια για μια περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση στις χώρες της Βαλτικής.
Ο στόχος δεν είναι αρχικά η κατάληψη εδαφών, αλλά η αποκάλυψη των διαιρέσεων εντός του NATO και η απόδειξη ότι το Άρθρο 5 – η ρήτρα συλλογικής άμυνας της συμμαχίας – δεν εγγυάται στρατιωτική απάντηση.
Τον Μάιο του 2030, η Ρωσία εκμεταλλεύεται τις διασυνδέσεις της με την ρωσική κοινότητα της Εσθονίας για να οργανώσει διαμαρτυρίες στην παραμεθόρια πόλη Νάρβα. Οι διαδηλώσεις εξελίσσονται σε ταραχές, τις οποίες οι εσθονικές αρχές καταστέλλουν με τη βία.
Η Μόσχα ισχυρίζεται στη συνέχεια ότι η Εσθονία δεν μπορεί πλέον να προστατεύσει τον ρωσόφωνο πληθυσμό της και στέλνει στρατεύματα πέρα από τα σύνορα για να καταλάβει τη Νάρβα και τις γύρω περιοχές.
Το Κρεμλίνο αναμένει ότι οι κυβερνήσεις της Δυτικής Ευρώπης θα υποχωρήσουν αντί να διακινδυνεύσουν έναν ευρύτερο πόλεμο. Υπολογίζει λάθος.
Το NATO συσπειρώνεται αμέσως στο πλευρό της Εσθονίας, επικαλείται το Άρθρο 5 και δεσμεύει τα περισσότερα μέλη του σε στρατιωτική δράση για την εκδίωξη των ρωσικών δυνάμεων. Ο ρόλος των ΗΠΑ παραμένει περιορισμένος, αλλά οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι κινούνται για να υπερασπιστούν το εσθονικό έδαφος.
Ο πόλεμος εξαπλώνεται στη Βρετανία και τον Βόρειο Ατλαντικό
Μέχρι τον Ιούνιο του 2030, η αντιπαράθεση είχε κλιμακωθεί σε πόλεμο πλήρους κλίμακας.
Η Ρωσία επεκτείνει τη σύγκρουση στον Απώτατο Βορρά, απειλώντας το Σβάλμπαρντ και τη βόρεια Νορβηγία, ενώ παράλληλα επιχειρεί να προωθήσει τον στόλο των υποβρυχίων της στον Βόρειο Ατλαντικό.
Η Βρετανία γίνεται ξανά ένας από τους κύριους στόχους της Μόσχας. Η Ρωσία υπολογίζει ότι η αποχώρηση της Βρετανίας από τη σύγκρουση θα ανοίξει το χάσμα Γροιλανδίας-Ισλανδίας-Ηνωμένου Βασιλείου (GIUK) στα υποβρύχιά της και θα απειλήσει ζωτικές ναυτιλιακές οδούς του Ατλαντικού.
Η Μόσχα εξαπολύει κυβερνοεπιθέσεις, επιχειρήσεις δολιοφθοράς και αεροπορικές και πυραυλικές επιθέσεις εναντίον βρετανικού εδάφους, στοχεύοντας αεροπορικές βάσεις, λιμάνια, εγκαταστάσεις ραντάρ και στρατιωτικά κέντρα διοίκησης.
Η Βρετανία απαντά αναπτύσσοντας μια ταξιαρχία του Βρετανικού Στρατού, μοίρες μαχητικών F-35 και Typhoon, καθώς και δυνατότητες επιθέσεων μεγάλου βεληνεκούς για την ενίσχυση της ανατολικής πλευράς του ΝΑΤΟ. Βρετανικά αεροπλανοφόρα και φρεγάτες Type 26 συμμετέχουν επίσης σε ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις στον Απώτατο Βορρά.
Οι μάχες εξαπλώνονται σε όλη την ανατολική πλευρά του NATO, ενώ κυβερνοεπιθέσεις και περιορισμένες στρατιωτικές επιθέσεις πλήττουν τη Νότια και Νοτιοανατολική Ευρώπη. Η Ρωσία αποφεύγει σκόπιμα να προκαλέσει την Τουρκία, η οποία παραμένει σε μεγάλο βαθμό στο περιθώριο.
Ο πόλεμος συνεχίζεται μέχρι τον Οκτώβριο του 2030.
Η Ρωσία κατέχει μέρος της Εσθονίας πριν από την κατάπαυση του πυρός
Μετά από μήνες μαχών, το ΝΑΤΟ εμποδίζει τη Ρωσία να πετύχει μια γρήγορη νίκη, αλλά παγιδεύεται σε έναν δαπανηρό πόλεμο φθοράς.
Οι ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας, αγωνίζονται να διατηρήσουν τις στρατιωτικές τους αναπτύξεις. Εν τω μεταξύ, ο νέος πρόεδρος της Ρωσίας αντιμετωπίζει αυξανόμενη πίεση στο εσωτερικό της χώρας λόγω της αποτυχίας του να εξασφαλίσει μια γρήγορη νίκη.
Με τη θέση του να γίνεται ολοένα και πιο επισφαλής, δηλώνει ότι η επιχείρηση ήταν επιτυχής, ισχυριζόμενος ότι η Μόσχα έχει επιτύχει τον δηλωμένο στόχο της να προστατεύσει τους Ρώσους.
Η Νάρβα και το μεγαλύτερο μέρους της κομητείας Ίντα-Βίρου της Εσθονίας παραμένουν υπό τον έλεγχο των ρωσικών δυνάμεων.
Πριν το NATO προλάβει να οργανώσει αντεπίθεση, η Μόσχα προτείνει κατάπαυση του πυρός, ελπίζοντας να αφήσει την Εσθονία ανίκανη να συνεχίσει να πολεμά μόνη της.
Μέχρι τον Ιανουάριο του 2031, η εκεχειρία εξακολουθεί να ισχύει, αλλά οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις έχουν βαλτώσει.
Η Ευρώπη έχει μείνει αντιμέτωπη με μια ακόμη παγωμένη σύγκρουση, ρωσικές δυνάμεις που κατέχουν εδάφη του NATO και μια συμμαχία της οποίας η αξιοπιστία έχει πληγεί σοβαρά.
«Αντιμέτωπο με την προοπτική μιας ακόμη παγωμένης σύγκρουσης και μιας ολοένα και πιο αποσταθεροποιημένης Ευρώπης, η αξιοπιστία του NATO πλήττεται και το αποτέλεσμα είναι ένα αβέβαιο και ασταθές περιβάλλον ασφαλείας – αφήνοντας το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας να κρέμεται σε μια κλωστή», καταλήγει η ανάλυση του RAND.
Πηγή: OnAlert.gr
