Η ηθοποιός Ευαγγελία Μουμούρη εξομολογήθηκε σε συνέντευξή της στο περιοδικό «OK!» που κυκλοφορεί, το πώς βίωσε τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα της, τον οποίο βρήκε η ίδια νεκρό όταν ήταν 24 ετών. Η τραγική αυτή απώλεια προκάλεσε στην ίδια προσωρινή αμνησία από το σοκ και δεν της επέτρεψε να πενθήσει επαρκώς λόγω των επαγγελματικών της υποχρεώσεων.
Όπως ανέφερε η Ευαγγελία Μουμούρη, η απώλεια του πατέρα της ήρθε την περίοδο που ξεκινούσε την πορεία της ως ηθοποιός, προκαλώντας της τεράστιο σοκ. Ο πατέρας της δεν πρόλαβε να τη δει ποτέ να παίζει επαγγελματικά στο θέατρο. Την είχε καμαρώσει μόνο μία φορά, σε παράσταση της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας του Παντείου Πανεπιστημίου. Τότε, μάλιστα, είχε ανέβει στη σκηνή, της άφησε ένα λουλούδι και έφυγε, χωρίς η ίδια να τον αντιληφθεί εκείνη τη στιγμή. Αυτό ήταν το πρώτο και το τελευταίο λουλούδι που της χάρισε.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η Ευαγγελία Μουμούρη ανέφερε στη σχετική ενότητα της συζήτησης: «Στα 24 μου έχασα τον μπαμπά μου που έφυγε σε μικρή ηλικία, ήταν 50 χρόνων. Δεν με είδε ποτέ στο θέατρο, παρά μόνο σε μία παράσταση με τη θεατρική ομάδα του Παντείου πριν μπω στη δραματική σχολή του Εθνικού. Ενώ έπαιζα, ήρθε και μου άφησε ένα λουλούδι πάνω στη σκηνή και έφυγε. Μάλιστα, δεν τον είχα δει. Μου είπαν μετά ότι είχε περάσει. Ήταν το πρώτο και το τελευταίο λουλούδι που μου έδωσε. Έχω μία ακόμη απώλεια, στην οποία όμως θα μου επιτρέψεις να μην επεκταθώ, καθώς είναι πολύ προσωπική».
Στη συνέχεια, αποκάλυψε ότι ήταν εκείνη που βρήκε τον πατέρα της μετά τον ξαφνικό θάνατό του: «Έφυγε ξαφνικά, εγώ τον βρήκα κιόλας έτσι. Ήταν να ξεκινήσω ως ηθοποιός και όλα γκρεμίστηκαν γύρω μου. Δεν πρόλαβα να πενθήσω, δεν ήξερα πώς. Κλείστηκα στο θέατρο και εκεί έβγαλα όλα τα συναισθήματα που είχα, είτε χαράς είτε λύπης. Το θέατρο με έσωσε. Είμαι σίγουρη ότι αν δεν έκανα θέατρο, δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι τώρα».
Αμέσως μετά η ηθοποιός μίλησε για την απόφαση να σταθεί στα πόδια της αμέσως μετά την αποφοίτησή της από τη δραματική σχολή: «Λόγω συνθηκών αναγκάστηκα, μόλις τελείωσα τη δραματική σχολή, να στηριχτώ στα δικά μου πόδια. Και βέβαια, η αλήθεια είναι ότι το έκανα από εγωισμό.
Είχε πεθάνει ο μπαμπάς μου, είχα παίξει στο Εθνικό και αποφάσισα να νοικιάσω μόνη μου σπίτι. Η μαμά μου ήταν να πεθάνει (γέλια). Ήθελα να είμαι ανεξάρτητη, και όποιες αντιξοότητες υπάρξουν να τις περνάω μόνη μου. Από τότε πήρα τη ζωή μου στα χέρια μου. Με δυσκολία ζητούσα βοήθεια. Πλέον, έχω μάθει ότι δεν είναι κακό να το κάνεις».
