Ο Τζώνυ Θεοδωρίδης παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα Espresso και αναφέρθηκε στο κεφάλαιο της καθημερινής σειράς “Λάμψη” του Νίκου Φώσκολου και των εξελίξεων γύρω από τις νομικές του διεκδικήσεις.
Το 2002 ο Τζώνυ Θεοδωρίδης αποχώρησε από τη «Λάμψη». Λίγο αργότερα, ξεκίνησε μια μακροχρόνια δικαστική μάχη διεκδικώντας συγγενικά πνευματικά δικαιώματα, όταν ανακάλυψε τυχαία ότι η σειρά μεταδιδόταν μεταγλωττισμένη σε χώρες του εξωτερικού χωρίς να αμείβονται οι ηθοποιοί.
Ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αίτηση αναίρεσης του ηθοποιού, κλείνοντας οριστικά σε ελληνικό επίπεδο τη δικαστική διαμάχη του Τζώνυ Θεοδωρίδη με τον ΑΝΤ1. Το ανώτατο δικαστήριο έκρινε την αρχική σύμβαση του 1991 έγκυρη και ισχυρή, θεωρώντας ότι η τότε αμοιβή του κάλυπτε και τις μεταγενέστερες προβολές ή αναμεταδόσεις στο εξωτερικό.
Η “Λάμψη” παραμένει ανοιχτό κεφάλαιο, λόγω της υπόθεσης των συγγενικών δικαιωμάτων. Υπάρχει κάποια εξέλιξη στη νομική σου προσπάθεια;
Το θέμα έχει ήδη προχωρήσει στο εξωτερικό, στις Βρυξέλλες και στη Χάγη, στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Έχω κάνει αίτηση για να δικαιωθώ εκεί. Συνήθως, στο εξωτερικό, αυτές οι υποθέσεις δεν παίρνουν πολύ χρόνο για να εκδικαστούν. Σίγουρα δεν θα πάρει 22 χρόνια, όσο δηλαδή πήρε στην Ελλάδα μέχρι να φτάσει στον Άρειο Πάγο.
Την απόφαση του Αρείου Πάγου, εντάξει, τη θεωρώ κοροϊδία. Δεν γίνεται να λες ότι, επειδή ένας άνθρωπος ήταν ακριβοπληρωμένος εκείνη την εποχή, δεν μπορεί να πληρωθεί τα δικαιώματα του. Έχω στείλει αυτή την απόφαση στο εξωτερικό, σε ανθρώπους που κινούνται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και γελάνε.
Το ένστικτο σου λέει ότι θα δικαιωθείς στο εξωτερικό;
Είμαι 100% σίγουρος. Προσωπικά, δεν θέλω να αδικήσω ανθρώπους εδώ, αλλά γενικώς υπάρχουν πολλά παράπονα από την ελληνική δικαιοσύνη. Εγώ, επειδή έχω διαβάσει καλά τον συγκεκριμένο νόμο, μπορώ να σου πω ότι η απόφαση που πάρθηκε εδώ ήταν πολύ άδικη. Όχι για μένα μόνο, αλλά για όλους τους ηθοποιούς.
Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν ηθοποιοί της “Λάμψης” που δεν δουλεύουν εδώ και χρόνια, δεν ξέρουν πως να ζήσουν και θα μπορούσαν να ζουν ακριβώς από αυτά τα λεφτά. Και το ΣΕΗ πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβει τι γίνεται ακριβώς στην Ελλάδα. Και δεν το λέω συνδικαλιστικά ή επαναστατικά, η επανάσταση είναι δική μου.
Το θέμα είναι να μπορέσει το σωματείο να σταθεί δίπλα στον ηθοποιό, όπως είχε σταθεί κάποτε ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο οποίος εξακολουθεί να βρίσκεται δίπλα στους ηθοποιούς σε πολλά πράγματα. Αν στο σωματείο υπήρχε και τώρα κάποιος σαν τον Σπύρο Μπιμπίλα, ίσως να ήταν καλύτερα τα πράγματα.
