Ένα από τα πρώτα διαβάσματα του Αλέξη Τσίπρα φαντάζεται κανείς ότι θα ήταν ο Καρλ Μαρξ, ο οποίος μεταξύ άλλων είχε πει το περίφημο «Η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Είναι λοιπόν μια φάρσα αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή στη χώρα μας; Την απάντηση μπορεί να τη δώσει ο καθένας μας ατομικά και ανάλογα με το τι πιστεύει και που τοποθετεί τον εαυτό του πολιτικά.
Από τα πρώτα της βήματα, η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα δείχνει να «απλώνεται» στο χώρο της κεντροαριστεράς, ένα κενό που δεν κατάφερε να καλύψει το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως με την Χαριλάου Τρικούπη να «τιμωρείται» από τους ψηφοφόρους για τον τρόπο με τον οποίο αντιπολιτεύεται τον Κυριάκο Μητσοτάκη χρησιμοποιώντας το ύφος αλλά και τον καταγγελτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ όπως ήταν πριν αποχωρήσει ο Αλέξης Τσίπρας. Και η φύση ως γνωστό απεχθάνεται το κενό.
Το ΠΑΣΟΚ επιμένει να μην παρουσιάζει όλο αυτό το διάστημα προγραμματικό λόγο αλλά έχει εγκλωβιστεί σε μια ατέρμονη γκρίνια για τις υποκλοπές αλλά και το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μια εικόνα ξένη στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Την οποία και πληρώνει τουλάχιστον δημοσκοπικά.
Θέλουν απεγνωσμένα έναν ηγέτη
Όσον αφορά στον χώρο της Αριστεράς τα δεδομένα είναι τα εξής: Λίγο μετά το 2023, όχι δηλαδή πολλά χρόνια πριν, ο Αλέξης Τσίπρας αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά από 15 χρόνια παραμονής στην ηγεσία του κόμματος. Τέσσερις ημέρες μετά την δεύτερη εκλογική αναμέτρηση στις εθνικές κάλπες και με τον ΣΥΡΙΖΑ να λαμβάνει 17,84% ο Αλέξης Τσίπρας τους «κούνησε μαντήλι».
Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε δεν ήταν στα χειρότερά του αλλά έγινε στη συνέχεια, με το κόμμα να μπαίνει σε μια δίνη εσωστρέφειας και στη συνέχεια να κατακερματίζεται και τον άλλοτε κραταιό ηγέτη του να παρακολουθεί τις εξελίξεις εξ’ αποστάσεως.
Οι εξελίξεις, αυτές δεν ήρθαν μόνες τους αλλά τις προκάλεσε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός ακολουθώντας μια λάθος πολιτική και γνωρίζοντας ότι από την αποχώρησή του και μετά τα πρόσωπα που είχε επιλέξει ο ίδιος θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στον σπάσιμο του χώρου σε πολλά κομμάτια.
Σήμερα, ο Αλέξης Τσίπρας έχει επανέλθει δημιουργώντας ένα προσωποπαγές κόμμα, το πρόγραμμα του οποίου δεν γνωρίζουμε ακόμα, με ετερόκλητα πρόσωπα να συμμετέχουν σε αυτό, όπως για παράδειγμα παλαιότεροι υβριστές του πρώην πρωθυπουργού που όμως στην πορεία απέκτησαν πολιτικό κριτήριο αλλά και παλαιούς του συνεργάτες όπως για παράδειγμα η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ κα Θεώνη Κουφονικολάκου η οποία από το 2015 έως το 2017 – δηλαδή επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, ήταν διευθύντρια του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών και μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας με τους δανειστές.
Ο κ. Τσίπρας επανήλθε και όπως λέει δεν θέλει να κοιτάξει πίσω αλλά μόνο μπροστά και δεν θέλει να ενταχθούν βουλευτές που έχουν εκλεγεί με άλλα κόμματα στην ΕΛΑΣ γιατί αυτός ο νέος πολιτικός σχηματισμός πρεσβεύει το νέο.
Με βάση τα γεγονότα των τελευταίων ωρών τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι τα εξής: οι 7 βουλευτές που αποχώρησαν σήμερα (02/06/26) από τη Νέα Αριστερά πού θα πάνε; Θα παραιτηθούν τώρα και από βουλευτές; Η κα Αχτσιόγλου το έπραξε ήδη. Οι υπόλοιποι; Θα κρατήσουν τις έδρες τους έως την παραμονή των εκλογών – έδρες που ανήκαν αρχικά στον ΣΥΡΙΖΑ και θα ενταχθούν στην ΕΛΑΣ;
Και αν όπως ακούγεται οι έξι από αυτούς είναι καλοδεχούμενοι στο νέο κόμμα, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος άλλοτε στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα και κυβερνητικός εκπρόσωπος γιατί παραιτήθηκε αν δεν τον θέλει όπως επίσης ακούγεται;
Η Αριστερά στ’ αριστερά του Αλέξη Τσίπρα διαλύεται και πάλι στα εξ ων συνετέθη. Και την διάλυσή της την προκαλεί ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός. Γιατί και ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος επίσης φυλλοροεί στις δημοσκοπήσεις ετοιμάζεται ο μισός να οδεύσει προς την ΕΛΑΣ – αν βέβαια τους δεχθούν….
Τι θα κάνει ο κ. Φάμελος; Τι θα πράξει ο κ. Γιαννούλης ο οποίος ρωτήθηκε σε τηλεοπτική του συνέντευξη με ποιον αρχηγό θα κατέβει υποψήφιος βουλευτής και δεν ήξερε τι να απαντήσει;
Όλα τα παραπάνω δείχνουν μια αγωνία στον χώρο αυτό, ο οποίος κατά τα άλλα έχει ως σημαία του την συλλογικότητα, να αποκτήσει οπωσδήποτε έναν ηγέτη ακολουθώντας μοντέλα του μακρινού παρελθόντος. Θα πει κανείς «με γειά τους με χαρά τους». Το θέμα όμως είναι το εξής: Πώς ορίζεται το νέο στα κόμματα αριστερά του κέντρου; Το ορίζουν ακολουθώντας έναν ηγέτη ο οποίος ήταν επικεφαλής τους επί 15 χρόνια, τους εγκατέλειψε στα δύσκολα και τώρα έρχεται να τους σώσει; Και ποια υλικά θα χρησιμοποιήσει;
