Τον τετραγωνισμό του κύκλου επιχειρεί η ελληνική κυβέρνηση με τους εταίρους και δανειστές με στόχο αν και η συμφωνία θα είναι τελικά “επώδυνη” να είναι “δίκαιη”, “βιώσιμη” και κυρίως διαχειρίσιμη σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι το Μέγαρο Μαξίμου διεκδικεί η συμφωνία να έχει δύο “κλειδιά” για να μπορεί να την περάσει στη Βουλή και την κοινωνία:
– δήλωση-δέσμευση τουλάχιστον, για αναδιάρθρωση του χρέους
– ισχυρό αναπτυξιακό πακέτο.
Παρ’ όλα αυτά στη κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν πολύ καλά ότι η “επόμενη μέρα” της συμφωνίας σε τίποτα δεν θα θυμίζει το πολιτικό και κομματικό τοπίο το οποίο υπάρχει, καθώς είναι πολύ πιθανό το ενδεχόμενο βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας να μην “πειθαρχήσουν” σε σημείο απώλεια της “δεδηλωμένης”.
Γι΄αυτό το λόγο το φάντασμα της κάλπης, είτε μέσω δημοψηφίσματος είτε μέσω πρόωρων εθνικών εκλογών πλανάται πάνω από το Μέγαρο Μαξίμου εάν θέλει ο Αλέξης Τσίπρας να κρατήσει ενωμένο το κόμμα, πετώντας το μπαλάκι των αποφάσεων στο λαό και πιθανότατα σε μια άλλη κυβερνητική πλειοψηφία που θα μπορεί να προωθήσει και να εφαρμόσει μια “επώδυνη” συμφωνία.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ απορρίπτει βέβαια μετά βδελυγμίας σενάρια σχηματισμού νέας κυβέρνησης από την παρούσα Βουλή, που προωθούν πολιτικοί και οικονομικοί εντός και εκτός Ελλάδας με ένα και μοναδικό στόχο “πρώτη και τελευταία φορά Αριστερά”.
Ο πρωθυπουργός και η “ομάδα” που τον περιβάλει είναι αποφασισμένοι να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια σε πολιτικό επίπεδο προκειμένου το κυβερνητικό μέτωπο και ιδίως η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ και κατά συνέπεια και το κόμμα να παραμείνει αρραγές, ακόμη και με επιβολή “κομματικής πειθαρχίας”, καθώς το διακύβευμα της περιόδου υπερβαίνει κατά πολύ τις εσωτερικές αντιθέσεις στο χώρο της ελληνικής Αριστεράς και ευρύτερα της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
