Ολα πλέον εξαρτώνται από τον Αλέξη Τσίπρα. Ο Ελληνας πρωθυπουργός θα αποφασίσει σύντομα αν θέλει ή όχι μια συμφωνία που θα επιτρέψει στην Αθήνα να εξυπηρετήσει το χρέος της.
Εάν πει “όχι”, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει. Σε αυτό το σημείο, είναι πιθανό να αποχωρήσει και από την ευρωζώνη.
Τι θα έπρεπε να κάνει; Τους πολιτικούς του περιορισμούς τους ξέρει ο ίδιος. Εγώ θα επικεντρωθώ στα οικονομικά. Η σύντομη απάντηση είναι: εάν η συμφωνία είναι λογική, θα έπρεπε να δεχτεί. Οπότε, πού χαράσσονται τα όρια μεταξύ λογικού και παράλογου;
Η σκληρή απάντηση είναι, ό,τι χρειαστεί για να μπει τέλος στην αβεβαιότητα. Κανένας επενδυτής δεν θα βάλει τα λεφτά του στην Ελλάδα όσο υπάρχει η απειλή του Grexit.
Για να είναι βιώσιμη μια συμφωνία, θα πρέπει να μειώνει την πιθανότητα Grexit στο μηδέν. Το ίδιο ισχύει για τις πολιτικές που απαιτούνται εάν ο κ. Τσίπρας πει “όχι”. Την ίδια μέρα θα χρειαστεί ένα υπέροχο οικονομικό σχέδιο.
Οπότε ποια οικονομικά κριτήρια θα πρέπει να θέσει για να αξιολογήσει την προσφορά;
Το πιο σημαντικό σημείο της συμφωνίας αφορά τη δημοσιονομική προσαρμογή που ζητούν οι δανειστές να αναλάβει η Ελλάδα. Η κρίσιμη μεταβλητή είναι το πρωτογενές πλεόνασμα – ουσιαστικά τα χρήματα που έχει η χώρα για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Δεν υπάρχει ένα αντικειμενικά σωστό ή λανθασμένο μέγεθος. Ομως η εμπειρία δείχνει ότι τα μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα δεν είναι πολιτικά βιώσιμα. Η αβεβαιότητα για την προηγούμενη συμφωνία μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών ήταν που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.
Πρόσφατα άκουσα έναν ειδικό στο ζήτημα να ισχυρίζεται ότι ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξεως του 2,5% είναι επαρκές. Οι Ελληνες έχουν απαιτήσει 1,5% που είναι ένα λογικό σημείο εκκίνησης για συζητήσεις. Ενα από τα επονομαζόμενα non papers που κυκλοφορεί μεταξύ των διαπραγματευτών κάνει λόγο για 3,5% που μου φαίνεται υπερβολικά υψηλό. Το πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 4,5% που απαιτούνταν από το 2016 και μετά στην προηγούμενη δανειακή συμφωνία, είναι ξεκάθαρη κοροϊδία.
Οι λανθασμένοι ελληνικοί χειρισμοί έφεραν την κρίση του 2010 αλλά οι δανειστές ευθύνονται για το υφιστάμενο χάος, επιμένοντας σε ένα οικονομικά παράλογο πρόγραμμα προσαρμογής. Δεν έλαβαν υπόψη το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μια σχετικά κλειστή οικονομία. Αυτό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ παράγεται και καταναλώνεται εντός της χώρας. Εάν πιέσεις μια τέτοια οικονομία σε υπερβολική λιτότητα κατά τη διάρκεια ύφεσης, μένει παγιδευμένη. Το κλειδί για την οικονομική ανάκαμψη έπρεπε να είναι το τέλος της λιτότητας.
Πηγή Euro2day
