Μπορεί να μπην υπήρξαν σκληρές συγκρούσεις, εντάσεις ή σκληρές αντιπαραθέσεις, ωστόσο η συζήτηση ήταν έντονη.
Οι πιέσεις σε Δραγασάκη – Βαρουφάκη ήταν ασφυκτικές. Η γερμανική πλευρά έμοιαζε μάλιστα να θέτει τελεσίγραφο ζητώντας από την Αθήνα μέχρι την Κυριακή να καταθέσει αίτημα παράτασης του ελληνικού προγράμματος, δηλαδή παράταση του μνημονίου.
Σε άλλο τόνο και με άλλες λέξεις πολλοί ήταν οι υπουργοί Οικονομικών των άλλων χωρών που έθεσαν το ερώτημα πως είναι δυνατό να συζητηθεί μια νέα συμφωνία πριν λήξη η διάρκεια της προηγούμενης.
Το σημείο της παράτασης του υπάρχοντος μνημονίου ήταν και αυτό που τελικά χώρησε τις δύο πλευρές καθώς η παράταση αποτελεί κόκκινη γραμμή για την Αθήνα και αυτό εξηγήθηκε σε όλους του τόνους τόσο από τον κ. Δραγασάκη, όσο και από τον κ. Βαρουφάκη.
Έτσι από την κατ’ αρχήν συμφωνία για κοιινό ανακοινωθέν φτάσαμε στο ναυάγιο με τον Γ. Ντάισελμπλουμ τον επικεφαλής του Eurogroup να μην κρύβει τον εκνευρισμό του κλείνοντας μάλλον άρον, άρον τις δηλώσεις του.
Βέβαια οριστική ρήξη δεν υπήρξε. Πλέον οι δύο πλευρές έχουν να … μελετήσουν.
Η ελληνική πλευρά την πρόταση για μια βάση συμφωνίας η οποία θα στηρίζεται στο υπάρχον πρόγραμμα, δηλαδή στο μνημόνιο, σε μεγάλο μάλιστα βαθμό, ώστε να δεχθούν και οι εταίροι την συνέχιση της ροής χρήματος για την στήριξη ρευστότητας της Ελλάδας, αλλά και οι εταίροι μας να μελετήσουν την πρόταση της χώρας μας για μικρότερα πλεονάσματα στον προϋπολογισμό και λιγότερα μέτρα λιτότητας.
