Μαρία Καρυστιανού: Η παρέμβαση για τα εθνικά θέματα και το λάθος timing

Η Μαρία Καρυστιανού έχει εδώ και ημέρες απεκδυθεί τον ρόλο της χαροκαμένης μητέρας και έχει βουτήξει για τα καλά στα νερά της πολιτικής.

Ωστόσο, οι τρεις πρώτες δημόσιες παρεμβάσεις της Μαρίας Καρυστιανού ως πολιτικού, έχουν αποδειχθεί τουλάχιστον επικοινωνιακά προβληματικές τόσο για τα θέματα που επέλεξε αλλά και για το timing.

Ως άλλο ένα φαινόμενο Κασσελάκη, χωρίς ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις με τάσεις όμως στα πολύ δεξιά της ΝΔ η κα Καρυστιανού παραχώρησε μια συνέντευξη, για την οποία δεν είμαι πλέον πολύ σίγουρη ότι έχει μετανιώσει, από την οποία το μόνο που έμεινε ως αίσθηση είναι ότι μια επιστήμων, βάζει στη δημόσια συζήτηση και ζητά δημόσια διαβούλευση για ένα θέμα λυμένο εδώ και δεκαετίες και αγώνες του γυναικείου κινήματος, το δικαίωμα στην άμβλωση το οποίο συνδέεται άρρηκτα με την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος.

Στη συνέχεια, για ακόμα μια φορά επιχείρησε να σπείρει και άλλους σπόρους αμφιβολίας για τον θεσμό της δικαιοσύνης, δηλώνοντας ότι δεν θέλει να γίνει η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών στην Λάρισα γιατί:

Α) δεν εμπιστεύεται τη Λάρισα

Β) θα προτιμούσε να γίνει σε μία πόλη που θα είναι πιο προσβάσιμη σε δικηγόρους και οικογένειες που να έχει και αεροδρόμιο γιατί θα ήταν πιο βολικό

Μήπως να θέταμε σε δημόσια διαβούλευση το που θα γίνει η δίκη;

Επίσης, την ημέρα που η Ελλάδα συγκλονιζόταν από άλλη μια τραγωδία αυτή στο εργοστάσιο «Βιολάντα» με 5 εργαζόμενες να χάνουν την ζωή τους, η κα Καρυστιανού επέλεξε με μια ανάρτησή της να αποκαλέσει προδότη τον πρωθυπουργό (αυτό δεν το έχουν κάνει ούτε οι χειρότεροι εχθροί του και δεν αφορά το πρόσωπο η επισήμανση αλλά τον θεσμό).

Αναφερόμενη στην 10η ή 11η συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η οποία αναμένεται να γίνει έως τα μέσα Φεβρουαρίου, αποφάσισε ότι από όλες τις προηγούμενες πρόκειται για μια συνάντηση «μείζονος εθνικής  σημασίας» κάτι το οποίο δεν ισχύει σύμφωνα με πληροφορίες τόσο από την Αθήνα όσο και από την Άγκυρα αφού δεν έχει σχηματοποιηθεί καν η ατζέντα.

Απαιτεί να δημοσιοποιηθούν τα θέματα προς συζήτηση όχι για να τα γνωρίζουν οι πολίτες αλλά – άκουσον άκουσον – για να αποφασίσουν λέει και «να κρίνουν την ανάγκη ή μη διενέργειας της συνάντησης  αυτής». Καταλήγει προειδοποιώντας ότι: «Είναι ευνόητο ότι η διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας και η άσκηση των  δικαιωμάτων της χώρας από το διεθνές δίκαιο είναι αδιαπραγμάτευτες και οποιαδήποτε απεμπόλησή τους είναι εθνική προδοσία».

Το ερώτημα που τίθεται σε αυτή την περίπτωση είναι το εξής: από πότε ένας εκλεγμένος πρωθυπουργός θα ρωτήσει την κυρία Τάδε και τον κύριο Τάδε για το αν θα συναντήσει έναν ξένο ηγέτη; Που είναι γραμμένα αυτά; Υπάρχουν θεσμοί, υπάρχει το κοινοβούλιο και απ’ όσο γνωρίζω η κα Καρυστιανού δεν είναι ακόμα μέλος του.

Έτσι, δεν θεωρείται έκπληξη το γεγονός ότι στο ερώτημα της δημοσκόπησης της Interview για το κατά πόσο η Μαρία Καρυστιανού θεωρείται έτοιμη να εισέλθει ενεργά στην πολιτική, η πλειοψηφία των ερωτώμενων εμφανίζεται επιφυλακτική. Το 70% απαντά ότι τη θεωρεί «λίγο ή καθόλου έτοιμη», ενώ το 27% την κρίνει «πολύ ή αρκετά έτοιμη». Ένα μικρό ποσοστό (3%) δηλώνει ότι δεν γνωρίζει ή δεν απαντά.

Η κα Καρυστιανού, απευθύνεται μεν σε ένα συγκεκριμένο κοινό, π.χ. αυτό που αυτοαποκαλείται αντισυστημικό και δεν θέλει τον Προσωπικό Αριθμό, που μιλούν για «αθέμιτη υποχρεωτικότητα» και πιστεύουν ότι στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και των smartphones που «ακούν» και «βλέπουν» κάποιοι θέλουν να ελέγξουν την βούλησή μας αλλά παρόλα αυτά, δεν πρέπει να υποτιμηθεί από κανέναν, όσο και αν θεωρεί, είτε βρίσκεται αριστερά, είτε δεξιά είτε στο κέντρο, ότι δεν απευθύνεται στο κοινό του.